Γιάννης Ελαφρός
▸ Η αποπομπή Πολάκη και το ασφυκτικό πλαίσιο της νέας «κανονικότητας» με ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και εθνικιστές
Τα όσα εκτυλίχθηκαν και συνεχίζουν γύρω από την υπόθεση Πολάκη, αλλά και μετά την τραγωδία στα Τέμπη, φωτίζουν το νέο σκηνικό συναίνεσης που επιδιώκεται συστηματικά να οικοδομηθεί από το αστικό μπλοκ εξουσίας, με την ενεργητική συμμετοχή της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, παραγόντων του επιχειρηματικού, τραπεζικού, μιντιακού και θεσμικού συστήματος και όχι μόνο. Στο πλαίσιο αυτό, οι συναντήσεις που είχε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν στις 20-21/2 στην Αθήνα και με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με τον Αλέξη Τσίπρα, φωτίζουν την ευρύτερη βάση ευρω-νατοϊκής συναίνεσης που συνδέει ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και εθνικιστές.
Η κοινή γραμμή που εμφανίστηκε από διάφορες πλευρές τόνιζε πως δεν χωράνε πλέον φραστικοί «τσαμπουκάδες», τύπου Πολάκη, στην πολιτική αντιπαράθεση. Διαμορφώθηκε, μάλιστα, και υιοθετήθηκε και ο όρος «Πολακισμός», κάτι σαν σφακιανή εκδοχή του… λαϊκισμού, μιας έννοιας που συχνά αξιοποιείται από την αστική προπαγάνδα για να καταδικάσει κάθε έκφραση των λαϊκών αναγκών και διεκδικήσεων. Ο αποκλεισμός του πρώην υπουργού Υγείας από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε με πρωτοβουλία του Α. Τσίπρα, ενώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ απαιτούν τη διαγραφή του, μαζί με άλλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανταπαντά υποδεικνύοντας την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ.
Βεβαίως, οι αναρτήσεις και οι παρεμβάσεις του Π. Πολάκη δεν αποτέλεσαν πραγματική απειλή για τους κυρίαρχους, ενώ το ύφος περισσότερο παρέπεμπε σε «εκκαθαρίσεις» προσώπων για να λειτουργήσει το σύστημα χωρίς βαρίδια και «λαμόγια». Όπως εύστοχα σημειώνει η σχετική ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ «το πρόβλημα με τις δηλώσεις του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε αυτά που έγραψε αλλά σε αυτά που δεν έγραψε. Πιάνει τα θέματα από τις “ουρές” τους και όχι από τη ρίζα τους. Κουβέντα για το ποιοι καπιταλιστές κατέχουν τα ΜΜΕ, λέξη για το πώς οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι λύνουν και δένουν όποια κυβέρνηση υπάρχει ούτε για τον “μαέστρο” που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, που θέσπισε το καθεστώς της αιώνιας δημοσιονομικής σφαγής και όρισε τις λεγόμενες “Ανεξάρτητες Αρχές”. φυσικά, σιωπή και για τις τεράστιες ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ, που συνέβαλε καθοριστικά στη νομιμοποίηση της ευρωμνημονιακής σφαγής και τον εξευτελισμό της έννοιας της αριστεράς».
Καθώς η περίοδος μυρίζει μπαρούτι, τόσο κοινωνικό –μετά τις εκλογές θα έρθουν μέτρα περικοπών– όσο και διεθνές-πολεμικό, τα συστημικά κέντρα επιδιώκουν να διαμορφώσουν μια νέα συναίνεση, εντός του πλαισίου της νέας κανονικότητας. Αυτής που πλέον περιλαμβάνει την καπιταλιστική κερδοφορία και εκμετάλλευση, την ανελευθερία, την περιβαλλοντική λεηλασία και την πολεμική προετοιμασία ως συστατικά στοιχεία μιας πολιτικής με αγία τριάδα το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Εντός αυτού του πλαισίου μπορούν να διαγκωνίζονται –και ενόψει των εκλογών– η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και οι ακροδεξιοί σχηματισμοί, δηλώνοντας όμως πίστη στους θεσμούς και τηρώντας τους όρους, το «ύφος και το ήθος» της αστικής πολιτικής. Ταυτόχρονα, όσο σκληρή κι αν είναι η προεκλογική διαμάχη, αυτή θα περιορίζεται στη διαχείριση και όχι στο βασικό περιεχόμενο της πολιτικής. Οποιαδήποτε «ανάμνηση», έστω και σαν «φάρσα», της «τραγωδίας» του 2015 και της αμφισβήτησης από ευρύτερα λαϊκά στρώματα των δεσμών με την ΕΕ και τα μνημόνιά της πρέπει να εξαλειφθεί. Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσαν να εμφανιστούν και μετεκλογικές συνεργασίες για κυβερνητικές λύσεις, ξεκινώντας από τις πιο κοντινές, αλλά χωρίς να αποκλείονται και «υπερβάσεις», με εμπλοκή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, και της Ελληνικής Λύσης (ή βουλευτών της), εάν πρόκειται για δεξιά εκδοχή, του ΜέΡΑ25, εάν γίνεται λόγος για «προοδευτική». Ο σασμός, εξάλλου, δεν είναι μόνο τηλεοπτική σειρά…
Στο φόντο αυτό, αξίζει να δούμε και τις αντιδράσεις των κομμάτων στην τραγωδία στα Τέμπη. Ενώ η κυβέρνηση και ο Κ. Μητσοτάκης επιχειρούν να κερδίσουν χρόνο διαμορφώνοντας τη δική τους «αφήγηση» για όσα έγιναν ή δεν έγιναν, ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε πολύ χαμηλά τους τόνους τις πρώτες μέρες, σε μια μερική επανάληψη του τραγικού συνθήματος «θα λογαριαστούμε μετά». Το ΜέΡΑ25, από την πλευρά του, δεν κάλεσε στη διαδήλωση την πρώτη μέρα, ενώ η ΚΝΕ συμμετείχε με σιωπηλή διαμαρτυρία με κεριά. Ο σεβασμός στη μνήμη των νεκρών, στον πόνο και στην αγωνία των συγγενών τους είναι συστατικό στοιχείο της εργατικής πολιτικής και δεν μπορεί να υπάρχει λογική κομματικής εκμετάλλευσης. Άλλο αυτό και άλλο η αγωνιστική έκφραση της οργής, η άρνηση της συγκάλυψης και η συμβολή σε διαμόρφωση κινήματος για την ανατροπή της δολοφονικής πολιτικής.
