Ίσως έχουν απομείνει ορισμένοι που στο άκουσμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγούνται συνειρμικά σε έννοιες όπως σύγκλιση, σταθερότητα, ομοφωνία και ειρήνη. Ωστόσο, μετά την άτυπη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης και τη διάσκεψη του Μονάχου που ολοκληρώνεται αύριο, ακόμη και αυτοί είναι αναγκασμένοι να αναθεωρήσουν. Τα πράγματα είναι, άλλωστε, ξεκάθαρα. Το «ευαγγέλιο» της ΕΕ είναι πλέον η έκθεση Ντράγκι, δηλαδή το σχέδιο του πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ για να γίνει ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός πιο ανταγωνιστικός και πιο επιθετικός, ώστε να έχει ελπίδες επιβίωσης στο άγριο διεθνές περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι ο καγκελάριος της Γερμανίας επέλεξε αυτή τη στιγμή για να ρίξει το σύνθημα προς τους συμπατριώτες του και όλους τους Ευρωπαίους: Μην είστε τόσο τεμπέληδες, δουλέψτε περισσότερο, μην παίρνετε τόσες άδειες και μην ζητάτε αυξήσεις.
Αν, όμως, αυτό αποτελεί προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για την οικονομία, οι ηγέτες της ΕΕ γνωρίζουν πως η εποχή μας απαιτεί και στρατιωτική ισχύ. Έτσι, στο Μόναχο συζητούν όχι μόνο για το μέλλον του ΝΑΤΟ, αλλά και το δικό τους «δόγμα» απέναντι σε εκείνο του Τραμπ, που περιλαμβάνει πανάκριβους εξοπλισμούς, υποχρεωτική θητεία, προετοιμασία των κοινωνιών για φέρετρα και πεδία βολής φτηνά για δοκιμές και εμπειρία – όπως είναι ο πόλεμος που μαίνεται εδώ και τέσσερα χρόνια στην Ουκρανία και θα συνεχιστεί για αρκετό διάστημα.
Στο παραπάνω φόντο, είναι φανερό ότι πάει «περίπατο» και η αρχή της ομοφωνίας στις αποφάσεις. Γι’ αυτό και η «ενωμένη Ευρώπη» μετατρέπεται ταχύτατα σε ένα μόρφωμα πολλών ταχυτήτων, όπου οι σημαντικές αποφάσεις θα λαμβάνονται σε επίπεδο «προθύμων» και θα συνοδεύονται από τελεσίγραφα προς τους υπόλοιπους.
Ας κάνουν ό,τι θέλουν με την ΕΕ τους. Για εμάς, ο δρόμος είναι η ρήξη, η αποδέσμευση και η διάλυσή της.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Φεβρουαρίου 2026
