Κώστας Μπουγιούκος
Φάκελος: Μέρες εξέγερσης στη Γαλλία
Οι ημέρες εξέγερσης που ζει η Γαλλία τον τελευταίο μήνα όχι μόνο δεν κοπάζουν αλλά περνούν σε ανώτερο στάδιο. Τα γεγονότα δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία και σίγουρα δεν οφείλονται μόνο στην αντιδραστική απορρύθμιση του ασφαλιστικού που επιχειρούν η κυβέρνηση Μακρόν/Μπρον και η γαλλική αστική τάξη. Φτάσαμε εδώ μετά από μια μεγάλη σειρά αντιπαραθέσεων, με σημείο εκκίνησης της επίθεσης του κεφαλαίου τον νόμο Ελ-Κόμρι για την εργασία (που συντάχθηκε από τον Μακρόν όσο ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του σοσιαλιστή Ολάντ, λίγο πριν παραιτηθεί για να «ράψει» το προεδρικό του κοστούμι). Συνεχίστηκαν με τους νόμους για την ιδιωτικοποίηση των τρένων, την έρευνα και την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, τον νόμο για την καθολική ασφάλεια, την τρέχουσα ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση και τον επερχόμενο νόμο της «πλήρους απασχόλησης» (κάτι σαν τον νόμο Χατζηδάκη στην Ελλάδα).
Για να φτάσουμε στο σημείο να βλέπουμε εκατομμύρια Γάλλους στους δρόμους, συγκρούσεις αυτής της έκτασης και έντασης με την αστυνομία, την κυβέρνηση απομονωμένη να χρησιμοποιεί τον πιο ολοκληρωτικό θεσμό της προεδροκεντρικής δημοκρατίας (το άρθρο 49.3, ανάλογο των ελληνικών ΠΝΠ), προηγήθηκαν πολλές μαζικές, καθώς και αρκετές μικρότερης κλίμακας κινητοποιήσεις. Οι δυναμικές αυτές δείχνουν ότι δεν ευσταθούν και είναι αδιέξοδες οι συγκρίσεις που γίνονται –άλλοτε χωρίς κακή πρόθεση και άλλοτε εκ του πονηρού– με την κατάληξη «να, οι Γάλλοι είναι στον δρόμο, ενώ εμείς…». Τα κινήματα δεν κινούνται ούτε ως ελατήρια ούτε γραμμικά, έχουν τα πάνω και τα κάτω τους και τώρα είναι ξεκάθαρα στα πάνω — όχι μόνο στη Γαλλία. Το τελευταίο είναι παραπάνω από εμφανές, αν παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά των συνδικάτων από τον Ιανουάριο, οπότε ξεκίνησε η δεύτερη φάση της αντιπαράθεσης για το ασφαλιστικό. Είχε προηγηθεί ο πρώτος γύρος, με νικητή το κίνημα, το οποίο ανάγκασε τον Μακρόν και το επιτελείο του να «παγώσουν» την ψήφιση στην πρώτη θητεία τους, επικαλούμενοι την πανδημία.
Το μεγαλύτερο συνδικάτο, η CFDT (κεντροδεξιά, γκωλική δεξιά), που είχε ξεκινήσει με γραμμή συμβιβασμού, αναγκάστηκε να την αλλάξει και να ζητά πλήρη απόρριψη του νόμου. Η CGT, το μεγαλύτερο συνδικάτο της Αριστεράς και δεύτερο σε αριθμό μελών, ξεπέρασε ακόμα και την παραδοσιακή γραμμή του μαχητικού ρεφορμισμού, οργανώνοντας αποκλεισμούς εργοστασίων ενέργειας και διυλιστηρίων και συγκρούστηκε με την αστυνομία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο συνέδριό της, που γίνεται αυτή την εβδομάδα, ενώ προωθήθηκε ως νέα γραμματέας η εκλεκτή του προηγούμενου «κεντριστή» Μαρτίνεζ, υπήρξε αντίδραση από τη βάση, η οποία απέρριψε τον απολογισμό δράσης, ζητώντας αλλαγή γραμμής στην αντιπαράθεση με αστυνομία και εργοδοσία. Όλα αυτά, γιατί η πίεση από τον κόσμο στους δρόμους επέβαλε τη δική του ατζέντα, του αδιαπραγμάτευτου αγώνα και της σύγκρουσης μέχρι να αποσυρθεί το σύνολο της αντιμεταρρύθμισης — και τίποτα λιγότερο.
Οι ημέρες εξέγερσης στη Γαλλία έχουν «προϊστορία», ενώ αναδεικνύουν το νήμα σύνδεσης του αυθόρμητου με το συνειδητό
Όσα συμβαίνουν στη Γαλλία είναι εικόνα ακριβώς αυτής της κατάστασης, όπου το νήμα της εξέγερσης και η ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου, έπειτα από χρόνια επιθέσεων από την πλευρά της αστικής τάξης και του κεφαλαίου, αναζητούν την ολοκλήρωσή τους μέσα από τις πολιτικές/συνδικαλιστικές δομές. Όχι μόνο για να εκφραστούν αλλά και για να γίνουν και πολιτικά επικίνδυνα και νικηφόρα. Η ανάπτυξη της διαλεκτικής σχέσης μεταξύ του αυθόρμητου, ανυποχώρητου ριζοσπαστισμού και της συνειδητής οργανωμένης πάλης μπορεί να πάει μπροστά τόσο τον κόσμο του αγώνα όσο και τις πρωτοπορίες και αυτό είναι που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Καθώς όλα αυτά ισχύουν όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για άλλες χώρες (Γερμανία, Ισραήλ, ΗΠΑ, Βρετανία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και, φυσικά, Ελλάδα), φαίνεται ότι η ιστορική ανάγκη του κόσμου της εργασίας να αγωνιστεί για να κερδίσει όλα όσα του έχει κλέψει το κεφάλαιο είναι πλέον στο προσκήνιο. Οι δυνατότητες της εργατικής τάξης στην εποχή μας είναι ανεξάντλητες. Το νήμα της σύνδεσης του αυθόρμητου με το συνειδητό ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Μεγαλώνει, δυναμώνει και θα νικήσει.
