Γιώργος Κρεασίδης
▸ Αντίσταση και όχι υποταγή στο εγκληματικό επιτελικό κράτος και την κυβέρνηση της ΝΔ
Μαύρος είναι ο απολογισμός του πρώτου μήνα της δεύτερης κυβέρνησης Μητσοτάκη, με τις απώλειες ανθρώπων να βαραίνουν περισσότερο. Στα μέτωπα των πυρκαγιών, λόγω της έλλειψης μέτρων προστασίας ή του καύσωνα, της αδυναμίας του ΕΚΑΒ να ανταποκριθεί έγκαιρα, αλλά και λόγω του δομικού ρατσισμού του κρατικού μηχανισμού, εργαζόμενοι από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φτωχοί, μεροκαματιάρηδες, πρόσφυγες είναι απώλειες. Το κοινωνικό πρόσημα είναι ξεκάθαρο.
Εντείνεται η αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ που διάβασε την κάλπη σαν λευκή επιταγή. Σαρώνει η υπερεκμετάλλευση, η ελαστική και μαύρη εργασία, ειδικά στη «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού, μισθολόγιο φτώχειας για το Δημόσιο, νέο ράλι τιμών στα τρόφιμα και τα είδη άμεσης ανάγκης, αποτελέσματα πανελλαδικών που αποκλείουν χιλιάδες νέους από τις σπουδές. Εξελίσσεται μια πραγματική κατάληψη των δημόσιων χώρων, των παραλιών και του φυσικού περιβάλλοντος από επιχειρηματικά συμφέροντα —
δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον και για να θεριέψουν οι φλόγες των πυρκαγιών. Προωθούνται αντιδημοκρατικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα όταν εντάσσονται στο εκλογικό σώμα ελληνικής καταγωγής κάτοικοι του εξωτερικού, ενώ αποκλείονται οι μετανάστες που ζουν και εργάζονται στη χώρα.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προσπαθεί να θωρακιστεί πολιτικά με ανοίγματα που έχουν το χρώμα της συναλλαγής χωρίς αρχές. Στοιβάζονται στους διαδρόμους της εξουσίας και τα ψηφοδέλτια του Πατούλη από τη «δικαιωματική» Δημαδάμα και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ μέχρι τον ακροδεξιό Μυλωνάκη της Ελληνικής Λύσης. Επιστρέφουν οι διαγραμμένοι δήμαρχοι Σπάρτης, Π. Δούκας, που περηφανευόταν για την εξαγορά των πυρόπληκτων της Ηλείας το 2007 και Άργους, Δ. Καμπόσος, με τον αντισημιτικό οχετό εναντίον του Γ. Μπουτάρη, επιχαίροντας για την ακροδεξιά τραμπούκικη επίθεση εναντίον του.
Η ΝΔ αξιοποιεί και τη συναίνεση που απλόχερα προσφέρουν ΠΑΣΟΚ, Πλεύση, Νίκη και Σπαρτιάτες, παρά τα παζάρια και τις αντιπολιτευτικές κορώνες. Είναι χαρακτηριστικοί οι χαμηλοί τόνοι τους μετά τη μετεκλογική στροφή στις σχέσεις με το καθεστώς Ερντογάν. Στην ημερήσια διάταξη είναι τώρα η συνδιαλλαγή στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και με βάση τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Οι εξοπλισμοί παραμένουν μια σταθερή επιλογή, η ένταση ένα ενδεχόμενο και τα «κυριαρχικά δικαιώματα» εργαλείο για την υποταγή των εργαζομένων.
Αν όμως αυτή είναι η εικόνα που έρχεται «από τα πάνω», χωρίς να υποτιμά κανείς τον πολιτικό συσχετισμό και το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν μπορεί να μη διακρίνει ότι τα αλλεπάλληλα πλήγματα, πιο πολλά και σε πιο πολλούς, δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση. Η αγανάκτηση για την πολιτική διαχείρισης των πυρκαγιών είναι χαρακτηριστική. Σε αυτές τις συνθήκες απαιτείται προσπάθεια, συστηματική και συλλογική για να ξεσπάσουν αγώνες. Η μαχόμενη Αριστερά καλείται να συμβάλλει στις μορφές οργάνωσης και πάλης, στο περιεχόμενο των διεκδικήσεων και τη χάραξη προοπτικής.
Σαρώνουν εργοδοτική αυθαιρεσία, μαύρη εργασία, επιταχύνεται η καταστροφή της φύσης
Αναγκαίος είναι και ο πολιτικός χαρακτήρας του μαζικού κινήματος. Η αντίσταση, η ήττα και η ανατροπή πλευρών της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει η ΝΔ δεν μπορεί παρά να έρθει από την αμφισβήτηση με μαζικούς όρους των «κόκκινων γραμμών» της κυβέρνησης, των ιδιωτικοποιήσεων, των μηδενικών αυξήσεων, των εξοπλισμών και του ΝΑΤΟ, της συμμετοχής σε ΕΕ και ευρώ μαζί με το δημοσιονομικό σφαγείο που προϋποθέτουν. Αυτών που προστατεύονται από τη συναίνεση του πολιτικού συστήματος, δεν αμφισβητούνται από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ενώ η ρεφορμιστική τακτική του ΚΚΕ και άλλων δυνάμεων παραπέμπει τη σύγκρουση μαζί τους σε μια άλλη φάση, με δήθεν καλύτερους όρους. Αυτή η στάση αναμονής είναι που αφήνει ένα συσχετισμό πιο δύσκολο μετά από κάθε αγωνιστικό κύκλο, όπως έγινε με τις μαζικές κινητοποιήσεις για τα Τέμπη. Ορόσημο για την προσπάθεια αυτή στο λαϊκό εργατικό κίνημα θα είναι η πανελλαδική αντικυβερνητική συγκέντρωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ, το Σάββατο 9 Σεπτέμβρη, στις 6 μ.μ., στην Καμάρα.
Η Αριστερά που μπορεί να είναι το στήριγμα ενός τέτοιου πολιτικού κινήματος είναι αυτή που διαβάζει την εποχή της και αντιλαμβάνεται ότι η αντιλαϊκή πολιτική του Μητσοτάκη είναι γέννημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας και της κρίσης του. Απαιτείται λοιπόν μια αντικαπιταλιστική Αριστερά που θα προκύπτει όχι με οργανωτικό «συμμάζεμα» των ανατρεπτικών τάσεων, αλλά με τη φιλοδοξία της οργάνωσης, της συσπείρωσης πλατιών δυνάμεων, της κοινωνικής μάχης, της διεκδίκησης με οδηγό το πρόγραμμα και την προοπτική της ανατροπής. Στη συγκρότηση ενός τέτοιου πόλου είναι στρατευμένη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η προσπάθεια θα δοκιμαστεί στους αγώνες της επόμενης φάσης, αλλά και στην καμπή των τοπικών εκλογών.
Η εμπειρία των κοινωνικών συγκρούσεων της προηγούμενης περιόδου, του δρόμου και των ορίων που εμφανίζει η κοινωνική δυσαρέσκεια και οργή, θέτει παράλληλα και το ερώτημα της στρατηγικής, σαν πυξίδα για τις προγραμματικές απαντήσεις στις φονικές επιλογές του σύγχρονου καπιταλισμού. Όχι σαν ορθολογικές λύσεις απέναντι στην αναρχία των επιλογών του κεφαλαίου και την αναποτελεσματικότητά τους, αλλά σαν οδηγό για μια πιο δίκαιη κοινωνία και έμπνευση για την επαναστατική ανατροπή που αυτή απαιτεί. Καθώς το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» γίνεται κυριολεξία, η παρωχημένη αντίληψη που θέλει πρώτα απόκρουση της επίθεσης και μετά ανατρεπτική πολιτική, ο0
δηγώντας στο ναυάγιο των «αριστερών κυβερνήσεων», είναι καιρός να προσπεραστεί από μια γραμμή σύνδεσης της άμεσης πάλης με την κοινωνική απελευθέρωση.
«Ένας άλλος κόσμος» δεν θα γίνει εφικτός από ένα κίνημα που δεν είναι σε θέση να φανταστεί και να σχεδιάσει τη ζωή έξω από την κυριαρχία του κεφαλαίου. Με αυτή την πρόκληση θα αναμετρηθεί και η Πρωτοβουλία για το Σύγχρονο Κομμουνιστικό Πρόγραμμα και Κόμμα.
