Η ποίηση ανθίζει σε καταπιεστικούς καιρούς
Όταν πεθαίνει ένας ποιητής ή μια ποιήτρια, δεν συνηθίζεται να λέμε ότι «μας αφήνει πιο φτωχούς». Στην πραγματικότητα αυτός/ή που έφυγε μας έχει αφήσει πολλά, ακόμα και αν εμείς δεν έχουμε ξετυλίξει τα δώρα που μας άφησε – και μια τέτοια περίπτωση είναι η ποιήτρια Μαρία Λαϊνά, που πέθανε δύο μέρες μετά τα φετινά Χριστούγεννα. Μας άφησε εννέα ποιητικές συλλογές, όλες ολιγοσέλιδες, όλες σημαντικές. Και «πιο φτωχοί» είναι όσοι δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα ποίημά της.
Μια αθόρυβη δημιουργική παρουσία ήταν στα ελληνικά γράμματα η Μαρία Λαϊνά. Γεννημένη το 1947 στην Πάτρα, σπούδασε στη Νομική αλλά δεν άσκησε το επάγγελμα της δικηγόρου. Έκανε μεταφράσεις και επιμέλειες βιβλίων, έγραψε θεατρικά έργα και σενάρια. Θεωρείται μια εξέχουσα μορφή της ποιητικής γενιάς του ’70, μια ποιήτρια που κατέκτησε τον σεβασμό και την αναγνώριση των ομότεχνών της αλλά και όσων (έστω και λίγων) αγαπούν την ποίηση. Για το έργο της έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Γραμμάτων, το βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών κ.ά., ενώ ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Η λιτότητα και το πολυσήμαντο είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ποίησής της.
Η Μαρία Λαϊνά δεν ήταν «στρατευμένη» ποιήτρια με τη στενή έννοια του όρου. Ήταν όμως στρατευμένη στην τέχνη της γραφής και στα ποιήματά της συναντάμε τον σπαραγμό και την περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης.
