Γιώργος Παυλόπουλος
Συνένοχη στο έγκλημα παραμένει η κυβέρνηση της ΝΔ
Τρία διαδοχικά και ισχυρά διπλωματικά πλήγματα δέχθηκε αυτή την εβδομάδα το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ. Τη Δευτέρα, ο γενικός εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ICC) ζήτησε την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης σε βάρος του Νετανιάχου και του υπουργού Άμυνας Γκάλαντ – όπως και για τρεις ηγέτες της Χαμάς, για να τηρήσει «ισορροπίες». Δύο μέρες αργότερα, την Τετάρτη, δύο κράτη-μέλη της ΕΕ, η Ισπανία και η Ιρλανδία, μαζί με τη Νορβηγία, ανήγγειλαν ότι θα προχωρήσουν στην αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης την ερχόμενη Τρίτη, 28 Μαΐου, καλώντας και άλλες κυβερνήσεις να τις μιμηθούν.
Tην Παρασκευή, τέλος, το Δικαστήριο της Χάγης απαγόρευσε στο Ισραήλ να προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση στη Ράφα.
Προφανώς, τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνο του τη σφαγή στη Γάζα ή να οδηγήσει στην ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους. Κάτι τέτοιο, εξάλλου, είναι αμφίβολο εάν είναι πλέον εφικτό με βάση τις αποφάσεις του παρελθόντος και με δεδομένη την ύπαρξη εκατοντάδων εβραϊκών οικισμών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και τη μετατροπή της Γάζας και μεγάλου μέρους της Δυτικής Όχθης σε σωρούς ερειπίων. Ούτε, βεβαίως, πρόκειται να δούμε σύντομα τον Νετανιάχου και τον Γκάλαντ να βρίσκονται στο σκαμνί ή πίσω από τα σίδερα, ειδικά όσο έχουν τις «πλάτες» Μπάιντεν και Τραμπ – έστω και αν ακόμη και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Γερμανίας δήλωσε ότι εφόσον εκδοθεί ένταλμα, πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η σύλληψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού εάν βρεθεί σε γερμανικό έδαφος.
Παρ’ όλα αυτά, ουδείς μπορεί να υποτιμήσει τον συμβολισμό αυτών των εξελίξεων, που φανερώνουν ότι το Ισραήλ, παρά τη συντριπτική του στρατιωτική υπεροπλία και την άνευ όρων στήριξη από τις ΗΠΑ, χάνει τον πόλεμο. Είναι δε κάτι που προφανώς δεν θα συνέβαινε εάν δεν υπήρχαν δύο στοιχεία. Αφενός, η ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση, η οποία αντέχει, αντεπιτίθεται και καταφέρνει οδυνηρά πλήγματα στον κατακτητή παρά τις τεράστιες απώλειες σε μαχητές και αμάχους – μια και «οι λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι κι αυτό η Παλαιστίνη πολύ καλά το ξέρει». Και, αφετέρου, το μεγαλειώδες κίνημα αλληλεγγύης, που εκτείνεται από τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, της Ευρώπης και άλλων χωρών μέχρι τις κερκίδες πολλών γηπέδων και το κόκκινο χαλί στο φεστιβάλ των Κανών που ενώθηκε με τα χρώματα του φορέματος της Κέιτ Μπλάνσετ για να σχηματίσει τη σημαία της Παλαιστίνης.
Το Ισραήλ παρά τη στρατιωτική του υπεροπλία και τη στήριξη των ΗΠΑ κερδίζει μάχες αλλά χάνει
τον πόλεμο!
Ειδικά όσον αφορά στην Ελλάδα, πάντως, ακόμη και μετά από όσα έχουν συμβεί, η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει την ίδια στάση, κάτι που την καθιστά συνένοχη στο έγκλημα. Ενδεικτικά είναι όσα είπε ο εκπρόσωπός της, Π. Μαρινάκης, την Πέμπτη: «Ως προς την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, αυτό εντάσσεται στην υπό εξέλιξη ειρηνευτική διαδικασία στο πλαίσιο συνολικής πολιτικής λύσης για το Παλαιστινιακό», δήλωσε ερωτηθείς, πετώντας τη… μπάλα στην εξέδρα και ξεκαθαρίζοντας πρακτικά ότι δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση από την Αθήνα. Σε σχέση δε με τα εντάλματα σύλληψης, εξέφρασε προβληματισμό «πως μία τέτοια απόφαση βοηθά στην εξομάλυνση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή» (κάτι που προφανώς εκτιμά ότι δεν ισχύει στην περίπτωση του εντάλματος κατά του Πούτιν για τον πόλεμο στην Ουκρανία).
Σε αυτό το φόντο, καθώς μοιάζουν να πολλαπλασιάζονται και να διευρύνονται οι ρωγμές στη σιδηρά αρμάδα και την προπαγάνδα του Ισραήλ και των υποστηρικτών τους, η ανάγκη να δυναμώσει και να γίνει πιο αποφασιστικό το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Ασκώντας όσο το δυνατό μεγαλύτερη πίεση στην κυβέρνηση προκειμένου να αναγκαστεί να κάνει πίσω, να αναγνωρίσει επίσης το παλαιστινιακό κράτος, να διακόψει κάθε διπλωματικό και οικονομικό δεσμό με το Ισραήλ.
