Γιώργος Παυλόπουλος
Πυκνώνουν επικίνδυνα τα σύννεφα που προμηνύουν το ξέσπασμα ενός γενικευμένου πολέμου στη Μέση Ανατολή, μετά και
το χτύπημα στο προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό από το Ισραήλ, το οποίο οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εξοπλίζουν.
Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ και η ακροδεξιά-σιωνιστική κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου αποδεικνύουν διαρκώς ότι είναι αδίστακτοι και ανεξέλεγκτοι. Βγάζουν δε, επιδεικτικά τη γλώσσα σε όσους δήθεν τους καταδικάζουν και τους προειδοποιούν με σκληρές δηλώσεις, καθώς γνωρίζουν ότι στην πράξη συνεχίζουν να τους στηρίζουν στο εγκληματικό τους έργο και στην επιχείρηση εξόντωσης του παλαιστινιακού λαού που έχουν εξαπολύσει, με επίκεντρο τη μαρτυρική Λωρίδα της Γάζας. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι τα ισραηλινά πλήγματα γίνονται ολοένα πιο προκλητικά και απειλούν –αν δεν το επιδιώκουν– να βάλουν φωτιά σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, όπως έδειξε και η επίθεση στο προξενείο του Ιράν στη Δαμασκό.
Το νέο χτύπημα εναντίον ενός κομβόι με ανθρωπιστική βοήθεια δεν ήταν «λάθος», ούτε παράπλευρη απώλεια «που συμβαίνει σε κάθε πόλεμο», όπως ισχυρίστηκε ο Νετανιάχου, χωρίς καν να υποκριθεί ότι ήταν στενοχωρημένος. Ήταν μια σχεδιασμένη επιχείρηση, όπως κατήγγειλε ευθέως ο ιδρυτής της οργάνωσης η οποία μετέφερε τα τρόφιμα, Χοσέ Αντρές – ένας παράγοντας ιδιαιτέρως γνωστός στην Ουάσιγκτον, με δεσμούς με την ελίτ της και προσωπικά με τον Τζο Μπάιντεν, ο οποίος μάλιστα στην αρχή είχε αποφύγει να καταδικάσει το Ισραήλ και έστρεφε τα πυρά του κατά της Χαμάς.
Στοχευμένη και η νέα δολοφονική επίθεση εναντίον κομβόι με ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα
Δεν ήταν μια «κακιά στιγμή όπου ‘ωχ’, ρίξαμε τη βόμβα σε λάθος μέρος» είπε ο Αντρές, τονίζοντας ότι τα μέλη της οργάνωσης ήταν σε διαρκή επικοινωνία με τον ισραηλινό στρατό. Ο ίδιος δε, παρομοίασε την κατάσταση που επικρατεί στη Γάζα με τη γνωστή σειρά ταινιών Hunger Games (Παιχνίδια Πείνας), αφήνοντας να εννοηθεί ότι ένας ολόκληρος λαός υποβάλλεται δια της βίας σε αυτή την απάνθρωπη δοκιμασία, έχοντας ελάχιστες ελπίδες να επιβιώσει, την ίδια στιγμή που κάποιοι μοιάζουν να το απολαμβάνουν…
Ακόμη πιο σημαντικό όμως, από την άποψη των επιπτώσεων που μπορεί να έχει, είναι το χτύπημα του Ισραήλ στο έδαφος της Συρίας, με στόχο το Ιράν. Όχι διότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά διότι αυτή τη φορά ο Νετανιάχου επέλεξε να παραβιάσει μια «κόκκινη γραμμή», βάζοντας στο στόχαστρό του την έδρα μιας διπλωματικής αποστολής – κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά μετά την επίθεση των Αμερικανών στην πρεσβεία της Κίνας στο Βελιγράδι, τον Μάιο του 1999.
Αν, όμως, τότε η ηγεσία του Πεκίνου αισθανόταν εξαιρετικά αδύναμη για να σηκώσει το γάντι, ειδικά σε μία περιοχή που βρισκόταν πολύ μακριά από τα «νερά» της (αν και είναι βέβαιο ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ…), σήμερα τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Παρά το γεγονός ότι η Τεχεράνη γνωρίζει πως δεν μπορεί να κηρύξει τον πόλεμο στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ που θα βρεθούν εξαρχής στο πλευρό του, βάζοντάς τα κατά μέτωπο μαζί τους, έχει αρκετούς τρόπους για να πάρει εκδίκηση. Η Μέση Ανατολή, εξάλλου, είναι η δική της γειτονιά την οποία γνωρίζει πολύ καλά, διαθέτοντας συμμάχους –όπως η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και οι Χούθι της Υεμένης, αλλά όχι μόνο αυτοί– που μπορούν να κάνουν πολλά.
Απέναντι σε αυτές τις ιδιαιτέρως επικίνδυνες εξελίξεις, το αφήγημα που μοιάζει να είναι κυρίαρχο στη Δύση είναι πως ο Νετανιάχου είναι περίπου ένας «τρελός» ο οποίος δεν ακούει κανέναν και ενδιαφέρεται μόνο για να σώσει το τομάρι του. Εάν δε αυτή είναι η εκτίμηση που κάνουν και στον Λευκό Οίκο και στις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο, τότε Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν έχουν παρά να… του βγάλουν την πρίζα. Με άλλα λόγια, να τον «στραγγαλίσουν» στερώντας του τα αναγκαία πυρομαχικά και δολάρια που έχει ανάγκη για να συνεχίσει τον πόλεμο, προωθώντας στη θέση του κάποιον πιο «λογικό».
Μόνο που στην πράξη συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Στις 29 Μαρτίου, για του λόγου το αληθές, η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε τη χορήγηση στο Ισραήλ 2.300 βομβών και την έγκριση της προμήθειας για σημαντικό αριθμό αεροσκαφών F-35. Επίσης, όπως ανακοινώνεται επισήμως, στις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις δεν συζητείται πλέον το εάν θα γίνει η στρατιωτική εισβολή στη Ράφα, αλλά το ποια μορφή θα λάβει – κάτι που σημαίνει ότι το δήθεν βέτο του Μπάιντεν έχει πάει περίπατο.
Δύο ερωτήματα, λοιπόν: Μήπως τελικώς ο Νετανιάχου δεν είναι «τρελός», αλλά ο «χρήσιμος ηλίθιος»; Και τι ρόλο παίζει η Φατάχ, η οποία επέλεξε αυτή τη στιγμή για να καταγγείλει ανάμιξη του Ιράν στο Παλαιστινιακό;
