Μία κλασική ατάκα των πολιτικών εκπροσώπων ακόμα και αριστερών κομμάτων (κατ’ όνομα ή όχι) είναι το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη». Εμείς οφείλουμε να ομολογήσουμε πως δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη. Μάλιστα δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη ούτε στους άλλους θεσμούς του συστήματος (εξεταστικές επιτροπές της βουλής, ελεγκτικές αρχές κλπ.). Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη ούτε στη δικαιοσύνη της ΕΕ και τους αντίστοιχους ευρω-θεσμούς, που εσχάτως από ορισμένους παρουσιάζονται ως φύλακες του κράτους δικαίου…
Δεν είναι μόνο η προκλητικά χυδαία πρόταση της εισαγγελέως στη δίκη για το κύκλωμα παιδοβιαστών στον Κολωνό, που μας οδηγεί σε παρόμοια θέση. Ούτε το διαρκές ξέπλυμα των πολιτικών και ποινικών ευθυνών των υπουργών από τις εξεταστικές επιτροπές της Βουλής, με πιο πρόσφατο το προσβλητικό στη μνήμη των 57 νεκρών «πλυντήριο» για το έγκλημα στα Τέμπη. Θα έπρεπε κανείς να συνυπολογίσει τις συνεχείς καταδικαστικές αποφάσεις των δικαστηρίων για απεργίες και τις ανάλογες βολικές για εργοδότες σε αντιδικίες με εργαζόμενους. Αλλά και την εν γένει λειτουργία των θεσμών αυτών ως συστατικών στοιχείων του αστικού κράτους, που στηρίζει την βάρβαρη κυριαρχία των λίγων εκμεταλλευτών πάνω στον κόσμο της εργασίας.
Δεν υπάρχουν αποφάσεις της δικαιοσύνης που «δικαιώνουν» τους εργαζόμενους ή το κίνημα; Υπάρχουν. Κι αυτές, πέρα από προσωπικές ή συλλογικές εξαιρέσεις αξιοπρέπειας, εκφράζουν τελικά την παρέμβαση του κινήματος. Σε κάποιες περιπτώσεις η εκάστοτε κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να πάρουν υπόψη την απειλή του κοινωνικού αγώνα για να μείνει αλώβητο το όλον της κυριαρχίας τους.
Εμείς λοιπόν σε αυτό έχουμε εμπιστοσύνη: Στη δυνατότητα των εργαζομένων, της ανυπόταχτης νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων να αγωνίζονται, να εξεγείρονται και να επιβάλλουν το δίκιο τους.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (16.3.24)
