Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Μετά το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει διαδοχικές διασπάσεις, αν και όχι με τον ίδιο χαρακτήρα. Το κύμα των διασπάσεων του 2015 εξέφραζε σε μεγάλο βαθμό την τίμια αντίδραση χιλιάδων μελών και αγωνιστών του, που έδωσαν στον δρόμο την μάχη κατά των μνημονίων, ενάντια στο απαράδεκτο πραξικόπημα της ηγεσίας του για την μετατροπή του περήφανου λαϊκού «Όχι» του δημοψηφίσματος σε «Ναι» και την υπογραφή του τρίτου επώδυνου μνημονίου διαρκείας δεκαετιών.
Η σημερινή διάσπαση έχει άλλο χαρακτήρα. Πρόκειται για μια διάσπαση εξ αρχής οριοθετημένης «από πάνω» εντός των ορίων της κυρίαρχης πολιτικής, από ένα τμήμα της ηγετικής του γραφειοκρατίας, το οποίο αντιδρά στην ολοσχερή μετατροπή του σε ένα «δημοκρατικό κόμμα» τύπου ΗΠΑ και την απαλοιφή των όποιων συμβολικών αναφορών του στην αριστερά.
Αυτός ο χαρακτήρας της διάσπασης φαίνεται από το περιεχόμενο των θέσεων και απ’ όσους ανέλαβαν την ηγεσία της. Πρόκειται για την απολογία της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2015-19, την προβολή των «επιτευγμάτων» αυτής της πορείας, την εκ νέου διατύπωση της προοπτικής της «δημοκρατικής διακυβέρνησης» με το ΠΑΣΟΚ (λέγοντας μάλιστα ότι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα από τον Κασσελάκη), το «παρών» στη νομοθετική ρύθμιση υπέρ των funds-servicers γιατί είναι «οδηγία της ΕΕ».
Παρόλα αυτά και η σημερινή διάσπαση, καθώς είναι απότοκο της ραγδαίας πορείας πολιτικού και οργανωτικού εκφυλισμού του ΣΥΡΙΖΑ, γεννά πλήθος ερωτήματα σε χιλιάδες αριστερούς ανθρώπους για το «πως» και το «γιατί». Απελευθερώνει προβληματισμούς, τροφοδοτεί αντικειμενικά την επανεκτίμηση ολόκληρης της πορείας του, για τα μεγάλα γεγονότα της δεκαετίας.
Θα ήταν φυσικά αυταπάτη να πιστέψει κανείς ότι όλα αυτά οδηγούν με ένα «αυτόματο» ή γραμμικό τρόπο σε κάποια ουσιαστική επανατοποθέτηση προς τα αριστερά. Άλλωστε και η εμπειρία των προηγούμενων διασπάσεων δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο (ΜέΡΑ25, ΛΑΕ, Πλεύση Ελευθερίας κλπ).
Σήμερα, όλα τα μεγάλα λαϊκά προβλήματα δεν δένονται απλά με ένα κεντρικό γεγονός (όπως πχ τα μνημόνια), αλλά με τα πιο βαθιά δομικά στοιχεία του καπιταλισμού και της κρίσης του. Η φοβερή ακρίβεια στο ρεύμα είναι αποτέλεσμα της απελευθέρωσης των αγορών ενέργειας, η ακρίβεια στα τρόφιμα της συγκέντρωσης της παραγωγής και διακίνησης σε λίγους μονοπωλιακούς ομίλους και της ΚΑΠ, η κλιματική κρίση στη συνεχιζόμενη υπερεκμετάλλευση της φύσης και της «πράσινης συμφωνίας», ο πόλεμος αποτέλεσμα των οξύτατων καπιταλιστικών – ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Επομένως το ζήτημα μιας πολιτικής που έρχεται σε ρήξη με το κεφάλαιο, την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ και όλου του πολιτικού συστήματος που συναινεί, με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δεν είναι μια «υποκειμενική επιλογή» αλλά μια αντικειμενική ανάγκη για μια Αριστερά που στέκεται σε ταξικές θέσεις και θέλει να υπερασπίσει εργατικά λαϊκά συμφέροντα. Η Αριστερά δεν μπορεί να απορρίψει την πάλη για ρήγματα-ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής στο όνομα ενός ανέφικτου «κοινωνικού συμβολαίου» (όπως υποστηρίζουν όλες οι διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ), ούτε να την αναβάλει στο όνομα των αρνητικών συσχετισμών, όπως κάνει το ΚΚΕ.
Επομένως σε σχέση με τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ το ερώτημα μπαίνει έτσι: είτε απόπειρες για τη δημιουργία ενός νέου ΣΥΡΙΖΑ, αναπαλαίωσης της κυβερνητικής-διαχειριστικής αριστεράς, στην όποια εκδοχή (τμήμα της ηγεσίας του, του ΜέΡΑ25-ΛΑΕ κλπ.), είτε πρόταση πλατιάς αντικαπιταλιστικής ενότητας.
Η πρώτη επιλογή είναι αποδεδειγμένα αδιέξοδη. Ο δρόμος της λεγόμενης «ρεαλιστικής», κυβερνώσας κλπ αριστεράς έχει οριστικά χρεοκοπήσει και δεν μπορεί να αναπαλαιωθεί σε καμία εκδοχή του.
Η δεύτερη είναι αυτή που μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια πιο ισχυρή και ανατρεπτική αντικαπιταλιστική αριστερά. Οι πρόσφατες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές έδειξαν ότι όταν κατακτιέται ριζοσπαστική φυσιογνωμία και πρόγραμμα, υπάρχει αγωνιστική δράση και σταθεροί δεσμοί με τον λαϊκό κόσμο, ενωτική απεύθυνση και διαδικασία, η αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί να «αγγίξει» λαϊκά στρώματα πολύ έξω απ τα σημερινά της όρια.
Στην κατεύθυνση αυτή οφείλουμε να κινηθούμε, με συστηματική αγωνιστική κοινή δράση και σταθεροποίηση της πολιτικής συνεργασίας όσων δυνάμεων επιλέγουν αυτόν τον δρόμο, με τρόπο ανοιχτό στον κόσμο που αναζητά αριστερά- ανατρεπτικά «εκτός των τειχών», τόσο στις κοινωνικές όσο και τις πολιτικές μάχες που έρχονται. Έτσι οικοδομούνται οι προϋποθέσεις για τον πόλο-μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με την καθοριστική συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Όρος για την υλοποίηση μιας τέτοιας πορείας είναι η ύπαρξη ενός μαζικού, εργατικού, κομμουνιστικού «πυρήνα», ο οποίος με τη στρατηγική του επάρκεια, τη σταθερή γείωσή του στην εργατική τάξη και την πρωτοπόρα δράση του εκεί, με την ευρύτερη ιδεολογική και πολιτιστική του ακτινοβολία θα πείθει ότι μπορεί να υπάρξει μαζικό αντικαπιταλιστικό-επαναστατικό ρεύμα στο σήμερα.
Για την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ: Θα αναλάβει η μαχόμενη Αριστερά τον ρόλο της;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (9.12.23)
