Γιώργος Μιχαηλίδης
Τιμώντας την επέτειο της Νάκμπα δηλαδή της έναρξης του ξεριζωμού των Παλαιστινίων από τη γη τους το 1948, το Λαϊκό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης – ίσως η μεγαλύτερη κομμουνιστική οργάνωση των Παλαιστινίων – εξέδωσε μια ανακοίνωση στην οποία μας δίνει έναν τρόπο να στεκόμαστε απέναντι στον αγώνα τους. Αξίζει να παρατεθεί μία ολόκληρη παράγραφος: «Η θέση του Παλαιστίνιου σε αυτό τον κόσμο σήμερα δεν είναι η θέση του θύματος που παραπονιέται για την αδικία του δολοφόνου-εκτελεστή, αλλά η θέση του νόμιμου ιδιοκτήτη μιας δίκαιης υπόθεσης ο οποίος καταδιώκει τους εγκληματίες της εποχής, τους σιωνιστές, με όπλα, λόγια, διαδηλώσεις και όλες τις μορφές των πράξεων αντίστασης ενάντια στους σιωνιστές εγκληματίες πολέμου. Είναι η θέση του ακλόνητου μαχητή στην παλαιστινιακή γη που ανατινάζει τα τανκς του σιωνιστικού στρατιωτικού δολοφονικού συστήματος και επιφέρει χτυπήματα στους δολοφόνους στρατιώτες και αξιωματικούς, [η θέση] του ακλόνητου υπερασπιστή του δικαιώματός του και της γης του στην αλ-Κουντς (Ιερουσαλήμ), τη Ναμπλούς, την Τζενίν και την Τουλκαρέμ και του αγωνιστή που κρατάει την παλαιστινιακή του ταυτότητα στα κατεχόμενα εδάφη μας το 1948 απορρίπτοντας τις πολιτικές της “ισραηλοποίησης” και όλες τις μορφές της αποικιακής διαίρεσης του λαού της Παλαιστίνης».
Η ανακοίνωση αυτή, που επαναλάμβανε γνωστές θέσεις της συγκεκριμένης οργάνωσης, συνοδευόταν από μία επετειακή αφίσα για να τιμήσει αγωνιστικά τη Νάκμπα, όπου δεσπόζει ένα μεγάλο κλειδί δεμένο πάνω σε μια παλαιστινιακή σημαία και κεντρικό σύνθημα: «Η προσκόλληση στην αντίσταση είναι το κλειδί για την επιστροφή». Φυσικά και η επίλυση του Παλαιστινιακού, η ήττα του σιωνισμού και των διεθνών συμμάχων του και η δικαίωση των Παλαιστινίων δεν είναι απλά και μόνο θέμα θέλησης, αλλιώς το ζήτημα θα είχε ήδη λυθεί. Ίσως όμως, η αλλαγή στην αυτοεικόνα των Παλαιστινίων και στην αντιμετώπισή τους από τον υπόλοιπο κόσμο να είναι επίσης κλειδί. Η εμπειρία της αντίστασης «ξεκλειδώνει» για τους λαούς πολύ περισσότερες δυνατότητες απ’ ότι ενδεχομένως φανταζόμαστε.
Οι Παλαιστίνιοι που μέσα απ’ τα χαλάσματα, με τις σαγιονάρες και τις φόρμες τους, επιμένουν να κοιτάνε στα μάτια έναν πανάκριβα εξοπλισμένο στρατό, οι Παλαιστίνιοι που δεν δέχονται να τους αντιμετωπίζουμε ως κυνηγημένους αλλά ως κυνηγούς των καταπιεστών, μας θυμίζουν τι σημαίνει αντίσταση κι αγώνας μέχρι τη νίκη. Ίσως γι’ αυτό να επιχειρούν να φιμώσουν κάθε σκίρτημα υπέρ τους οι ισχυροί της γης.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (18.5.24)
