Δημήτρης Δεσύλλας
Αντιδραστική μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος και σταδιακή ενσωμάτωση – Η «δευτέρα παρουσία» του ΚΚΕ
Μπροστά στην κρίσιμη πολιτική μάχη των ευρωεκλογών, δυναμώνει η ιδεολογική πολιτική αντιπαράθεση για το ρόλο της ΕΕ, τη στάση των κομμάτων και της Αριστεράς απέναντί της. Ως ΝΑΡ συμμετέχουμε στην αντιπαράθεση από ταξική σκοπιά, με κριτήριο τα υλικά–ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και της νεολαίας. Θεωρούμε ότι η καπιταλιστική–ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ αποτελεί την πιο προωθημένη και πιο αντιδραστική σχέση εθνικού – διεθνικού του κεφαλαίου. Το «εθνικό» καπιταλιστικό κράτος εκχωρεί λειτουργίες του στους υπερεθνικούς θεσμούς της ΕΕ και μ’ αυτή την έννοια αποδυναμώνεται. Από την άλλη μεριά, μέσω της ΕΕ, ενισχύεται απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό του», την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα, ενώ ταυτόχρονα διεκδικεί κομμάτι «της λείας» και από την εκμετάλλευση εργαζομένων άλλων χωρών (ανάλογα με τη θέση και τη δύναμή του στο συσχετισμό της ολοκλήρωσης).
Αυτή η διπλή διαδικασία της ολοκλήρωσης, με βάση το δόγμα «να σκέφτεσαι παγκόσμια – να δρας εθνικά», οδηγεί σε διπλή έξαρση του κοσμοπολιτισμού αλλά και του εθνικισμού. Τροφοδοτεί τις αντι-ΕΕ εργατικές και διεθνιστικές διαθέσεις αλλά και τον ακροδεξιό και φασιστικό «ευρωσκεπτικισμό» – κάλπικο αντισυστημισμό. Επομένως, η ΕΕ δεν είναι μια εξωτερική απειλή, επιβουλή, επιβολή σε βάρος της χώρας μας. Αποτελεί εθνική καπιταλιστική επιλογή, στρατηγική γραμμή της ελληνικής αστικής τάξης και των κομμάτων της.
Ως ΝΑΡ απαντάμε και παλεύουμε με την πολιτική γραμμή του αντιΕΕ – εργατικού διεθνισμού, από τώρα μέχρι το τέλος: απειθαρχία–ρήξη– ανατροπή–έξοδος τώρα από την ΕΕ, ως ταξική εθνική συμβολή στο διεθνιστικό καθήκον για τη διάλυση της ΕΕ και τη συγκρότηση άλλης διεθνοποίησης, εργατικής και σοσιαλιστικής–κομμουνιστικής στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, στον κόσμο. Ο πολιτικός στόχος της άμεσης εξόδου από την ΕΕ δεν σημαίνει επιστροφή «στο καβούκι» του εθνικού καπιταλισμού. Είναι όρος για την άμεση επιβίωση του λαού μας, γιατί σε κάθε λαϊκό πρόβλημα και αντιλαϊκό μέτρο «όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, από κάτω θα βρεις την ΕΕ». Αποτελεί βασικό πολιτικό στόχο–κρίκο ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης, δρόμο προσέγγισης και πραγματοποίηση της επανάστασης.
Η ΝΔ πανηγυρίζει για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ το 1981, ότι έφερε τάχα «ανάπτυξη, ειρήνη και δημοκρατία»! Σήμερα πρωταγωνιστεί στην ακρίβεια, τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, τις υποκλοπές και τους τεράστιους πολεμικούς εξοπλισμούς της ΕΕ. Συμμετέχει ενεργά στον βρώμικο πόλεμο ΕΕ–ΝΑΤΟ σε Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Δυτικά Βαλκάνια, Αφρική. Στις 9 Μαΐου θα γιορτάσει τη χυδαία, επίσημη πλαστογράφηση από την ΕΕ της ημέρας της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης, ως «Ημέρα της Ευρώπης κατά του ναζισμού και του κομμουνισμού»!
Η γραμμή του ΠΑΣΟΚ, από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και το «Όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων», μεταλλάχθηκε σταδιακά από τον Ανδρέα Παπανδρέου σε «Έξω από την ΕΟΚ και φόρμουλα τύπου Νορβηγίας ή Γιουγκοσλαβίας», και «έξω με δημοψήφισμα». Μετά το 1981 μετατράπηκε σε «μέσα στην ΕΟΚ με ειδική σχέση ή ειδικό καθεστώς ή ειδικές ρυθμίσεις ή απλώς Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα – ΜΟΠ». Στη συνέχεια έγινε από τον Κ. Σημίτη «Ναι στην ΕΟΚ των εργαζομένων και των λαών». Κατέληξε σήμερα στο «μοιράστε αναπτυξιακά και δίκαια τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης», που ζητάει ο Ν. Ανδρουλάκης!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλ. Τσίπρα και τους «αριστερούς»ψαλτάδες του, καθιέρωσε ως γραμμή το «Ναι στην ΕΕ- Όχι στο Μνημόνιο» και το «καμία θυσία για το Ευρώ – πρώτα ο λαός και μετά το Ευρώ». Μετέτρεψε το 61,3% «Όχι» στο δημοψήφισμα του 2015 σε κατάπτυστο «Ναι» και σε πλήρη υποταγή στον Σόϊμπλε και την ΕΕ. Κατέληξε στην υπογραφή του τρίτου και χειρότερου Μνημονίου ως το 2060, που ψήφισαν στη βουλή, τον Μάιο του 2016, πέντε κόμματα – ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, συνολικά 222 βουλευτές! Τα «απόνερα» αυτής της φιλο-ΕΕ γραμμής είναι η χρεοκοπία, η συντριβή και οι διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Με τη Νέα Αριστερά να υπερασπίζεται τώρα αυτή την ολέθρια κυβερνητική πολιτική. Με τον Γ. Βαρουφάκη να ρίχνει «φαεινές» ιδέες, όπως «εντός της ΕΕ – εναντίον αυτής της ΕΕ» και «Ελλάδα και ΕΕ να φύγουμε μαζί από το ΝΑΤΟ». Ενώ είναι γνωστό ότι «ΕΕ και ΝΑΤΟ, πολέμου συνδικάτο» ή αλλιώς «ΕΕ και ΝΑΤΟ, μας άδειασαν το πιάτο»!
Το ΚΚΕ αρχικά υποστήριζε τη γραμμή της ΕΔΑ «Όχι στην ένταξη στο λάκκο των λεόντων της ΕΟΚ». Αργότερα, αυτή η γραμμή έγινε «Όχι στην ένταξη στην ΕΟΚ, πάλη κατά των συνεπειών της ένταξης, αντιστροφή της ενσωμάτωσης, έξω από την ΕΟΚ, αυτοδύναμη ανάπτυξη νέου τύπου, πραγματική αλλαγή με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό». Σήμερα,ενώ καταγγέλλει συχνά την ΕΕ, παλεύει ανεπαρκώς «κατά των συνεπειών» και κυρίως αρνείται στην πράξη την πάλη για έξοδο από την ΕΕ. Την παραπέμπει στις «ελληνικές καλένδες» και στη «δευτέρα παρουσία» μιας ακαθόριστης λαϊκής εξουσίας, χωρίς επανάσταση.
Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, από κάτω θα βρεις την ΕΕ και τις ντιρεκτίβες της
Η σκληρή πραγματικότητα της ταξικής πάλης απέδειξε ότι η ΕΕ έγινε μια φριχτή φυλακή, ένα «σύγχρονο Νταχάου» για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Ότι δεν διορθώνεται παρά μόνον ανατρέπεται. Καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία, κάθε σκεπτόμενο και αριστερό άνθρωπο, σε μαζική ψήφο στις ευρωεκλογές στην «ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Ανατρεπτική Συνεργασία». Είναι η πιο κερδισμένη ψήφος για έξοδο από την πολεμοκάπηλη και ρατσιστική-φασιστική ΕΕ, για συνολική και αποτελεσματική καταδίκη της κυβέρνησης της ΝΔ, της πολύπλευρης συναινετικής αντιπολίτευσης, του πολύχρωμου εθνικιστικού και φασιστικού «ευρωσκεπτικισμού». Ψήφος–συμβολή σε ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και σε μια ισχυρή και μετωπική, αντικαπιταλιστική–επαναστατική– σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (26.4.24)
