Οι υποκλοπές των επικοινωνιών δημοσιογράφων, πολιτικών, επιχειρηματιών και στρατιωτικών, που γίνονταν μέσω παράνομου ισραηλινού λογισμικού και ήταν σε γνώση της ΕΥΠ και του Μαξίμου, αποτέλεσε το μεγαλύτερο σκάνδαλο της πρώτης κυβέρνησης της ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Οι πλαστές απογραφές, οι επιδοτήσεις «ημετέρων» και το κύκλωμα εξαγοράς ψήφων και συνειδήσεων μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ είναι, μέχρι στιγμής, το μεγαλύτερο σκάνδαλο της δεύτερης τετραετίας τους.
Προφανώς δεν είναι τα μοναδικά, ενδεχομένως ούτε τα πιο σημαντικά, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία: Η ίδια κυβέρνηση που τα οργάνωσε είναι αυτή που προσπαθεί να τα «θάψει», εκμεταλλευόμενη αφενός την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία και, αφετέρου, τη δυνατότητά της να ελέγχει και να εκβιάζει δικαστικό σύστημα, θεσμούς και «ανεξάρτητες» αρχές. Έτσι, στην υπόθεση των υποκλοπών φρόντισε να βγάλει «στη σέντρα» μόνο εκπροσώπους εταιρειών, λες και δεν ήταν κρατικές υπηρεσίες και κυβερνητικές «γιάφκες» με στενή σύνδεση με τον πρωθυπουργό, που σχετίζονταν. Σε εκείνη του ΟΠΕΚΕΠΕ, έσπευσε να κλείσει τον φάκελο, καθώς η – ελεγχόμενη από την ίδια – εξεταστική επιτροπή της βουλής αγνόησε όλες τις κραυγαλέες αποδείξεις και αποφάνθηκε πως δεν υπάρχει ευθύνη υπουργών.
Σε αυτό το φόντο, που παραπέμπει σε κράτος-μαφία, είναι αναμενόμενο πολλοί να αισθάνονται ανακούφιση για την απόφαση του δικαστηρίου που καταδίκασε τους κατηγορούμενους κι ανέπεμψε τις υποκλοπές στον εισαγγελέα, ανοίγοντας εκ νέου τον δρόμο για διερεύνηση πολιτικών προσώπων. Είναι λογικό, επίσης, Ανδρουλάκης και ΠΑΣΟΚ (που δεν είναι αθώοι των… προβάτων στον ΟΠΕΚΕΠΕ) να επιχειρούν να την πιστωθούν πολιτικά. Η ουσία, όμως, είναι ότι το αστικό σύστημα εξουσίας δεν πρόκειται ποτέ να αποδώσει πραγματική δικαιοσύνη. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο ο λαός, με το κίνημά του και τους δικούς του «θεσμούς».
