Γιάννης Φραγκούλης
H παράσταση Μαύρος ουρανός, της Γεωργίας Μπλάγκου κρατά το ενδιαφέρον από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Το 2019 είχε ανέβει στο θέατρο Άρατος. Στο θέατρο Αθήναιον ανέβηκε με άλλη διανομή και με πρόσθετες σκηνές
Ο Όμηρος ήταν πλούσιος επιχειρηματίας. Τα έχασε όλα, θύμα και αυτός της οικονομικής κρίσης. Το αποτέλεσμα ήταν να τρελαθεί και να ζει σε έναν λαβύρινθο από τον οποίο δεν ξέρει πώς να βγει. Υπάρχει μόνο μία λύση μέσα στην απελπισία του — και αυτό κάνει για να ζήσει ελεύθερος. Τα πρόσωπα είναι ο Όμηρος, η γυναίκα και ο γιός του, μια παλιά φίλη του και όλοι αυτοί που μπλέκονται ανάμεσα στη φαντασία του και στην πραγματικότητα. Τα δύο κοράκια που έρχονται και επανέρχονται, οι φύλακες της πύλης που ανοίγει για να έρθουν οι φόβοι του, είναι ένα όμορφο σκηνοθετικό εύρημα.
Η οικονομική αποτυχία του Όμηρου τον οδηγεί στην τρέλα. Τα έχει χάσει όλα και αυτό λειτουργεί σα να έχει χάσει τη ζωή του, σα να έχει πεθάνει. Το οικονομικό πρόβλημα μεταφράζεται σε ψυχολογικό. Αυτή η προσωπική του τραγωδία αποδίδεται με εξαιρετικό τρόπο. Το μπέρδεμα στο μυαλό του γίνεται μια αφήγηση, μέσα της οι ανατροπές είναι πολλές και συχνές. Ο θεατής ζει σε έναν ρυθμό που είναι έντονος. Η αφήγηση κυκλώνει τον θεατή, αποδίδει τη σχιζοφρένεια με τρόπο σχεδόν πραγματικό. Δεν προσβάλλει ούτε ωραιοποιεί.
Υπάρχει μια σαφής αναφορά στο πολιτικό σύστημα που κυβερνά αυτή την κοινωνία. Ο άνθρωπος είναι απλά ένα γρανάζι ενός μηχανισμού. Αν γίνει ελαττωματικός, τότε αυτός φταίει και αφήνεται μόνος του να ζήσει αυτό το μαρτύριο. Δεν υπάρχουν περιθώρια για ασθενή πιόνια, αυτό το σύστημα θέλει άτομα που θα υπηρετήσουν αυτόν τον μηχανισμό. Ο άνθρωπος είναι μια μονάδα. Το κοινωνικό σύνολο δεν υπάρχει παρά μόνο σαν μια θεώρηση, όχι ως οντότητα, στον σχεδιασμό αυτής της κοινωνικής πολιτικής. Ο άνθρωπος εκτός αυτού του μηχανισμού είναι ουσιαστικά νεκρός. Μπορούμε να διακρίνουμε την ταξική διάσταση της σχιζοφρένειας, μέσα στο κοινωνικό περιεχόμενο της εποχής μας.
Ένα θεατρικό έργο με ταξική διάσταση που προβληματίζει τον θεατή
Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Όμηρος, αποδίδεται με αληθοφανή τρόπο, είναι αυτός που μας οδηγεί στα φαντασιακά τοπία της τρέλας. Οι άλλοι χαρακτήρες τον υποστηρίζουν και φτιάχνουν μαζί του έναν αληθοφανή κόσμο. Η μουσική και ο φωτισμός σηματοδοτούν τον εφιάλτη, την επαναφορά στη γαλήνη, το παράλογο και το λογικό. Η σκηνοθεσία προσέχει και την παραμικρή λεπτομέρεια, αποδίδει με απόλυτη ακρίβεια τις δομές του ψυχικού τοπίου. Βάζει ερωτήματα και απαντά τόσο όσο χρειάζεται για να αφεθεί ο θεατής να δώσει τη δική του απάντηση. Μία παράσταση που προβληματίζει τον θεατή, τον παρακινεί να δομήσει τον δικό του κόσμο.
Πληροφορίες για την παράσταση
Κείμενο: Γεωργία Μπλάγκου
Σκηνοθεσία: Γεωργία Μπλάγκου
Βοηθός σκηνοθέτης: Αλίκη Ζηρίδου
Σκηνικά: Βικτώρια Δαμοτσίδου
Κουστούμια: Βικτώρια Δαμοτσίδου
Φωτισμοί: Τάσος Πέππας
Ήχος: Τάσος Πέππας
Φώτο: Ζωή Ταυλαρίδου, Τάσος Πέππας
Βίντεο παράστασης: Ζωή Ταυλαρίδου, Τάσος Πέππας
Παίζουν: Αχιλλέας Δημητριάδης (Όμηρος), Βασιλική Χαραλαμπίδου (Αναστασία), Έλενα Βαινά (Αμαλία), Χαράλαμπος Σιούλας (Άλλος Όμηρος)
