Κόκκινη Πρωτοβουλία – κομμουνιστική οργάνωση στη Σερβία
Υποταγμένο το πολιτικό σύστημα, παραμένει έντονο το αντινατοϊκό κλίμα στον λαό
Η επίθεση του ΝΑΤΟ το 1999 εγκαινίασε την εποχή των ιμπεριαλιστικών πολέμων χωρίς καν απόφαση του ΟΗΕ. Η Σερβία βρίσκεται τώρα στη φάση της λεγόμενης ευρω-ατλαντικής ολοκλήρωσης, αλλά με μεγάλες αντιδράσεις του κόσμου. Ένταση των εθνικισμών στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του εθνικισμού για τα Βαλκάνια της ειρήνης των λαών.
Φέτος συμπληρώνεται ένα τέταρτο του αιώνα από την επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Ήταν ένα από τα πιο δραματικά επεισόδια που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου και της αιματηρής διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Οι ιμπεριαλιστές άρπαξαν την ευκαιρία καταλαμβάνοντας ένα μέρος του εδάφους της, δημιουργώντας τη μεγαλύτερη βάση του ΝΑΤΟ αυτή τη στιγμή. Η δικαιολογία για την επέμβαση ήταν η αναχαίτιση της εθνοκάθαρσης έναντι των Αλβανών, αλλά η άφιξη των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ σηματοδότησε την έναρξη της εκδίωξης άλλων εθνοτικών ομάδων από το Κοσσυφοπέδιο, όπως οι Σέρβοι και άλλοι σλαβικοί πληθυσμοί, και κυρίως οι Ρομά.
Μετά από 25 χρόνια, η Σερβία βρίσκεται πολιτικά στον δρόμο προς τη λεγόμενη ευρωατλαντική ολοκλήρωση. Ο βομβαρδισμός του 1999 αποτέλεσε προηγούμενο για τη «νομιμοποίηση» των στρατιωτικών επιθέσεων χωρίς έγκριση των οργάνων του ΟΗΕ, που εισήγαγε τον ιμπεριαλισμό στη φάση του μόνιμου πολέμου. Δύο μόλις χρόνια αργότερα ξεκίνησαν οι πόλεμοι στην Ασία, οι οποίοι δεν έχουν τελειώσει ακόμα και άφησαν πίσω τους αστάθεια, εκατομμύρια νεκρούς και κατεστραμμένες υποδομές.
Συνέπεια των βομβαρδισμών του 1999 είναι η εγκαθίδρυση μιας πλήρους πολιτικής ηγεμονίας των δομών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η αντικαπιταλιστική αριστερά στη Σερβία δεν είχε αυταπάτες σχετικά με το χαρακτήρα του καθεστώτος του Μιλόσεβιτς. Τα συμφέροντά του συγκρούονταν με τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, και το ίδιο το καθεστώς άσκησε μια αντιδραστική και σοβινιστική πολιτική.
Ο Μιλόσεβιτς ήταν απλώς ένας παλιός σύμμαχος που υπηρέτησε καλά και θυσιάστηκε, όπως ο στρατηγός Νοριέγκα, ο Σαντάμ Χουσεΐν, ο Μομπούτου Σέσε Σέκο και άλλοι, που μετά από πολλά χρόνια συνεργασίας απομακρύνονται αν γίνουν απειλή. Αυτή είναι η περίπτωση του Μιλόσεβιτς, και όχι κάποιου είδους αντιιμπεριαλισμού που δεν ανέφερε καν, μέχρι που δέχτηκε επίθεση ο ίδιος.
Η ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν έλυσε καμία αντίφαση στη διαδικασία διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Αντίθετα, ελέγχει μόνο τους τοπικούς σοβινισμούς, που όλοι μαζί υπηρετούν το ίδιο αυτοκρατορικό κέντρο, ενώ συντηρεί επί δεκαετίες το καθεστώς της παγωμένης σύγκρουσης διατηρώντας σε υψηλό επίπεδο τον εθνικισμό και τον σοβινισμό μέσα σε όλα τα πρώην γιουγκοσλαβικά κράτη.
Στην ίδια τη Σερβία το συναίσθημα κατά του ΝΑΤΟ βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο και δεν μειώνεται, παρά τις σοβαρές προπαγανδιστικές προσπάθειες που συνεχίζονται εδώ και 25 χρόνια. Από την άλλη πλευρά, στο Κοσσυφοπέδιο, στην πλειοψηφούσα αλβανική κοινότητα, οι κατακτητές εξακολουθούν να θεωρούνται απελευθερωτές. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στο Κοσσυφοπέδιο έλαβε χώρα μεγάλης κλίμακας πληθυσμιακή ερήμωση όλων των εθνοτικών κοινοτήτων, τόσο της πλειοψηφίας όσο και της μειονότητας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, την de facto εξουσία στην Πρίστινα κατέχει ο αμερικανός πρέσβης, με τη βοήθεια ορισμένων συναδέλφων του από τη Μεγάλη Βρετανία ή τη Γερμανία.
Το Κοσσυφοπέδιο ερημώνει από όλους τους πληθυσμούς, την ντε φάκτο εξουσία έχει ο πρέσβης των ΗΠΑ
Αυτή είναι μια από τις αναμφισβήτητες συνέπειες των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων – ο εκτοπισμός του πληθυσμού λόγω της έλλειψης οικονομικής και κοινωνικής προοπτικής. Διότι καμία οικονομική υποδομή δεν έχει κατασκευαστεί στο Κοσσυφοπέδιο μετά τον πόλεμο, ενώ η παλιά έχει καταστραφεί. Ο κρατικός μηχανισμός και η πολιτική ελίτ του Κοσσυφοπεδίου ζουν από τις δωρεές και το έγκλημα.
Το κυρίαρχο αντινατοϊκό συναίσθημα που επικρατεί στη Σερβία εμποδίζει την πολιτική ελίτ, η οποία είναι πολιτικά και οικονομικά υποταγμένη στη Δύση, να υποκύψει στις πιέσεις και να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία ή να συμμετάσχει στον πόλεμο με πιο άμεσο τρόπο. Οι αρχές της Σερβίας συνεργάζονται με τη Δύση και το ΝΑΤΟ, αλλά σε μικρότερο βαθμό από ό,τι αναμένεται από αυτές. Δεν έχουν θεσπιστεί επίσημα κυρώσεις, αλλά ορισμένα από τα όπλα που παράγονται στη Σερβία καταλήγουν με κάποιο τρόπο στην Ουκρανία.
Ένα τέταρτο του αιώνα μετά το βομβαρδισμό, οι περισσότερες από τις μεγάλες εταιρείες στη Σερβία, ειδικά αν μιλάμε για τη βιομηχανία, ανήκουν στο δυτικό κεφάλαιο. Αυτή τη στιγμή, ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Σερβίας είναι η ΕΕ ή ακριβέστερα η Γερμανία.
Εν τω μεταξύ, η Σερβία ως χώρα δεν καταδίκασε ούτε την επίθεση στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ, ούτε τον ιμπεριαλιστικό διαμελισμό της Συρίας, ούτε τον βομβαρδισμό και την καταστροφή της Λιβύης… Η επίσημη προπαγάνδα αρέσκεται συχνά να παρουσιάζει τη Σερβία ως θύμα, αλλά όταν πρόκειται για άλλα θύματα, τότε η επίσημη αλληλεγγύη αναστέλλεται και ανάλογα με την πίεση δείχνει μέχρι και κατανόηση για την αυτοκρατορική υπόθεση.
Η οργάνωσή μας πιστεύει ότι η νίκη επί του ιμπεριαλισμού είναι δυνατή μόνο με την ένωση των αγώνων της εργατικής τάξης και των λαών από όλα τα Βαλκάνια. Ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποίησε τις προηγούμενες σοβινιστικές πολιτικές για τους δικούς του στόχους. Επομένως, για τη νίκη επί του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, είναι επίσης απαραίτητο να νικήσουμε τους σοβινισμούς που τον υπηρετούν.
Ζήτω τα ενωμένα Βαλκάνια, απαλλαγμένα από τον ιμπεριαλισμό. Ζήτω η ειρήνη!
Ένας… ανθρωπιστικός πόλεμος
Η επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία εκδηλώθηκε στις 24 Μαρτίου και διήρκησε έως τις 10 Ιουνίου 1999. Η προκλητική επιδρομή βαφτίστηκε από τις ΗΠΑ και τους απολογητές του ΝΑΤΟ «ανθρωπιστικός πόλεμος», γιατί δήθεν αποσκοπούσε στην προστασία της αλβανικής κοινότητας του Κοσόβου. Στις επιδρομές συμμετείχαν1.150 αεροπλάνα του ΝΑΤΟ, εκτοξεύτηκαν 420.600 πύραυλοι, ενώ χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη έκταση στην Ευρώπη βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου (DU), που εκπέμπουν ραδιενέργεια. Σκοτώθηκαν τουλάχιστον 1.000 μέλη των σερβικών δυνάμεων, 2.000 πολίτες σε Σερβία και Μαυροβούνιο και πάνω από 4.000 στο Κοσσυφοπέδιο. Τραυματίστηκαν 12.500 άνθρωποι, 2.700 παιδιά. Οι καταστροφές στη Σερβία ήταν τεράστιες, ξεπερνούν τα 100 δισ. ευρώ. Καταστράφηκαν συνολικά 25.000 κτίρια, όλες οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις, 14 αεροδρόμια, δύο διυλιστήρια, το 1/3 των εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής, τα περισσότερα εργοστάσια, 45 οδικές και 28 σιδηροδρομικές γέφυρες.
Η κυβέρνηση Σημίτη του ΠΑΣΟΚ και το ελληνικό κράτος στήριξαν την επίθεση του ΝΑΤΟ, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις και αντιπολεμικές κινητοποιήσεις του λαού. Υπήρξαν μέχρι και φαινόμενα ανυπακοής στρατευμένων στη συμμετοχή στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στο φύλλο 6-7/4/2024
A quarter of a century since imperialist aggression-NATO bombing of Yugoslavia
