«Η ποίηση μπορεί να περιμένει». Ένα ποίημα του Κίμωνα Ρηγόπουλου εμπνευσμένο από την τραγική επικαιρότητα
Κι ενώ έγραφα ή νόμιζα ότι έγραφα ένα ποίημα
εισπνέοντας ρύπους αόριστους για να τους διυλίσω σε οριστική ομορφιά
ψάχνοντας το αναγκαίο για την περίσταση ρίγος
αυτό που διασώζει τα πράγματα πριν συνθλιβούν από άλλα πράγματα
Κι ενώ βουτούσα χωρίς εξοπλισμό σε έναν βυθό με λέξεις αδοκίμαστες
για να αποκτήσει νόημα η ανάδυση
να μη γυρίσω στην στεριά πάλι με χέρια αδειανά
έτοιμος πάντα να προστατεύσω το εύλογο απ’ την απλούστευσή του
Εκβάλλω άρα υπάρχω, σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή
πώς να εκβάλω την αγωνία μου στο μεγάλο ποτάμι της αδιαφορίας σας
πώς να κατορθώσω μια φιλία που δεν επιζητεί την επιείκεια
Κι ενώ ρωτούσα αναπάντητα
αφού είμαστε όλοι προδομένοι, ποιος είναι αυτός που μας πρόδωσε;
έσκασε σαν κρατήρας η είδηση και μου έκαψε το μυαλό
ένα ασημένιο μενταγιόν έτρεχε να σωθεί
κι ένας λαιμός με τατουάζ κύλαγε στον γκρεμό
όλα τα έλιωνε το τραίνο καθώς έλιωνε
Έβγαλε η ποίηση τον σκασμό και πήρε τα βουνά
για να μείνει η οργή ακατέργαστη
τραχύ τραγούδι άτεχνο ο θυμός
