Η Φάλαινα σε σκηνοθεσία Ντάρεν Αρονόφσκι, είναι θεατρικό δράμα δωματίου με ενότητα τόπου (δωμάτιο ήρωα) και χρόνου (η υπόθεση έχει ολιγοήμερη διάρκεια). Οι ομοιότητες με την αρχαία τραγωδία στην ενότητα τόπου και χρόνου υπηρετούν την οξύτατη εσωτερική ένταση του ήρωα. Η ομοιότητα της υπόθεσης με την αρχαία τραγωδία γίνεται και στη θεολογική (προσφιλή θεματολογία στον Αρονόφσκι) έννοια της ύβρεως, θεμελιώδη στην τραγωδία, που υποδηλώνει την παραβίαση του ηθικού μέτρου και η οποία αναπόδραστα πρέπει να τιμωρηθεί, για να αποκατασταθεί η ηθική τάξη.
Ο ήρωας, (τον οποίο υποδύεται ο Μπρένταν Φρέιζερ), έχει υποπέσει σε βαρύ αμάρτημα, το οποίο ο ίδιος παραδέχεται και οδηγείται στην αυτοκαταστροφή κλεισμένος σε ένα μικρό διαμέρισμα και καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες τροφής, με αποτέλεσμα τα 250 και πλέον κιλά του να τον εμποδίζουν να κινηθεί και να του δημιουργούν οξύτατα καρδιολογικά προβλήματα. Ο ήρωας δεν τιμωρείται από εξωτερικές δυνάμεις, κοινωνικές ή θεϊκές για το βαρύ αμάρτημά του, αλλά αυτοτιμωρείται από τον ίδιο του εαυτό. Έχει χάσει τον αυτοσεβασμό του και δεν βρίσκει δύναμη και αξίες, για να ανασυγκροτηθεί θετικά η ζωή του, έχει κυριαρχηθεί από κλειστοφοβική διάθεση, ζει απομονωμένος στο δωμάτιό του και ασκεί διδασκαλία δημιουργικής γραφής με τη βοήθεια ενός υπολογιστή εξ αποστάσεως. Έχει ουσιαστικά αυτοκαταδικαστεί αρνούμενος πεισματικά να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Βλέποντας το τέλος να πλησιάζει, κυριαρχείται απ’ τη λυτρωτική για την ψυχή και τις τύψεις του σκέψη να βοηθήσει την έφηβη μοναχοκόρη του, που εγκατέλειψε στην παιδική της ηλικία, για να ακολουθήσει τον εραστή του.
Η κόρη του είναι επαναστάτρια χωρίς αιτία, απορρίπτει τα πάντα, διακατέχεται από έναν απόλυτο αρνητισμό και κυνισμό και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στο σχολείο. Ο πατέρας της υπόσχεται να της δώσει τα χρήματα που επί χρόνια αποταμιεύει με αιματηρές οικονομίες, αλλά και να τη βοηθήσει στις εργασίες της για το σχολείο, για τις οποίες αυτή αδιαφορεί.
Προσπαθεί να της εξυψώσει το ηθικό και την αυτοεκτίμησή της, επιδοκιμάζοντας και επαινώντας τις ανερμάτιστες σκέψεις και θέσεις της. Της αναθέτει να γράψει τις σκέψεις της σε ένα ποίημα του Γουώλτ Γουίτμαν και όταν διαπιστώνει ότι είναι αρνητική σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη εργασία, της προτείνει ένα ελεύθερο θέμα.
Θα καταφέρει τελικά ο βασανισμένος ήρωας να βρει τη λύτρωση; Θα δεί επιτέλους στο πρόσωπο της κόρης του ένα χαμόγελο αυτοσεβασμού, αυτοπεποίθησης και αγάπης;
