Κατερίνα Φραγκουλοπούλου
Συμπληρώνονται έξι χρόνια παραστάσεων για τα 170 τετραγωνικά, δείχνοντας πως μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό το σύγχρονο ελληνικό έργο. Ελπίδες και αδιέξοδα της ελληνικής οικογένειας, κρυμμένα μυστικά και ψέματα, σε ένα περιβάλλον κρίσης, όπου οι δραματικές κορυφώσεις απαλύνονται με κωμικές πινελιές.
Moonwalk ή πόσο μπροστά μπορείς να πας σε 170 τ.μ.
Η παράσταση 170 τετραγωνικά ανεβαίνει για έκτη χρονιά στο θέατρο Ιλίσια με διαδοχικά sold out και παρατάσεις. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της; Πρώτα από όλα, το θέμα της, που δεν είναι άλλο από τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Σε μία σαλοτραπεζαρία ενός μέσου σπιτιού, που τυχαίνει να βρίσκεται στην επαρχία, έρχεται μπροστά μας η ελληνική οικογένεια και η αλληλεπίδρασή της με τον περίγυρο: οι τεταμένες σχέσεις των μελών της, η απόρριψη των αξιών της μπροστά στα αδιέξοδα του παρόντος, μυστικά και τραύματα του παρελθόντος, που κρύβονται για χρόνια κάτω απ’ το χαλί, το κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον της γειτονιάς αλλά και τα όνειρα των μελών της, που γίνονται μίζερα και ασφυκτιούν κάτω από την πίεση της ευρύτερης εικόνας. Η μεγάλη κόρη θέλει να πουλήσει την κληρονομιά της και να τα αφήσει όλα πίσω της, η μικρή κόρη θέλει να ζήσει εκεί με τον σύντροφο και το παιδί της, μέχρι τη στιγμή που αυτό το μικρό όνειρο σκάει στα χέρια της και ο νόθος αδελφός θέλει να διακριθεί σε ένα talent show.
Ύστερα, είναι το κείμενο του Γιωργή Τσουρή. Κρατάει τον ρυθμό και την αισθητική στα οποία μας έχουν εκπαιδεύσει χρόνια τηλεθέασης. Οι διάλογοι είναι νευρώδεις και πλημμυρίζουν από ανθρώπινα συναισθήματα. Άλλοτε είναι κυνικοί, άλλοτε εκδηλώνουν οργή ή τρυφερότητα. Πολύ σημαντικό όπλο είναι το χιούμορ, που έρχεται ακόμα και σε στιγμές δραματικής κορύφωσης να εκτονώσει την κατάσταση. Η ματιά του είναι διεισδυτική. Ανατέμνει την ελληνική οικογένεια, παρουσιάζει όλες τις παθογένειές της, φέρνει στη σκηνή στερεοτυπικές συμπεριφορές και κοινωνικά θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία. Το κέντρο βάρους όμως είναι οι σχέσεις των μελών της οικογένειας και η έμφαση δίνεται στην «αγάπη που δίνουμε και λαμβάνουμε και που είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο που αξίζει να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε», σύμφωνα με τα δικά του λόγια από το εισαγωγικό σημείωμα της παράστασης.
Η παράσταση «δικαιώνει» το έργο. Ο σκηνοθέτης, Γιώργος Παλούμπης λέει ότι είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς μιας ομάδας που είχε ήδη δημιουργήσει έναν κοινό κώδικα. Αυτό που βλέπουμε είναι, λέει, «το αποτέλεσμα εμπιστοσύνης και κοινών στόχων των συντελεστών». Η ουσία είναι πως, παρά τις αλλαγές ηθοποιών που υπήρξαν μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, ο ενορχηστρωτής μένει πιστός σε ένα ρεαλιστικό θέατρο, αναπαράγει την καθημερινότητά μας όπως υπαγορεύει ο συγγραφέας και δίνει ένα καλοκουρδισμένο αποτέλεσμα.
Τα μικρά όνειρα των αδελφών σκάνε στα χέρια τους, σε μια ζωή που δεν είναι talent show
Οι ερμηνείες είναι σφικτές και μετρημένες. Αποδίδουν με τον βέλτιστο τρόπο τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που έρχονται να καταλάβουν το θεατρικό σανίδι. Δένουν πολύ αρμονικά μεταξύ τους και υποστηρίζουν απόλυτα η μία την άλλη και τους στόχους της δραματουργίας. Νομίζω πως αξίζει μια ιδιαίτερη αναφορά στην ερμηνεία του Γιωργή Τσουρή, που βγάζει ένα πηγαίο κωμικό ταλέντο και μας κλείνει το μάτι κάθε φορά που η αλήθεια επί σκηνής απειλεί να μας βυθίσει στη μιζέρια της καθημερινότητας.
Συνολικά είναι μια αξιόλογη δουλειά, που καταφέρνει να συνδιαλέγεται με το κοινό βομβαρδίζοντάς το με ερεθίσματα που έρχονται από την καθημερινή ζωή, κρατάει έναν αμείωτο ρυθμό από την αρχή μέχρι το τέλος και βάζει στη σκηνή τον μικρό, καθημερινό άνθρωπο, αυτόν για τον οποίο τελικά αγωνίζεσαι.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (13.1.24)
Θέατρο Ιλίσια
170 τετραγωνικά (Moonwalk)
Παραστάσεις: Σάββατο 6 μ.μ. και Κυριακή 9.15 μ.μ. (μέχρι 4/2/24)
Ηθοποιοί:
Αμαλία Αρσένη
Ήβη Νικολαΐδου
Θανάσης Ζερίτης
Ελένη Τσιμπρικίδου
Γιωργής Τσουρής
