Από τον υβριδικό πόλεμο χαμηλού επιπέδου, που αποτελεί εδώ και χρόνια μέρος της καθημερινότητας μεταξύ των ιμπεριαλιστών, το 2022 περάσαμε στον ανοιχτό πόλεμο. Με την έναρξη του πολέμου ξεκίνησε και η αστική αφήγηση περί προστασίας-άμυνας του «ελεύθερου κόσμου». Πολιτικές δυνάμεις όπως οι Πράσινοι συστρατεύτηκαν με τη νατοϊκή λυκοσυμμαχία. Το πολεμοκάπηλο γερμανικό κεφάλαιο μεθόδευσε την έγκριση στρατιωτικών δαπανών ύψους 100 δισ. ευρώ, εργαλειοποιώντας τον γενικευμένο φόβο.
Κομμάτια της Αριστεράς και την αναρχίας εναντιώθηκαν από την αρχή στον πόλεμο. Κόντρα στο πλειοψηφούν ρεύμα, ανέδειξαν τον ρόλο τόσο των δυτικών ιμπεριαλιστών όσο και της Ρωσίας. Η εναντίωση στους κυβερνητικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς συνοδεύονταν και από αιτήματα για κρατικοποίηση των εταιριών ενέργειας και αναδιανομή του πλούτου. Το ιδεαλιστικό αφήγημα περί μιας «δημοκρατίας που πρέπει να αμύνεται» άρχισε να αποδομείται από την υποβάθμιση των όρων διαβίωσης. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η υλιστική προσέγγιση της κόκκινης Αριστεράς. Τα συνδικάτα, από την άλλη, είχαν ήδη δηλώσει δημόσια ότι τώρα όλοι πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι τους.
Ενώ οι πολυπληθείς φιλο-νατοϊκές πορείες σταμάτησαν, ο κόσμος που εναντιώθηκε στην κυρίαρχη προπαγάνδα βρέθηκε στο δρόμο μέχρι το τέλος του 2022, στέλνοντας την αδιαμφισβήτητη προειδοποίηση ότι θα συνεχίσει. Παρ’ όλα αυτά δεν εμπιστεύεται, δεν συμφωνεί και δεν εμπνέεται από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Οργανώνεται σε μικρές ομάδες, θέτει και εμβαθύνει τα ερωτήματα. Δίνει όμως μια ξεκάθαρη απάντηση. Ο καπιταλισμός πρέπει να ηττηθεί! Τονίζει επίσης ότι το 2023 καθήκον του κινήματος δεν είναι να στηρίξει τη γερμανική αστική τάξη απέναντι στους ανταγωνιστές της αλλά να της βγάλει τα όπλα από τα χέρια.
Νίκος Κορδαλής
