μέλος του ΔΣ του Σωματείου Επισιτισμού-Τουρισμού, υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
«Υποτιμούν τη νέα γενιά όσοι θεωρούν πως με επικοινωνιακά τρικ θα την ξεγελάσουν» λέει στο Πριν ο Δημήτρης Αδαμόπουλος, εργαζόμενος φοιτητής, μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Επισιτισμού-Τουρισμού Αττικής και μέλος της ΕΑΑΚ στο Φυσικό. «Η νεολαία δεν μπορεί να δει το μέλλον της ούτε στη μπλε, ούτε στη ροζ, ούτε στην πράσινη διαχείριση ενός συστήματος που λεηλατεί κάθε μόριο της ζωής μας» τονίζει ο Δ. Αδαμόπουλος που συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Τα υπερκέρδη σημαίνουν τσακισμένες μέσες και πρησμένα πόδια», γι’ αυτό χρειάζεται ένα εργατικό κίνημα που θα παλέψει να πάρει από τα κέρδη τους. «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν φοβάται να κοιτάξει τον εχθρό στα μάτια ούτε να τον πει με το όνομά του», υπογραμμίζει.
Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό
Η νεολαία είναι στο στόχαστρο των κομματικών επιτελείων, καθώς θεωρείται «άγνωστος Χ» των εκλογών. Υποσχέσεις, τικ-τοκ, «μοντερνιές». Λένε κάτι όλα αυτά στη γενιά σου;
Όσο φαντεζί και να ‘ναι το περιτύλιγμα, το περιεχόμενο είναι αυτό που τελικά μετράει. Σίγουρα τα social media αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του τρόπου ζωής της νέας γενιάς. Την υποτιμούν όμως βαθιά αν θεωρούν ότι μπορούν με επικοινωνιακά τρικ να την ξεγελάσουν. Η νεολαία δεν μπορεί να δει το μέλλον της στα προγράμματα ούτε της μπλε, ούτε της ροζ, ούτε της πράσινης διαχείρισης ενός συστήματος που λεηλατεί κάθε μόριο της ζωής, της αξιοπρέπειας και του ελεύθερου χρόνου μας. Που καταστρέφει τη φύση και σέρνει την ανθρωπότητα σε έναν νέο παγκόσμιο γύρο πολέμων και δυστυχίας. Γι αυτό και ένα σημαντικό κομμάτι απαξιώνει τους παραδοσιακούς θεσμούς του αστικού πολιτικού συστήματος και απέχει από τις εκλογές. Ενώ μεγάλο κομμάτι, που τελικώς συμμετέχει, το κάνει με «βαριά καρδιά» χωρίς ελπίδες για κάτι και με μειωμένες προσδοκίες.
Εργάζεσαι σε έναν κλάδο που η εκμετάλλευση κτυπάει κόκκινο, ειδικά την τουριστική περίοδο. ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ μιλάνε για δυνατότητα «win–win» εργοδοτών και εργαζομένων. Παίζει κάτι τέτοιο;
Τα υπερκέρδη του τουριστικού κεφαλαίου σημαίνουν τσακισμένες μέσες και πρησμένα πόδια από τα συνεχόμενα 12ώρα για έξι και εφτά μήνες χωρίς ένα ρεπό. Σημαίνουν διαμονή σε κλουβιά από τσιμέντο μέσα στον καύσωνα του Αυγούστου· η αξιοπρεπής διαμονή είναι «πολυτέλεια» μόνο για τους τουρίστες και όχι για τους εργαζόμενους/ες. Κερδισμένοι μπορούμε να βγούμε μόνο αν παλέψουμε γι αυτά που μας ανήκουν. Διεκδικώντας εδώ και τώρα ριζικές αυξήσεις στους μισθούς. Επιβάλλοντας υποχρεωτικές καθολικές συλλογικές συμβάσεις που θα καθιερώνουν το 5μερο-7ωρο ως το ανώτατο όριο απασχόλησης με πλήρη ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Δεν είναι λύση να παθαίνουμε burn-out για να βγάλουμε τη χρονιά. Η λύση είναι να διεκδικήσουμε τώρα κομμάτι από τα τεράστια κέρδη τους, που με τον ιδρώτα μας βγαίνουν αλλά τα απολαμβάνουν οι new age κηφήνες.
Η μαυρίλα του κλάδου έσπασε από τη νικηφόρα κινητοποίηση στην efood, άλλες μάχες και τον αγώνα στην Wolt που βρίσκεται σε εξέλιξη. Υπάρχει ελπίδα; Με ποιο εργατικό κίνημα μπορούν να έρθουν νίκες;
Είναι η γενική εικόνα. Η εργατική διεκδικητικότητα στην καρδιά της Ευρώπης, στη Γαλλία, σπέρνει τρόμο στα διεθνή κέντρα εξουσίας και χαρά σε εμάς ότι τελικά τα πράγματα μπορούν να πάνε και αλλιώς. Οι πρόσφατες εικόνες των τεράστιων απεργιών με αφορμή την κρατική δολοφονία στα Τέμπη αλλά και μια σειρά αγώνων των τελευταίων χρόνων, από τη μάχη ενάντια στις εκδικητικές απολύσεις για συνδικαλιστική δράση στην green properties στον κλάδο των κατασκευών μέχρι τον νικηφόρο αγώνα στην e-food, τις μεγάλες μάχες στην Cosco και την Kavala Oil και τον ανυποχώρητο αγώνα των εργαζομένων στη Μαλαματίνα, φανερώνουν ότι η εργατική τάξη μπορεί να πρωταγωνιστήσει στη μάχη για τη διεκδίκηση μιας ζωής που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες μας, αρκεί να το πιστέψει. Χρειαζόμαστε εργατικό κίνημα που να μην φοβάται να πει ότι χρειάζεται να χάσει το κεφάλαιο σε πλούτο και δύναμη για να κερδίσουμε εμείς. Παλεύουμε για ένα νέο εργατικό κίνημα, που με οδηγό ένα συνολικό πρόγραμμα άμεσης εργατικής διεκδίκησης και όχημα τον μαζικό πολιτικό εκβιασμό, τις μαχητικές μορφές πάλης και τη σύγκρουση θα αποσταθεροποιεί το πολιτικό σύστημα και θα αποσπά νίκες. Δεν χρειαζόμαστε εργοδοτικά και αστικοποιημένα συνδικάτα και τους καρεκλοκένταυρους γραφειοκράτες που παζαρεύουν τη ζωή και τα δικαιώματα μας για να χτίσουν πολιτικές καριέρες.
Τι διαφορετικό φέρνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τον κόσμο της δουλειάς και ειδικά για τους νέους/νέες;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν φοβάται να κοιτάξει τον εχθρό στα μάτια ούτε να τον πει με το όνομά του. Είναι ο καπιταλισμός, οι εγχώριοι και διεθνείς πυλώνες στήριξής του, το αστικό κράτος , η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, μαζί με τα αστικά πολιτικά κόμματα που τον υπηρετούν. Είναι η ακροδεξιά και οι φασίστες που αποτελούν εφεδρεία του συστήματος, σπέρνουν το μίσος και τη διχόνοια μεταξύ της νεολαίας και των εργαζομένων. Στοχοποιούν το διαφορετικό και τους αδύναμους και προσπαθούν να καπηλευτούν την αντισυστημική οργή της νέας γενιάς. Είναι και αυτοί που στο όνομα της αριστεράς τάζουν λαγούς με πετραχήλια, λένε ότι θα φτιάξουν ένα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και τελικά σπιλώνουν το όνομά της και την ξεφτιλίζουν στα μάτια του κόσμου.
Υπάρχει στη νεολαία μια έντονη αμφισβήτηση του συστήματος. Είναι η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μια αντισυστημική επιλογή και γιατί;
Για εμάς ο μαζικός εξωκοινοβουλευτικός αγώνας των εργαζομένων και της νεολαίας, οργανωμένος μέσα από τις δικές του άμεσα εργατοδημοκρατικές μορφές στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές , στα πανεπιστήμια και στα σχολεία· σε αντίθεση και σε σύγκρουση με τους αστικούς θεσμούς μπορεί να φέρει την πραγματική αλλαγή και την ανακούφιση. Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης σε συνθήκες εξεγερτικές και την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης υπέρ της εργατικής πολιτικής. Είναι αυτή η θέση αντιφατική σε σχέση με την συμμετοχή μας στις βουλευτικές εκλογές; Το αντίθετο! Μόνο όσοι φοβούνται μια τέτοια συνθήκη δηλαδή οι συστημικοί πολιτικοί καταφεύγουν σε τέτοια επιχειρήματα. Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μήνυμα ότι ο λαός πιστεύει στη δύναμή του. Ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημαίνει ότι εργαζόμενες/οι είμαστε έτοιμοι να πατήσουμε στα πόδια μας για να τους ανατρέψουμε.
Και στις βουλευτικές και στις φοιτητικές εκλογές το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 επιχειρούν να εμφανιστούν ως οι εκφραστές της αντίδρασης των νέων. Εσείς επιμένετε στην αντικαπιταλιστική ανατρεπτική απάντηση. Γιατί;
Η δική μας αριστερά επιμένει στον επαναστατικό δρόμο και τη μαζική αντικαπιταλιστική πάλη. Έχουμε βαθιά πίστη στην ανατρεπτική δύναμη των δρόμων, και τον δρόμο θα εκπροσωπήσουμε σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση!
Μάς κούρασαν οι αγώνες χαμηλών πτήσεων και η κούφια μοντερνιά. Τα όρια της «ρεαλιστικής ανυπακοής» του ΜΕΡΑ25 δεν χρειάστηκαν πολύ για να φανούν. Στην πρώτη πίεση που δέχθηκε από μεριάς κεφαλαίου και διαμέσου της ΝΔ γύρω από τα ζητήματα της οικονομικής πολιτικής, ο Βαρουφάκης και ολόκληρο το επιτελείο του ΜΕΡΑ25 βγήκανε αμέσως να δώσουν διαπιστευτήρια ότι είναι με τον ευρωπαϊκό δρόμο. Ότι δεν θέτουν θέμα εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ ,τελειώνοντας έτσι και το σύντομο ανέκδοτο περί αριστερής στροφής και ριζοσπαστικοποίησης του ΜΕΡΑ25. Ανέκδοτο που δυστυχώς αναπαράγει και κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για να δικαιολογήσει τη συστράτευση του με τον κοινοβουλευτισμό και τη λογική του να σωθεί ότι σώζεται. Εκφράζουν την αδυναμία αναμέτρησης με τα αναβαθμισμένα και δύσκολα ερωτήματα που θέτει η ταξική πάλη στην εποχή της δομικής συστημικής κρίσης, της ματωμένης ανάπτυξης, των πολέμων των αγωγών και των πολυεθνικών. Από την άλλη το ΚΚΕ αρνείται να προβάλλει στο σήμερα και μέσα στο μαζικό κίνημα πολιτικούς στόχους ρήξης με το κεφάλαιο και την ΕΕ, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις κινητοποιήσεις για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, όπου ενώ μαζικά ο κόσμος άρχισε να αμφισβητεί την εγκληματική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων το ίδιο κατέθετε ένα πρόγραμμα και πλαίσιο αιτημάτων με ταβάνι το γενικόλογο σύνθημα να αποδοθούν ευθύνες και τα ζητήματα της ασφάλειας. Η αμηχανία του τελικά να απαντήσει στο πως από το σήμερα μπορούμε να διαμορφώσουμε όρους και προϋποθέσεις για την επαναστατική ανατροπή του συστήματος οδηγεί στη γραμμή του «να βγάζει ο κόσμος συμπεράσματα μέσω της εκλογικής ενίσχυσης του ΚΚΕ», υποτασσόμενο τελικά κι αυτό από άλλο δρόμο στα όρια του κοινοβουλευτισμού.
Η δική μας αριστερά επιμένει στον επαναστατικό δρόμο και τη μαζική αντικαπιταλιστική πάλη. Διαμορφώνει πρόγραμμα σύγκρουσης με την καπιταλιστική κερδοφορία και ιδιοκτησία. Επιμένει για να αναδεικνύει μέσα από τους αγώνες τις πιο ριζοσπαστικές χειραφετητικές τάσεις της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Εμείς δεν θα υποταχθούμε στη σύγχρονη καπιταλιστική δυστοπία και ας είμαστε δακτυλοδεικτούμενοι! Έχουμε βαθιά πίστη στην ανατρεπτική δύναμη των δρόμων, και τον δρόμο θα εκπροσωπήσουμε σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση!
