Γιώργος Κρεασίδης
Οι επίμονες προτάσεις των Παρεμβάσεων για συμπαράταξη και η διαρκής αναβολή
Την Παρασκευή ψηφίστηκε από τους βουλευτές της ΝΔ (και έναν πρώην «Σπαρτιάτη») το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, με το φοιτητικό κίνημα να πραγματοποιεί άλλη μια πανελλαδική δυναμική συγκέντρωση. Πώς όμως στέκεται το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα απέναντι στην αγωνιστική άνοιξη του φοιτητικού κινήματος, σε μια περίοδο μάλιστα που οι εργαζόμενοι δέχονται σκληρή επίθεση, με κεντρικό θέμα τον μισθό που δεν αντέχει στην ακρίβεια. Σε αυτές τις συνθήκες, υπήρχε δυνατότητα για αγωνιστική συμπόρευση με τους φοιτητές αλλά και τους αγρότες, που βρέθηκαν μαζικά στον δρόμο, ώστε όχι απλά να φθαρεί η κυβέρνηση και να τσαλακωθεί η αλαζονεία του «41%» αλλά να διαμορφωθούν όροι πολιτικής της ήττας. Αυτός είναι και ο βασικός φόβος της ΝΔ όχι μόνο ενόψει των ευρωεκλογών αλλά και μπροστά στο ενδεχόμενο η δεύτερη θητεία του Μητσοτάκη να σφραγιστεί από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα.
Σε αυτή τη λογική, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι φέρνει τον Γενάρη το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ και ξεκίνησαν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις, οι Παρεμβάσεις στο δημόσιο, η ΑΤΕ ΕΚΑ και τα εργατικά σχήματα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς πρότειναν συμπαράταξη με το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα. Στην πορεία πρότειναν έγκαιρα απεργιακή κινητοποίηση για τις 8 Φλεβάρη ως αφετηρία για αγωνιστική κλιμάκωση με απεργιακή συνέχεια. Τη μέρα που έγινε μια συγκλονιστική πανελλαδική διαδήλωση των φοιτητών, ενώ οι αγρότες έβγαιναν στον δρόμο. Αντίθετα, με πρόταση μάλιστα του ΠΑΜΕ, η απεργιακή απάντηση μετατέθηκε από ΑΔΕΔΥ και ΕΚΑ στις 28/2, πολύ αργότερα από τις κυβερνητικές εξαγγελίες. Η λογική της πρότασης, όπως την περιέγραψε απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ, ήταν η 24ωρη απεργία να κλείσει έναν κύκλο κλαδικών κινητοποιήσεων, εργατικών, φοιτητικών, αγροτικών, στην επέτειο του εγκλήματος στα Τέμπη. Αυτός ο σχεδιασμός απέρριπτε την ιδέα για ένα μπλόκο στην παραγωγή με σημαία την απόσυρση του νομοσχεδίου για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, αλλά και τη ριζική αύξηση του μισθού με αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή, μαζί με τη δικαίωση των αγροτικών διεκδικήσεων και το πέρασμα του σιδηρόδρομου σε δημόσια ιδιοκτησία. Τελικά, για τις 8/2 και τις φοιτητικές συγκεντρώσεις, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ αποφάσισαν τελευταία στιγμή στάσεις εργασίας, χωρίς δυνατότητα έγκαιρης προετοιμασίας και μαζικής συμμετοχής.
Όσο για τη ΓΣΕΕ, αυτή ουσιαστικά λειτουργεί ως στρατηγικός εταίρος της κυβέρνησης. Υπέρμαχη της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, έχει αναλάβει με τον νόμο Πιερρακάκη ρόλο στον σχεδιασμό και την υλοποίησή της, στο κομμάτι της μετατροπής της τεχνικής εκπαίδευσης σε κατάρτιση φθηνού εργατικού δυναμικού. Το ΕΚΑ, με πρόταση της ΠΑΣΚΕ, ενόψει της χτεσινής συγκέντρωσης είχε προκηρύξει στάση εργασίας για τη Μέρα της Γυναίκας με απλή αναφορά στο νομοσχέδιο. Αντίστοιχα αποφάσισαν ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, με πρόταση του ΠΑΜΕ, στάσεις εργασίας που διευρύνουν την αντίστοιχη της ΑΔΕΔΥ για τη Μέρα της Γυναίκας σε όλο το ωράριο, κάνοντάς την στην πράξη απεργία. Η οποία θα μπορούσε να γίνει με σαφώς καλύτερους όρους, αν δεν είχε απορριφθεί η πρόταση των Παρεμβάσεων για 24ωρη απεργία τη μέρα ψήφισης του νόμου και είχε προετοιμαστεί. Πολύ περισσότερο τώρα που η κυβέρνηση πάει στα δικαστήρια την απεργία-αποχή ενάντια στην αξιολόγηση σε εκπαίδευση και δημόσιο, ενώ εμπορευματοποιεί την υγεία. Αλλά η αντίρρηση αφορά το επόμενο βήμα. Δεν είναι ώρα για «συμπεράσματα» και αποκλιμάκωση, αλλά για νέα απεργία ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (9.3.24)
