Ισχυροποίηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφετηρία για την ενίσχυση και την ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

Αντώνης Δραγανίγος / Αναδημόσιευση από το rproject.gr

Οι φετινές εκλογές διεξάγονται στο φως της δολοφονίας των Τεμπών, αυτού του τραγικού περιστατικού που συντάραξε συθέμελα την ελληνική κοινωνία έβγαλε στην επιφάνεια με πρωτόγνωρη δύναμη τον πόνο και την οργή εκατομμυρίων ανθρώπων, δρώντας σαν καταλύτης στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Το τρα­γι­κό αυτό γε­γο­νός, ένας ανα­πό­φευ­κτος κρί­κος στην αλυ­σί­δα των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων (παν­δη­μία, πό­λε­μος, κρίση) συ­μπύ­κνω­σε μέσα του όλες τις γε­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες της κυ­ρί­αρ­χης αστι­κής πο­λι­τι­κής.

– Την κυ­ριαρ­χία της λο­γι­κής του κέρ­δους και η αγορά πάνω απ΄ όλα, των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, της «απε­λευ­θέ­ρω­σης των αγο­ρών». Γιατί αυτή η λο­γι­κή οδή­γη­σε στο ξε­πού­λη­μα της ΤΡΑΙ­ΝΟ­ΣΕ από την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στην διαρ­κή μεί­ω­ση του προ­σω­πι­κού, στην εγκλη­μα­τι­κή υπο­βάθ­μι­ση των μέ­τρων ασφα­λεί­ας στο όνομα του κό­στους, και στον ΟΣΕ και σε όλες τις άλλες με­τα­φο­ρές.

– Τον ρόλο της ΕΕ που προ­ω­θεί κυ­νι­κά την «απε­λευ­θέ­ρω­ση των αγο­ρών», και στις σι­δη­ρο­δρο­μι­κές με­τα­φο­ρές, όπως και στο ρεύμα, τον νερό, τα άλλα δη­μό­σια αγαθά, αποδει­κνύ­ο­ντας κάθε φορά ότι πρό­κει­ται για έναν άθλιο μη­χα­νι­σμό στον βωμό των με­γά­λων κα­πι­τα­λι­στι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

– Τον ρόλο των κυ­βερ­νή­σε­ων, του αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος στο σύ­νο­λό του και του κρά­τους. Όλες οι κυ­βερ­νή­σεις ακο­λου­θούν την ίδια πο­λι­τι­κή, «χτί­ζει ο ένας πάνω στην πο­λι­τι­κή του άλλου». ΝΔ, αλλά και οι ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΚΙ­ΝΑΛ, η ακρο­δε­ξιά ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΗ ΛΥΣΗ κι­νού­νται πάνω στις ίδιες ράγες της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης, της εκ­χώ­ρη­σης των δη­μό­σιων αγα­θών στους ιδιώ­τες, του κέρ­δους, της απε­λευ­θέ­ρω­σης των αγο­ρών.

Με βάση τα πα­ρα­πά­νω η υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των όχι μόνο στην αξιο­πρε­πή ζωή αλλά και τη ίδια τη ζωή των λαϊκών στρω­μά­των προϋ­πο­θέ­τει ένα κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό αγώνα που «θέτει επί τά­πη­τος» και συ­γκρού­ε­ται με τα πιο θε­με­λιώ­δη και στρα­τη­γι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του σύγ­χρο­νου κα­πι­τα­λι­σμού. Με την κα­πι­τα­λι­στι­κή ιδιο­κτη­σία διεκ­δι­κώ­ντας κρα­τι­κο­ποί­η­ση όλων των το­μέ­ων που πα­ρέ­χουν κοι­νω­νι­κά αγαθά χωρίς απο­ζη­μί­ω­ση με ερ­γα­τι­κό και λαϊκό έλεγ­χο, με την ΕΕ διεκ­δι­κώ­ντας απει­θαρ­χία / ρήξη με τις οδη­γί­ες που οδη­γούν στην απε­λευ­θέ­ρω­ση των αγο­ρών στον δρόμο για την έξοδο από αυτήν, με το αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα στο σύ­νο­λό του.

Έτσι το δί­λημ­μα των επερ­χό­με­νων εκλο­γών δεν είναι «ΝΔ ή ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ», αλλά το αν θα δυ­να­μώ­σει η κυ­ρί­αρ­χη αστι­κή πο­λι­τι­κή της επί­θε­σης στον λαό, του κέρ­δους, των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων ή αν θα πα­λεύ­ου­με από κα­λύ­τε­ρες θέ­σεις για την ανα­τρο­πή του, αν θα αδυ­να­τί­σει ή όχι το αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα συ­νο­λι­κά και θα ενι­σχυ­θούν οι δυ­νά­μεις της ανα­τρο­πής και του αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού αγώνα.

Οι θέ­σεις αυτές είναι ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κές από αυτές του ΜΕ­ΡΑ­25 και του ΚΚΕ. Το ΜΕ­ΡΑ­25 κάνει ου­σια­στι­κά μια πρό­τα­ση «συ­νύ­παρ­ξης δη­μό­σιου ιδιω­τι­κού τομέα», ένα ΣΔΙΤ ου­σια­στι­κά, μέσα στο πλαί­σιο της ΕΕ και του δη­λω­μέ­νου «ευ­ρω­παϊ­σμού του». Η «ρε­α­λι­στι­κή του ανυ­πα­κοή» φτά­νει έως προ­τά­σεις «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» στο πλαί­σιο του κε­φα­λαί­ου και της ΕΕ.

Το ΚΚΕ από την πλευ­ρά του όχι μόνο δεν βάζει κα­νέ­να στόχο σύ­γκρου­σης με την αστι­κή πο­λι­τι­κή στο σή­με­ρα, αλλά έχει μέ­τω­πο με την πάλη για εθνι­κο­ποι­ή­σεις, κάτω από το γε­νι­κό μο­τί­βο «τι ιδιω­τι­κό, τι κρα­τι­κό», που τε­λι­κά φτά­νει ως την διεκ­δί­κη­ση «μέ­τρων ασφα­λεί­ας» στο σή­με­ρα, μην ξε­φεύ­γο­ντας και μη αμ­φι­σβη­τώ­ντας το πλαί­σιο της ευ­ρω-απε­λευ­θέ­ρω­σης και της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης.

Η ενί­σχυ­ση της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ απο­τε­λεί πράξη στή­ρι­ξης και ενί­σχυ­σης του αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος, δη­λα­δή εκεί­νου του προ­γράμ­μα­τος που έρ­χε­ται σε ρήξη με την βα­σι­κή γραμ­μή του κε­φα­λαί­ου στο σή­με­ρα, επι­διώ­κει να γίνει κτήμα των λαι­κών τάξων, πο­λι­τι­κός αγώ­νας για την ανα­τρο­πή της κυ­ρί­αρ­χης πο­λι­τι­κής, για το άνοιγ­μα δρό­μου για ευ­ρύ­τε­ρες αλ­λα­γές ενά­ντια στο σύ­στη­μα.

Η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ την πε­ρί­ο­δο αυτή δίνει την μάχη των εκλο­γών εξ ονό­μα­τος όλης της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς

Το πρό­γραμ­μα αυτό δεν αφορά μόνο τα δη­μό­σια αγαθά και δεν αφορά μόνο την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ. Στην παν­δη­μία, στην εκ­παί­δευ­ση και την μάχη με την πα­νε­πι­στη­μια­κή αστυ­νο­μία, στο ζή­τη­μα του πο­λέ­μου, συ­σπει­ρώ­θη­καν δυ­νά­μεις που πά­λε­ψαν με συ­νε­πή τρόπο ενά­ντια στο κυ­ρί­αρ­χο «εθνι­κό αφή­γη­μα», όχι μόνο για την Ου­κρα­νία αλλά και για την Ελ­λά­δα, τον δικό της αντι­δρα­στι­κό αντα­γω­νι­σμό με την τούρ­κι­κη αστι­κή τάξη.

Η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ την πε­ρί­ο­δο αυτή δίνει την μάχη των εκλο­γών εξ ονό­μα­τος όλης της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς. Οι συ­ζη­τή­σεις του προη­γού­με­νου δια­στή­μα­τος αφή­νουν ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη την δυ­να­τό­τη­τα νέων βη­μά­των για έναν μα­ζι­κό, ρι­ζο­σπα­στι­κό αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό πόλο. Η ενί­σχυ­σή της σί­γου­ρα θα μας κάνει όλες/ους να ατε­νί­ζου­με αυτή την δυ­να­τό­τη­τα με με­γα­λύ­τε­ρη αι­σιο­δο­ξία.