Παραμένει επίκαιρος ο ιταλικός νεορεαλισμός
Η ταινία του Βιττόριο ντε Σίκα, Umberto D -«Ότι μου Αρνήθηκαν οι Άνθρωποι» παραγωγής του 1952, προβάλλεται ξανά στις αίθουσες. Παραθέτοντας τα βασικά στοιχεία της, θα δει ο αναγνώστης αν και πόσο είναι επίκαιρη σήμερα. Η ταινία αρχίζει με μια διαδήλωση. Λίγα χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία έχει σταθεί στα πόδια της. Στη διαδήλωση το κεντρικό σύνθημα είναι ότι οι γέροι πεινούν. Η αστυνομία σπεύδει να τους διαλύσει, έτσι ώστε να μην τους ακούσει ο υπουργός. Κάποιοι από αυτούς έχουν και προβλήματα ψυχολογικά, εκτός από τα οικονομικά. Ο πρωταγωνιστής σκέφτεται σοβαρά την αυτοκτονία.
Ελλάδα 2011 και μετά. Θυμόμαστε τις διαδηλώσεις των συνταξιούχων που διέλυσαν βίαια τα ΜΑΤ. Γνωρίζουμε τις αυτοκτονίες. Δεν μπορούμε στατιστικά να πούμε πόσες από αυτές οφείλονταν στα οικονομικά προβλήματα που δημιούργησε το μνημόνιο. Όπως, επίσης, δεν μπορούμε με σιγουριά να αναφερθούμε πόσα ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων της εποχής μας οφείλονται στις μνημονιακές πολιτικές.
Ο Βιττόριο ντε Σίκα ακολουθεί και σε αυτή την ταινία την αφηγηματική και αισθητική γραμμή όπως στις προηγούμενες ταινίες του. Ο σκηνοθέτης έχει ιδρύσει τη σχολή του ιταλικού νεορεαλισμού, που βασίζεται στην απλή αφήγηση και στην ανάλυση των χαρακτήρων. Αναπτύσσει την αφήγησή του με τον πλέον απλό τρόπο. Η κάμερα εστιάζει στα πρόσωπα για να καταγράψει τις συμπεριφορές τους, λιγότερο αφηγείται όσα γίνονται στον δημόσιο χώρο. Το νοσοκομείο λειτουργεί σαν το καλύτερο ξενοδοχείο, αρκεί κάποιος να παίξει τον πιστό και να του δώσουν ένα πιάτο φαΐ και να κοιμηθεί εκεί κάποιες μέρες. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τα δεινά του πολέμου και η κοινωνική συνοχή έχει πλέον διαρραγεί στην πράξη. Όλα αυτά φέρνουν μια απελπιστική κατάσταση. Και τι θα πρέπει να κάνουμε; Ο πρωταγωνιστής δεν αυτοκτονεί, η αγάπη του για τον σκύλο του είναι η αφορμή να συνεχίσει να ζει, χωρίς ο σκηνοθέτης να μας δείξει το πώς.
