Αντώνης Δραγανίγος
▸Ισχυρή βάση εκκίνησης η στήριξη στις αντικαπιταλιστικές κινήσεις σε Περιφέρειες και δήμους
Τα ποσοστά που κατέκτησε στις πρόσφατες τοπικές εκλογές η αντικαπιταλιστική αριστερά, της τάξης του 2% στις περιφέρειες και 2-5% σε δεκάδες δήμους, δείχνουν ότι υπάρχει ένα σχετικά ευρύ ρεύμα αγωνιστών το οποίο εκτιμάει την αντικαπιταλιστική αριστερά, «κοιτάει» προς τις συσπειρώσεις και τις πρωτοβουλίες της και «δυνάμει» μπορεί να αποτελέσει μια ισχυρή βάση για την ανασυγκρότηση της. Όμως δεν της «ανήκει».
Συνυπολογίζοντας το σύνολο του εκλογικού κύκλου από τον Μάη-Ιούνη μέχρι και σήμερα προκύπτει ένα ευκρινές συμπέρασμα. Το λαϊκό αυτό ρεύμα, που σε μεγάλο βαθμό «έρχεται» ή είναι επηρεασμένο από τις αντιλήψεις της ευρύτερης «κυβερνητικής» και διαχειριστικής αριστεράς, είτε δεν έχει πειστεί συνολικά για την ανάγκη και τη δυνατότητα μιας πολιτικής ρήξης με την αστική πολιτική της κυβέρνησης, του κεφαλαίου, της ΕΕ, και του ΝΑΤΟ, είτε δεν εμπιστεύεται την «υπαρκτή» αντικαπιταλιστική αριστερά για την απόφασή της, τη συνοχή της και τη δυνατότητά της να το εκφράσει. Έτσι, από τη μια, όταν δίνεται η δυνατότητα (σε δημοτικές εκλογές, σωματεία κ.λπ.) εκφράζεται με σχετικά μαζικούς όρους, από την άλλη, όταν τίθεται θέμα πολιτικής εκπροσώπησης και οξύνονται τα πολιτικά και κοινοβουλευτικά διλήμματα, τα αποτελέσματα είναι ισχνά.
Οι λόγοι γι’ αυτή την πασιφανή απόσταση και ασυμμετρία είναι η κρίση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, οι σοβαρές στρατηγικές προγραμματικές και πολιτικές της ανεπάρκειες, η αδύναμη γείωσή της στην εργατική τάξη, οι σημαντικές διαφωνίες μεταξύ των δυνάμεων και οι διαφορετικές προσεγγίσεις για τις σχέσεις με τον ρεφορμισμό.
Τα ερωτήματα για την πορεία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνουν καινούργιο περιεχόμενο και εν μέρει οξύνονται κάτω από την τριπλή επίδραση: Πρώτο, της όλο και πιο σκληρής και απαιτητικής φάσης που έχει μπει η ταξική πάλη, κυρίως λόγω της εξάπλωσης του πολεμικού κινδύνου και της πολύπλευρης οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης. Δεύτερο, της πίεσης που ασκεί σε αριστερό-προοδευτικό κόσμο η πενταετής πλέον σταθερά ηγεμονική παρουσία της ΝΔ, που παρά την εμετική συναίνεση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ ξαναζεσταίνει τη «μηχανή» των αλήστου μνήμης «δημοκρατικών δυνάμεων». Τρίτο, λόγω των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑ και των πιθανών διαφοροποιήσεων, που «απελευθερώνουν» δυνάμεις στην κατεύθυνση της επανάληψης του εγχειρήματος ενός «νέου ΣΥΡΙΖΑ», με τη μια ή την άλλη μορφή.
Σε αυτή την εποχή των ανακατατάξεων, δύο είναι οι απαντήσεις για το πώς μπορεί να κερδηθεί πολιτικά ο κόσμος που αποδεσμεύεται από τα προηγούμενα όριά του και αναζητά αριστερά και ριζοσπαστικά. Η μία είναι να κατακτήσει η αντικαπιταλιστική αριστερά μια ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Να κάνει βήματα στην κατεύθυνση ενός πολιτικού προγράμματος αντικαπιταλιστικής πολιτικής και επαναστατικής προοπτικής, που ανεβαίνει στο ύψος των οξυμένων αντιθέσεων του σημερινού άγριου καπιταλισμού, προτάσσοντας την κομμουνιστική κοινωνία και τον πολιτικό αντικαπιταλιστικό αγώνα ενάντια στα ιερά και τα όσια του συστήματος, τη ληστρική εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ανταγωνισμούς, την ανελευθερία και τις «καταστάσεις εξαίρεσης». Η άλλη είναι η λογική που προτάσσει το «άμεσο», αναζητά τους «όρους επιβίωσης» μέσα στο πλαίσιο του «εφικτού», αρνείται τον πολιτικό αγώνα για ρήγματα-ανατροπές στις κεντρικές επιλογές του αντίπαλου, περιορίζεται μέσα στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος. Μια τέτοια γραμμή, εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο, τόσο με τη «ρεαλιστική ανυπακοή» των
ΜΕΡΑ25-ΛΑΕ, όσο και με το «βήμα σημειωτόν» του ΚΚΕ.
Οι όποιες απόψεις και πρακτικές (όπως αυτές των σ. του ΣΕΚ στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών, που επιλέγουν την ψήφιση του μπλοκ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ στο όνομα της πάλης «ενάντια στη δεξιά», καταργούν την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, παίρνουν θέση υπέρ του ενός από τους δύο πόλους του συστήματος, μάλιστα την εποχή του εξευτελισμού και της ταχύτατης απομόνωσής του από λαϊκό κόσμο.
Από την άλλη πλευρά, το ΚΚΕ όλο και πιο πολύ περιορίζεται σε μια πολιτική «ανάσας» των λαϊκών στρωμάτων, ανάσχεσης της επίθεσης χωρίς φιλοδοξία και στόχευση ρηγμάτων και ανατροπής της κυρίαρχης αστικής πολιτικής. Η ίδια η εκστρατεία του για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, με την υπερπροβολή του έργου και της δυνατότητας καλυτέρευσης της ζωής από τους «αριστερούς δημάρχους» καλλιεργεί, στην πράξη, τον «ρεαλισμό», τις μειωμένες προσδοκίες, την ανάθεση. Γεννάει πιο εύκολα «Παχατουρίδηδες» παρά Πελετίδηδες».
Σήμερα απαιτείται τομή στο αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Εδώ θα κριθεί η συμβολή και το μέλλον της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αφετηρία γι’ αυτή την πορεία είναι οι χιλιάδες αγωνιστές που δραστηριοποιήθηκαν στο πλάι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις βουλευτικές, στις τοπικές εκλογές, οι δυνάμεις και οι αγωνιστές εντός ή εκτός ΑΝΤΑΡΣΥΑ που στηρίζουν την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Επίσης, η έμπρακτη πάλη για το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και την επαναστατική προοπτική απαιτούν μια κομμουνιστική οργάνωση πολύ πιο ισχυρή, συγκροτημένη, εργατική, ικανή να την εμπιστεύονται πρωτοπόρα και μαχόμενα τμήματα της τάξης και της νεολαίας. Σε αυτό το πλαίσιο απαιτείται καλύτερη συγκρότηση του ΝΑΡ στην πορεία για το κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα.
Με βήματα σε μια πλατιά αντικαπιταλιστική ενότητα, μπορεί να διαμορφωθεί εκείνη η ανατρεπτική, καινοτόμα, ενωτική φυσιογνωμία που μπορεί να εμπνεύσει ευρύτερο λαϊκό κόσμο
Αν κάτι αναδείχθηκε σε αυτές τις εκλογικές μάχες είναι ότι η αντικαπιταλιστική-επαναστατική αριστερά δεν χρειάζεται κατά κανένα τρόπο να «ακουμπήσει στις πλάτες» κάποιου «μαζικού ρεφορμιστικού ρεύματος» για να επικοινωνήσει με ευρύτερα λαϊκά στρώματα, όπως με τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, που διαφοροποιείται. Αντίθετα, η καθήλωση στα κοινωνικά και τα πολιτικά όρια των ρευμάτων αυτών, η ταλάντευση και τελικά φυγομαχία ορισμένων δυνάμεων και αγωνιστών από το να γίνουν βήματα σε μια πλατιά αντικαπιταλιστική ενότητα έξω από το νεοσυριζαίικο σχέδιο ΜΕΡΑ25-ΛΑΕ και ενάντια σε αυτό το σχέδιο αποτελεί εμπόδιο. Με βήματα σε μια πλατιά αντικαπιταλιστική ενότητα, μπορεί να διαμορφωθεί εκείνη η ανατρεπτική, καινοτόμα, ενωτική φυσιογνωμία που μπορεί να εμπνεύσει ευρύτερο λαϊκό κόσμο. Έτσι διαβάζουμε το αποτέλεσμα των περιφερειών, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Καισαριανής, του Περιστεριού και πολλών άλλων πετυχημένων παρεμβάσεων.
Βρισκόμαστε εν μέσω σφοδρής αντιλαϊκής επίθεσης. Οι δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς, το ταξικό εργατικό κίνημα και η αγωνιζόμενη νεολαία οφείλουν να πρωτοστατήσουν στις κοινωνικές και πολιτικές μάχες
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (14.10.23)
