Ζητήματα για την πολιτική κατεύθυνση και τα όρια του καλέσματος για «αγωνιστική συμπόρευση με του ΚΚΕ» εγείρει η περίπτωση της συμμετοχής και της ανάδειξης του πρώην βουλευτή και ευρωβουλευτή (εκλεγμένου και στα δύο με τους Ανεξάρτητους Έλληνες) Νότη Μαριά σε περιοδείες, συσκέψεις, συγκεντρώσεις, ομιλίες και σε άλλες προεκλογικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το ΚΚΕ σε διάφορα μέρη της χώρας.
Στο κείμενό του, όπου αναφέρεται «στηρίζουμε μαζικά και αποφασιστικά το αγωνιστικό ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ» στον Ριζοσπάστη, ο Νότης Μαριάς χωρίς καμία αυτοκριτική για την πρότερη πολιτική διαδρομή του δηλώνει τη χαρά του που «σήμερα όλοι μαζί βρισκόμαστε στο ίδιο μετερίζι», αναφέρεται στους κοινούς αγώνες που έδωσε μεταξύ άλλων με το ΚΚΕ σε ζητήματα όπως η «προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας» κ.λπ.
Ο Νότης Μαριάς μόλις τον Δεκέμβριο ανακοίνωνε δημόσια την ανεξάρτητη κάθοδο του στις ευρωεκλογές με το κόμμα του «Ελλάδα, ο άλλος δρόμος», ωστόσο στη συνέχεια άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να στηρίξει το «αγωνιστικό ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ».
Και ποιο είναι το κακό αντιλέγουν κάποιοι, ένας πολιτικός που προέρχεται από τον «πατριωτικό» χώρο να στηρίζει-συμπορεύεται με το ΚΚΕ, χωρίς να είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής; Το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο παρελθόν του με τον Πάνο Καμμένο, τη διαδρομή του ως πρώην κοινοβουλευτικού εκπροσώπου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» ή της στήριξης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της αστικής και ευρωμνημονιακής πολιτικής της, αλλά πάνω από όλα στις σημερινές αντιδραστικές, εθνικιστικής κατεύθυνσης και ξενοφοβικές θέσεις που συνεχίζει να εκφράζει ο Νότης Μαριάς και το κόμμα του «Ελλάδα, ο άλλος δρόμος» σε μια σειρά ζητημάτων. Από το μεταναστευτικό (ενάντια στη νομιμοποίηση των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα!), τις παρεμβάσεις για τον κίνδυνο αύξησης των μεταναστευτικών ροών, τη συμφωνία των Πρεσπών (το «Σκοπιανό», όπως το αποκαλεί) και την «πατριωτική» πλειοδοσία στα εθνικά ζητήματα απέναντι στην Αλβανία και την Τουρκία. Χαρακτηριστική είναι η κοινή δήλωση που είχε υπογράψει το 2022 ο Νότης Μαριάς με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη σχετικά με την «τουρκική απειλή» και την ανάγκη «εθνικής ηγεσίας».
Ο Δ. Κουτσούμπας έχει ξεκαθαρίσει ότι όρος για τη συμπόρευση δεν είναι «να συμφωνείς σε όλα με το ΚΚΕ», ωστόσο με αφορμή την περίπτωση Ν. Μαριά αναρωτιέται κανείς σε τι βαθμό με αυτές τις συνεργασίες αλλά και την αποδοχή της αστικής «εθνικής αφήγησης» σε βασικά θέματα εξωτερικής πολιτικής κλείνει το μάτι σε συντηρητικά ακροατήρια και τον δεξιόστροφο ευρωσκεπτικισμό.
Ανδρέας Κυρίτσης
