Γιώργος Κατερίνης, πρώην εργαζόμενος στην “Περιοδικός Τύπος ΑΕ”
Συμπληρώνονται αυτό το μήνα 14 χρόνια από τότε που μια ιστορική επιχείρηση στο χώρο του Τύπου, η «Περιοδικός Τύπος ΑΕ», έκλεισε πετώντας στο δρόμο περίπου 120 εργαζόμενους και 10 χρόνια από την υπαγωγή της σε καθεστώς πτώχευσης. Ένα καθεστώς, που μέχρι σήμερα στερεί από τους πρώην εργαζομένους τις αποζημιώσεις τους, λόγω του απίστευτου κυκεώνα αργόσυρτων διαδικασιών που ορίζονται από τις πτωχευτικές διατάξεις.
Σύμφωνα με αυτό το νομικό καθεστώς έχουμε το παράδοξο φαινόμενο η πτωχευμένη εταιρεία να συνεχίζει να εισπράττει χρήματα από υπενοικίαση τίτλων σε άλλη εκδοτική επιχείρηση, αλλά οι εργαζόμενοι, οι οποίοι περιμένουν να πάρουν τα οφειλόμενα, να μην εισπράττουν ούτε ευρώ.
Κάπως έτσι, όπως γνωρίζουμε, λειτουργούν όλες οι πτωχευμένες επιχειρήσεις, αρκετές από αυτές και στον Τύπο. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από χίλιες πτωχευμένες επιχειρήσεις, ως απότοκο της κρίσης των μνημονίων, αλλά και της πτωχευτικής νομοθεσίας (θυμόμαστε το περίφημο «άρθρο 99» και την δήθεν «δεύτερη ευκαιρία») που δίνει τη δυνατότητα στους επιχειρηματίες να ξεφορτώνονται χρεωμένες επιχειρήσεις, αφήνοντας απλήρωτους εργαζόμενους και πολλές φορές συνεχίζοντας με άλλη μορφή την επιχειρηματική τους δραστηριότητα.
Για την επόπτευση αυτών των πτωχευμένων επιχειρήσεων το δικαστικό σύστημα διαθέτει όλους κι όλους δυο δικαστικούς, οι οποίοι μάλιστα έχουν περιορισμένες δυνατότητες παρέμβασης στους συνδίκους/εκκαθαριστές που διορίζονται από τα δικαστήρια και οι οποίοι μπορούν να κωλυσιεργούν ή και να «εκμεταλλεύονται» τη θέση τους.
Μια τέτοια απίστευτη ταλαιπωρία βιώνουν οι πρώην εργαζόμενοι της «Περιοδικός Τύπος ΑΕ», οι οποίοι μετά από 14 χρόνια δεν έχουν ακόμη εισπράξει τις νόμιμες και αναγνωρισμένες αποζημιώσεις τους και εξαναγκάζονται να υποβάλλονται σε δικαστικές ενέργειες προκειμένου να ενεργοποιήσουν την Δικαιοσύνη, η οποία για άλλη μια φορά αποδεικνύεται εντελώς… τυφλή και κουφή απέναντι στο δίκαιο των εργαζομένων. Εξίσου τυφλά και κουφά έχουν αποδειχθεί όμως και τα άλλοτε κραταιά συνδικάτα του Τύπου, απέναντι στο δράμα εκατοντάδων εργαζομένων μελών τους, οι οποίοι παλεύουν μόνοι τους.
