Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Το υπεραυταρχικό επιτελικό αστικό κράτος με πρωθυπουργικό φετφά έκρινε αναγκαίο να επεκτείνει στο έπακρο και ανεξέλεγκτα την παρακολούθηση των πάντωνμέσω της ΕΥΠ, ενδεχομένως σε συνεργασία και με ιδιωτικούς φορείς (Ρredator). Ένας αλά Όργουελ πανεποπτικός πύργος υψώθηκε στην κοινωνία.
Το θέμα των υποκλοπών και της παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών από την κρατική ΕΥΠ σε αγαστή συνεργασία, από ό,τι φαίνεται με την ιδιωτική Predator, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η παρακολούθηση και το φακέλωμα από τις κατασταλτικές υπηρεσίες του αστικού κράτους αναπτύχθηκε για πολιτικούς λόγους παράλληλα με την άνδρωση του επαναστατικού κινήματος στη χώρα μας. Τόνοι φακέλων «επικίνδυνων» αγωνιστών είχαν συσσωρευτεί από την ασφάλεια, για να καούν στη συνέχεια. Ωστόσο, η παρακολούθηση των αγωνιστών και της δράσης τους, αλλά και των ενδοαστικών αντιπαλοτήτων, καθόλου δεν εξέλιπε. Οι φάκελοι αντικαταστάθηκαν από τη σύγχρονη και πολύ αποτελεσματικότερη παρακολούθηση με σύγχρονα και πολύ ανώτερα τεχνολογικά μέσα. Μάλιστα, δεν είναι ίδιον μόνον του πιο αυταρχικού τμήματος του αστικού συστήματος, της Νέας Δημοκρατίας, σήμερα. Παρακολούθηση με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα υπήρχε και επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και επί ΣΥΡΙΖΑ, όπως οι παρακολουθήσεις μέσω ΟΤΕ με επικεφαλής τον Θ. Τόμπρα τη δεκαετία του 1980, αλλά και η παρακολούθηση το 2016 των γραφείων του ΚΚΕ και παραγόντων της δημόσιας ζωής, όπως ο Πιτσιόρλας, ο Κοτζιάς κ.α.
Επί κυβέρνησης ΝΔ όμως υπήρξε ποιοτικό άλμα στην παρακολούθηση και παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών, υποτίθεται δήθεν για εθνικούς λόγους. Η παραβίαση και καταγραφή των επικοινωνιών υπερ-συγκεντρώθηκε, εκσυγχρονίστηκε, εξαπλώθηκε. Η όξυνση των επάλληλων κοινωνικών αντιθέσεων διεύρυνε τον αριθμό των παρακολουθούμενων, μεταξύ των οποίων αγωνιστών, συνδικαλιστών, νεολαίων κλπ. Το αυταρχικό κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ανεξαρτήτως του κόμματος διακυβέρνησης, για να εξουδετερώνει την ταξική πάλη, όταν αυτή εντείνεται, ιδίως σε συνθήκες οξυνόμενης κρίσης (όπως την περίοδο των μνημονίων) αλλά και για να την αποτρέψει, ενισχύει δυναμικά την παρακολούθηση και αστυνόμευση στους χώρους του αγωνιζόμενου λαού. Για να είναι αποτελεσματική η πρόληψη και αποτροπή των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, αλλά και η κατασταλτική αντιμετώπισή τους, οι μυστικές υπηρεσίες παρακολούθησης, ΚΥΠ στο παρελθόν, ΕΥΠ σήμερα, υπήχθησαν απευθείας στον πρωθυπουργό, ώστε να αποφεύγονται οι γραφειοκρατικές εμπλοκές και ενδεχόμενες ενδοαστικές διαφωνίες, επιμέρους αντιθέσεις, διαρροές και καθυστερήσεις.
Αν το υπεραυταρχικό επιτελικό κράτος, για το οποίο επαίρεται ο Κ. Μητσοτάκης και η ακολουθία του αποτελεί το κέντρο του ελληνικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού, η υπαγωγή της ΕΥΠ στην ενός ανδρός αρχή, στον πρωθυπουργό δηλαδή, αποτελεί κυρίαρχο κέντρο του επιτελικού κράτους.
Ωστόσο, η υπεραυταρχικότητα του πρωθυπουργικού επιτελικού κράτους, πέραν της παρακολούθησης και καταστολής των αντισυστημικών, απλώνει τα δίχτυα της και στον ευρύτερο συστημικό πολιτικό και κοινωνικό χώρο. Περιλαμβάνει ακόμη και ορισμένους παράγοντες του κυβερνητικού χώρου, αλλά κυρίως ηγετικά στελέχη αντιπολιτευόμενων κομμάτων, παράγοντες που κατέχουν νευραλγικές θέσεις στον δημόσιο τομέα ή διαπλέκονται με αυτόν: στρατιωτικούς, ανωτέρους υπαλλήλους του κράτους, ανεξάρτητες αρχές, τους υπευθύνους για προγράμματα συνεργασίας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) και τους εξοπλισμούς, μεγαλοεπιχειρηματίες, εκδότες, προμήθειες και ωφελούμενους από αυτές κ.ο.κ.
Το αστικό κράτος έχει τη δυνατότητα, ανάλογα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης αστικής τάξης, να καταργεί ή να υπονομεύει θεσμούς
Η αστική τάξη, για να αποφορτίζει την ταξική πάλη, ιδίως όταν αυτή οξύνεται, και να περιορίζει έστω και κατ’ ελάχιστον τον συγκεντρωτισμό και αυταρχισμό του αστικού κράτους, υιοθετεί ένα μίνιμουμ δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Στοιχεία αυτής της ρύθμισης αποτελούν και οι ανεξάρτητες αρχές. Οι αρχές αυτές σύμφωνα με το σύνταγμα είναι ανεξάρτητες από το κράτος, αποτελούν θεσμικά αντίβαρα σε αυτό, ελέγχουν και αποτρέπουν υπερβολές και καταχρήσεις από την κυβερνητική εξουσία και τον κρατικό μηχανισμό.
Ωστόσο, το αστικό κράτος έχει τη δυνατότητα και την πρόνοια, ανάλογα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης αστικής τάξης, να καταργεί ή να υπονομεύει θεσμούς όταν δεν του είναι χρήσιμοι. Ακόμη και την ίδια την αστική δημοκρατία καταργεί, επιβάλλοντας δικτατορικό καθεστώς, όταν κρίνει ότι δεν επαρκεί για την καταστολή επικίνδυνου για το σύστημα κινήματος. Οι αστοί επαίρονται και για την ανεξάρτητη δικαιοσύνη, αποσιωπώντας όμως σκόπιμα ότι η ηγεσία της εκλέγεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ακόμη και ο διακριτός ρόλος της Βουλής ως νομοθετικού οργάνου της πολιτείας σε μεγάλο βαθμό αναιρείται από τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου της εκάστοτε κυβέρνησης, που ισχύουν πριν ψηφιστούν, αν ψηφιστούν, από τη βουλή.
Έτσι, διαγράφηκε και η τύχη της ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ). Όταν το υπεραυταρχικό επιτελικό αστικό κράτος με πρωθυπουργικό φετφά έκρινε αναγκαίο να επεκτείνει στο έπακρο και ανεξέλεγκτα την παρακολούθηση και τον έλεγχο μέσω της ΕΥΠ, ενδεχομένως σε συνεργασία και με ιδιωτικούς φορείς (Ρredator), ένας αλά Όργουελ πανεποπτικός πύργος υψώθηκε στην κοινωνία, ενώ αναπόφευκτα η εμβέλεια της ΑΔΑΕ στον έλεγχο και τη νομιμότητα των παρακολουθήσεων συρρικνώθηκε, ώστε να μην αποτελεί ελεγκτικό αντίβαρο και φραγμό, όπως προβλέπεται από το αστικό Σύνταγμα, στην ασυδοσία ενός υπεραυταρχικού κράτους και των αντίστοιχων θεσμών και λειτουργιών του.
Πριν αλέκτορα λαλήσαι τρις, κατακρεουργήθηκαν οι αρμοδιότητες της ΑΔΑΕ με αντιδραστικό νόμο που έσπευσε να ψηφίσει η ΝΔ τις παραμονές του 2023. Ερμηνεύοντας αυτόν το νόμο ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αποφάνθηκε πως η ΑΔΑΕ δεν μπορεί πλέον να πραγματοποιεί ελέγχους για την παραβίαση του απορρήτου σε κρατικές αρχές ούτε και στις μεγάλες εταιρείες τηλεπικοινωνιών, όπως ο ΟΤΕ. Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο αρμόδιο όργανο πλέον για την ενημέρωση των πολιτών, όταν παρακολουθούνται, δεν είναι πλέον η ΑΔΑΕ, αλλά μια τριμελής επιτροπή, στο οποίο συμμετέχει ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ και δύο εισαγγελείς, τους οποίους ορίζει ουσιαστικά η κυβέρνηση.
Έτσι συμβαίνει πάντα. Για να ασφαλίζει η αστική πολιτική το σύστημα και την κερδοφορία του, αποβάλλει ακόμη και τα λιγοστά φύλλα συκής του αυταρχισμού της…
