Δημήτρης Τζαμουράνης*
▸Σε πεντάστερο ξενοδοχείο στο Καβούρι Αττικής πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες του 38ου Συνέδριου της ΓΣΕΕ, μία μόλις ημέρα μετά την απεργία της 8ης Μάρτη, από την οποία η Συνομοσπονδία –υποτίθεται των εργαζομένων– έκανε απεργοσπασία.
Δεν έφτανε δηλαδή μόνο η ντροπιαστική ανακοίνωση που έβγαλε την επόμενη ημέρα από το τραγικό συμβάν, στην οποία δεν υπήρχε καμία αναφορά στην πολιτική των κυβερνήσεων και στις ευθύνες τους και στη μετατροπή πολύτιμων δημόσιων αγαθών σε εμπορεύματα.
Ο κατήφορος είχε και άλλο: Η ηγεσία της ΓΣΕΕ αγνόησε τα εκατοντάδες σωματεία, εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες, αλλά ακόμα και την ΑΔΕΔΥ, που πήρανε αποφάσεις για 24ωρη απεργία. Αδιαφόρησε μπροστά σε όσα συμβολίζει η 8η Μάρτη, παγκόσμια ημέρα διεκδίκησης και αγώνα των εργαζόμενων γυναικών και μπροστά στις έντονες και διογκούμενες εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις που εκδηλώνονταν ήδη από την 1η Μάρτη, την επόμενη δηλαδή του εγκλήματος των Τεμπών, σπάζοντας στην πράξη το λεγόμενο «εθνικό» τριήμερο πένθος που αποπειράθηκε να επιβάλει η κυβέρνηση. Η τελευταία αυτή πράξη της απερχόμενης διοίκησης ήταν χαρακτηριστική όλης της θητεία της.
Κατά την περίοδο της πρώτης εμφάνισης της Covid-19, ουσιαστικά μπήκε «λουκέτο» σε μία σειρά εργατικών ενώσεων, με πρώτη και καλύτερη τη ΓΣΕΕ, που δεν συνέβαλε στο παραμικρό να αναιρεθούν οι οδυνηρές συνέπειες (χιλιάδες θάνατοι που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, περιοριστικά μέτρα αστυνομικού-κατασταλτικού χαρακτήρα, επιδότηση του κεφαλαίου με «ζεστό» κρατικό χρήμα και πολλά ακόμα) από την ταξική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Πριν από την ψήφιση του νόμου Χατζηδάκη το καλοκαίρι του 2021, η ΓΣΕΕ υπέσκαψε τη δυνατότητα να εκφραστεί η αντίθεση του κόσμου της εργασίας με έναν αγώνα διαρκείας (και όχι με δύο 24ωρες απεργίες, η μία εκ των οποίων την ημέρα της ψήφισης του στη Βουλή…) και διαμόρφωσε μαζί με τον υπουργό τον νόμο. Μάλιστα, από τότε και ενώ απειλείται η ειρήνη στον κόσμο ολόκληρο και στην περιοχή μας, ειδικότερα λόγω των καπιταλιστικών ανταγωνισμών που εκδηλώνονται στην Ουκρανία και επιπλέον βιώνουμε το μεγαλύτερο πληθωριστικό κύμα, η ΓΣΕΕ έχει κάνει μέσα σε σχεδόν δύο χρόνια μόλις τρεις απεργίες.
Σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο 37ο συνέδριο, μία διαφορά «χτυπάει» στο μάτι: απουσίαζαν οι δυνάμεις των ΜΑΤ, της αστυνομίας, της κρατικής ασφάλειας ακόμα και του Λιμενικού που εγγυήθηκαν τότε την επανεκλογή και την ισχυροποίηση της διοίκησης της ΓΣΕΕ. Όμως κατά τα άλλα, ήταν πάλι ένα συνέδριο χωρίς καμιά ζωντανή συζήτηση ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργαζόμενες (πολλοί από τους/τις συνέδρους δεν έχουν εδώ και δεκαετίες δουλέψει), χωρίς ουσιαστικό διάλογο για τον ποιο δρόμο πρέπει να διαλέξει το εργατικό κίνημα. Αντίθετα, η αντιπαράθεση μεταξύ των καθεστωτικών δυνάμεων έγινε για το αν, με ποιο τρόπο και σε ποιο fund επενδύονται με τις καλύτερες δυνατές αποδόσεις τα χρήματα της ΓΣΕΕ ΑΕ για να μην λιμνάζουν με μηδενικά επιτόκια, ενώ δεν έλειψαν και οι ομολογίες για νόθα αποτελέσματα και συνέδρους που μοιράζονταν μεταξύ των κομματικών παρατάξεων.
Το συνέδριο νομιμοποίησε ουσιαστικά τα εργατικά κέντρα και τις ομοσπονδίες που εφάρμοσαν τις ηλεκτρονικές εκλογές που προβλέπει ο νόμος Χατζηδάκη, με σημαντικό μερίδιο ευθύνης και των δυνάμεων του ΠΑΜΕ. Η αύξηση του σώματος των συνέδρων προκύπτει όχι από τη συσπείρωση εργαζόμενων στα σωματεία –η οποία δεν μπορεί να συμβεί όσο κυριαρχεί η γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού– αλλά από την εφαρμογή ηλεκτρονικών ψηφοφοριών που δεν υπόκεινται σε κανέναν πρακτικά έλεγχο.
Υπάρχει εναλλακτική αντί της σαπίλας που ανέδειξε το 38ο συνέδριο της ΓΣΕΕ για το συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα; Ναι. Με ανεξαρτησία, πριν απ’ όλα οικονομική, αλλά και πολιτική από το κράτος, την ΕΕ και το κεφάλαιο. Με ταξική ανασυγκρότηση των πρωτοβάθμιων σωματείων και μετατροπή τους σε εργαλεία ταξικής πάλης. Με οριζόντιο και ισότιμο συντονισμό των σωματείων. Με ανεξάρτητο κέντρο αγώνα που θα ενοποιεί πρωτοβάθμια σωματεία, επιτροπές αγώνα και συνδικαλίστριες και συνδικαλιστές στην κατεύθυνση της σύγκρουσης με το κεφάλαιο.
*αντιπρόσωπος με την ΑΤΕ – ΕΚΑ
