▸Τον αγαπημένο μας σύντροφο Σπύρο Χαϊκάλη αποχαιρετούν με ανακοινώσεις τους πολιτικές οργανώσεις της Άριστεράς
ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Θα κρατήσουμε τη μνήμη του σαν στήριγμα στον αγώνα μας
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαϊκάλη, που χάθηκε τόσο πρόωρα, τόσο τραγικά, τόσο απρόσμενα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την Πέμπτη το πρωί, σε ηλικία μόλις 37 ετών.
Ο Σπύρος Χαϊκάλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζάκυνθο. Από μικρός στρατεύτηκε στην υπόθεση της αλλαγής της κοινωνίας. Μέλος της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση απ’τα φοιτητικά του χρόνια, διετέλεσε συντονιστής της από το φθινόπωρο του 2014 έως και το 4ο συνέδριο τον Ιανουάριο του 2017. Μέλος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την ίδρυσή της. Άνθρωπος ανήσυχος, πραγματικός αγωνιστής, με πρωτοπόρα συμμετοχή σε όλες τις μεγάλες μάχες της γενιάς του, στην φωτιά του κινήματος του 06-07, του εξεγερτικού Δεκέμβρη του 08, των αντιμνημονιακών αγώνων του 10-12 και μέχρι σήμερα. Ιδρυτικό μέλος του σωματείου στην έρευνα (ΣΕΡΕΤΕ) και μέλος του πρώτου του Δημοτικού Συμβουλίου.
Ήταν ένας σπάνιος σύντροφος που ξεχώριζε για την λαϊκότητα, την οξυδέρκεια και την ανεξαρτησία στην σκέψη και την σεμνότητά του.
Η απώλειά του βαραίνει τους ώμους μας. Αυτές τις δύσκολες ώρες οι σκέψεις μας είναι στους δικούς του ανθρώπους, στην οικογένεια, στους φίλους και στους αγαπημένους συντρόφους και συντρόφισσές μας, στους οποίους εκφράζουμε τα πιο θερμά συλλυπητήρια.
Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ. Θα κρατήσουμε την μνήμη του σαν στήριγμα στον αγώνα μας
ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ: Καλό ταξίδι, αγαπημένε σύντροφε Σπύρο Χαϊκάλη
Τις τελευταίες ώρες οι λέξεις έχουν στερέψει και δεν μπορούν να περιγράψουν την οδύνη για τον άδικο και τόσο πρόωρο χαμό του αγαπημένου συντρόφου Σπύρου Χαϊκάλη. Ο Σπύρος έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα, το πρωί της Τετάρτης 15ης Μαΐου, μόλις σε ηλικία 37 ετών.
Ο Σπύρος ήταν ένα από τα πιο φωτεινά παιδιά της γενιάς του. Μεγάλωσε μέσα στους αγώνες της, καθόρισε όσο λίγοι τις πιο μεγάλες στιγμές της, πορεύτηκε μέσα στις αναζητήσεις της, άντεξε μέσα στις δυσκολίες και τις ματαιώσεις της. Η γενιά του φοιτητικού κινήματος 06-07, του Δεκέμβρη του 08, της μάχης των πλατειών και του ΟΧΙ μέχρι τέλους, χάνει ένα από τα πιο αγαπητά κομμάτια της. Αυτό το κενό δεν αναπληρώνεται, αυτή η αναπάντεχη απώλεια δεν αντέχεται.
Ο Σπύρος μεγάλωσε στη Ζάκυνθο και το 2005 μετακόμισε στην Πάτρα για να σπουδάσει στους Πολιτικούς Μηχανικούς του Πολυτεχνείου. Άνθρωπος ανήσυχος, γλυκός και ενθουσιώδης, δεν άργησε να συνδεθεί με τους συνδικαλιστικούς αγώνες και την συλλογική πάλη. Οργανώθηκε στη νΚΑ και την ΕΑΑΚ και πρωτοστάτησε τα επόμενα χρόνια στο φοιτητικό κίνημα ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τον νέο νόμο πλαίσιο καθώς και στη νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη. Βαθιά πολιτικός και ειλικρινά συντροφικός, ο Σπύρος ξεχώρισε για τη δράση και τη σκέψη του και αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία για το κίνημα και την επαναστατική Αριστερά.
Εκλέχθηκε γραμματέας της νΚΑ Πάτρας και μέλος του Κ.Σ. το 2010, στο 3ο της συνέδριο. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, εκλέχθηκε εκ νέου στο Κ.Σ. της νΚΑ, το 2013. Μεταξύ του 2014 και του 2017, ο Σπύρος διετέλεσε συντονιστής του γραφείου του Κ.Σ. της νΚΑ, συμβάλλοντας καθοριστικά στη λειτουργία της μέσα σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο. Συνέχισε να είναι κεντρικό στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για όλα τα επόμενα χρόνια, αναλαμβάνοντας σημαντικά οργανωτικά και πολιτικά καθήκοντα.
Εργάστηκε στον τομέα της έρευνας, εκπονώντας τη διδακτορική του διατριβή και συνεχίζοντας ως ερευνητής στο ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. Συνδύαζε την αγάπη του για τη θάλασσα και το περιβάλλον, με το συνεπές ερευνητικό ενδιαφέρον και την πρωτοπόρα δράση για τη συλλογική οργάνωση και τις εργατικές διεκδικήσεις στον κλάδο. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΡΕΤΕ (Σωματείο Εργαζομένων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση).
Ο Σπύρος πρωτοστάτησε στις μεγάλες μάχες, ήταν όμως και ένα παράδειγμα ήθους και συνέπειας και για τις δύσκολες στιγμές. Ήξερε ότι χρειάζεται να πατήσεις καλά στη γη για να πηδήξεις στον ουρανό, χρειάζεσαι σκαριά γερά για τα μεγάλα ταξίδια. Για αυτό δινόταν σε όλες τις μικρές και μεγάλες προσπάθειες οργάνωσης και πάλης. Με αυταπάρνηση, χωρίς μεμψιμοιρία. Με πειθαρχία αλλά και με ποίηση. Στο πανεπιστήμιο, στα στέκια, στο σωματείο, στις οργανώσεις, στη γειτονιά, τον Κολωνό.
Ο Σπύρος ήταν ένας συνδετικός κρίκος, ένας ωραίος συνομιλητής, ένας αγαπημένος άνθρωπος της παρέας και ένας οργανωτής. Για αυτό και η απώλειά του είναι και θα παραμείνει αδιανόητη. Και κάτι ακόμα, ξεχωριστό, που το γνωρίσαμε πολύ καλά. Ήταν ένας άνθρωπος πολύτιμος και συντροφικός ακόμα και στις διαφωνίες, τις δυσκολίες, τις αλλαγές διαδρομών. Όχι για να λειάνει γωνίες ή να κολακεύσει διαφωνίες, αλλά γιατί είχε το βλέμμα τους προς τις γραμμές των οριζόντων. Ο Σπύρος πίστευε ακράδαντα ότι δεν είμαστε κομμουνιστές και κομμουνίστριες αφηρημένα, για τη «σωτηρία της ψυχής μας» αλλά επειδή η επανάσταση και η κοινωνική αλλαγή βρίσκεται μες τον ορίζοντα της ζωής μας — με αυτή την πεποίθηση στρατεύτηκε μέχρι τέλους στην υπόθεση μιας άλλης κοινωνίας.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, τη σύντροφο και τους οικείους του. Θερμά συλλυπητήρια συντρόφισσες και σύντροφοι του ΝΑΡ και της νΚΑ.
Καλό ταξίδι Σπύρο.
ΚΚΕ (μ-λ): Για τον χαμό του σ/φου από το ΝΑΡ-νΚΑ Σπύρου Χαϊκάλη
Σοκαρισμένοι και με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε από τους συντρόφους του ΝΑΡ – νΚΑ, το χαμό του Σπύρου Χαϊκάλη. Μια τόσο άδικη και πρόωρη απώλεια ενός νέου και αγαπημένου συντρόφου.
Από τα πρώτα φοιτητικά χρόνια αμέσως ξεχώρισε για το ανήσυχο πνεύμα του, την ντομπροσύνη, την ανιδιοτέλεια και τόσα άλλα, που σε συνδυασμό με την αγάπη του για τους λαϊκούς ανθρώπους και τους ανθρώπους του μόχθου, του δώσανε τις στέρεες βάσεις για να εξελιχθεί σε έναν σταθερό αγωνιστή που γινόταν σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους γύρω του.
Ποτέ δεν περίμενε από άλλους να κάνουν πρώτοι την αρχή. Αυτή η ανάληψη ευθύνης – πάρα το νεαρό της ηλικίας – ήταν μάθημα πρωτοπόρας στάσης προς τους γύρω του. Στο Πανεπιστήμιο αλλά και έπειτα, σε χώρους δουλειάς και ευρύτερα. Μέσα στα κινήματα, (ιδιαίτερα του ’06-’07, του ’08, του ’10 -’12) έχτιζε σταθερές συντροφικές σχέσεις με την στάση του και με τον κόσμο της αριστεράς.
Για όσους είχαμε την τύχη να τον ζήσουμε από κοντά θυμόμαστε την απλότητά του, την αγάπη του για το νησί του, για τη θάλασσα, το πάθος του για κάθε όμορφο συναίσθημα. Θα είναι πάντα στο μυαλό μας το χαμόγελο και το σπινθηροβόλο βλέμμα του που αντανακλούσε την ζωντάνια του νέου κόσμου για τον οποίο πάλευε.
Η σκέψη μας και τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του και τους συντρόφους του.
Αντίο σύντροφε Σπύρο.
Κόκκινο Νήμα: Θα είσαι πάντα στους αγώνες μας για μια καλύτερη ζωή.
Σήμερα θρηνούμε για την άδικη και αναπάντεχη απώλεια του συντρόφου και αγωνιστή Σπύρου Χαϊκάλη, ιδρυτικό μέλος του Labour-αγωνιστική παρέμβαση στην έρευνα και μέλος του πρώτου ΔΣ του σωματείου εργαζομένων στην έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΣΕΡΕΤΕ). Σήμερα ο κόσμος της επιστήμης έχασε έναν άξιο ερευνητή και το σώμα του αγωνιστικού εργατικού και αντιφασιστικού κινήματος έγινε φτωχότερο. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους αιώνιους συντρόφους του. Θα είσαι πάντα στους αγώνες μας για μια καλύτερη ζωή.
ΜΕΤΑΒΑΣΗ: Φτωχότεροι με την απώλειά του
Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε τον σύντροφο Σπύρο Χαϊκάλη, που έφυγε χθες άδικα και αιφνίδια, σε ηλικία 37 ετών σε τροχαίο δυστύχημα.
Ο Σπύρος υπήρξε μέλος και στέλεχος του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, της ν.Κ.Α και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εντάχθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια στην ΕΑΑΚ, στο ΝΑΡ και τη ν.Κ.Α. από όπου συμμετείχε σε όλα τα κινήματα της γενιάς του με πρωτοπόρο ρόλο.
Η δράση του συνεχίστηκε μέσα στα εγχειρήματα της επαναστατικής και κομμουνιστικής Αριστεράς αλλά και στις προσπάθειες για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με συνδικαλιστική δράση στο σωματείο της έρευνας (ΣΕΡΕΤΕ) του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.
Με τον Σπύρο βρεθήκαμε και πορευτήκαμε μαζί στους νεολαιίστικους, εργατικούς και λαϊκούς αγώνες όλων αυτών των χρόνων αλλά και στα πολιτικά εγχειρήματα και προσπάθειες για μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική και μια ανατρεπτική αντικαπιταλιστική πολιτική.
Αισθανόμαστε φτωχότεροι με την απώλειά του, καθώς η διαρκής μαχητική παρουσία του στους αγώνες μπορούσε να συνδυάζεται με ένα ευαίσθητο πνεύμα και έναν συντροφικό πολιτισμό, καθοριστικό για κάθε προσπάθεια που φέρει εντός της το χνάρι μιας νέας κομμουνιστικής κοινωνίας.
Εκφράζουμε τα βαθιά συλλυπητήριά μας κι ευχόμαστε δύναμη στην οικογένειά του, τους δικούς του ανθρώπους, τους συντρόφους και συντρόφισσες του.
