Δημήτρης Σταμούλης
▸Απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να μετατρέψει σε κρατική μεταφερόμενη αργία την απεργία της Εργατικής Πρωτομαγιάς, δίνουν ταξικά σωματεία και συλλογικότητες την Τετάρτη 1η Μάη, ημέρας μνήμης, τιμής και σύγχρονου αγώνα της παγκόσμιας εργατικής τάξης για την χειραφέτησή της από τα δεσμά του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης.
Ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός που κυριαρχεί σε ομοσπονδίες και συνδικάτα, αποδείχτηκε για μια άλλη φορά προδοτικός το προηγούμενο διάστημα βάζοντας εμπόδια στην ανάπτυξη και την ενοποίηση των εργατικών αντιστάσεων και στην κλιμάκωση των αγώνων για την ανατροπή της αντεργατικής λαίλαπας που προωθούν συντεταγμένα, κυβέρνηση, ΕΕ, συστημική αντιπολίτευση και κεφάλαιο. Το έδειξαν απροκάλυπτα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με τις διαδοχικές απεργοσπαστικές στάσεις – αποφάσεις τους τον Φλεβάρη και τον Απρίλη, και την πλάτη που σταθερά βάζουν για το πέρασμα της κυβερνητικής επίθεσης. Όμως και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αποδείχθηκαν απρόθυμες στην διαμόρφωση ενός σχεδίου πραγματικής κλιμάκωσης και ενοποίησης των αγώνων, ενώ το διεκδικητικό περιεχόμενο που προβάλλει, δε σηματοδοτεί τη σύγκρουση για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου, όπως φαίνεται και από τη θέση του για τον κατώτατο μισθό δηλαδή τα 900 ευρώ, που είναι πιο χαμηλά ακόμα και από αυτά που ζητά η ΓΣΕΕ!
Πολλά πρωτοβάθμια σωματεία κινούνται σε διαφορετικό μήκος κύματος, προβάλλοντας την ανάγκη ενός ανεξάρτητου κέντρου αγώνα που θα στηρίζεται στους εργαζόμενους και τις γενικές συνελεύσεις, και στις σύγχρονες ανάγκες του κόσμου της δουλειάς για αξιοπρεπείς μισθούς, συνθήκες εργασίας, για αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις, για λιγότερη δουλειά και δουλειά για όλους/ες.
Τώρα, χρειάζεται συντονισμός και ενοποίηση των αγώνων και δυνάμεων του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος ώστε μετά την απεργιακή μάχη της 17ης Απρίλη να δοθεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, μαζικότητα και επιτυχία, η απεργία της 1ης Μάη. Να ενταχθεί και αυτή η απεργία σε ένα μαχητικό σχέδιο αντεπίθεσης των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων και σε πολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και την πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, του πολέμου, των ιδιωτικοποιήσεων και της καταστολής των αγώνων. Στην προοπτική αυτή προωθείται και η διοργάνωση ανεξάρτητης ταξικής συγκέντρωσης σωματείων.
