Αν ξεχωρίζαμε μόνο δύο πράγματα από τη χρονιά που τελειώνει στη Γαλλία, αυτά θα ήταν η διατάραξη της αστικής κανονικότητας που ακολούθησε τις εκλογές και οι απεργίες του φθινοπώρου. Η κορύφωση των κινητοποιήσεων ήρθε με τη μεγάλη γενική απεργία της 10ης Νοέμβρη, που ακολούθησε πολλές εθνικές απεργίες από τον Σεπτέμβρη και μετά σε διάφορους κλάδους εργαζόμενων, με πρωτοβουλία των μεγαλύτερων συνδικάτων της CGT σε μεταφορές, ενέργεια και εκπαίδευση. Αυτή η αγωνιστική κορύφωση συνέπεσε με τη γενική απεργία της 9ης Νοέμβρη στην Ελλάδα — μία από τις μεγαλύτερες των τελευταίων χρόνων. Το νήμα που τις ένωνε, πέρα από τον συμβολικό συγχρονισμό, ήταν οι απαιτήσεις για πραγματικές αυξήσεις και όχι «επιδόματα» και «δελτία» και οι διαμαρτυρίες για την καπιταλιστική αισχροκέρδεια σε ενέργεια και τρόφιμα.
Στο πολιτικό σκηνικό, η αναταραχή στη Γαλλία είχε αρχίσει από τον Απρίλη. Οι προεδρικές εκλογές έμοιαζαν με το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου», με τον Μακρόν να κερδίζει τη Λεπέν στον δεύτερο γύρο όπως και το 2017 — ενώ ο Ζαν-Λικ Μελανσόν δεν κατάφερε για λίγες χιλιάδες ψήφων να περάσει αυτός. Όμως, στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν δεν συνέβη το αναμενόμενο —δηλαδή η πλειοψηφία να προέρχεται από το κόμμα του προέδρου που έχει μόλις εκλεγεί. Μια κεντροαριστερή-σοσιαλδημοκρατική συμμαχία της Ανυπόταχτης Γαλλίας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό (κατ’ επίφαση) Κόμμα κατάφερε να αποσπάσει ένα ποσοστό ώστε να μπει «σφήνα» στο δίπολο Μακρόν-Λεπέν και να εμποδίσει τον πρώτο να ελέγξει το κοινοβούλιο. Έτσι η Γαλλία από τον Ιούνη έχει κυβέρνηση μειοψηφίας — κάτι, βέβαια, που δεν έχει καθόλου σταματήσει την εφαρμογή της σκληρής φιλελεύθερης ατζέντας Μακρόν, εφόσον οι πρόεδροι στη Γαλλία μπορούν να παρακάμπτουν τη βουλή όποτε θέλουν να επιβάλουν έναν νόμο.
Συνδυαζόμενα τα δύο αυτά φαινομενικά διαφορετικά γεγονότα αναδεικνύουν ένα έλλειμμα — ενός νήματος που θα αναβαθμίσει την πολιτική συγκρότηση και εκπροσώπηση του κόσμου του αγώνα σε ένα πρόγραμμα το οποίο δεν θα ενσωματώνεται και δεν θα εκτονώνεται σε συστημικές εκλογικές συγκολλήσεις. Αγώνες γίνονται και θα γίνονται για όσο υπάρχουν εκμεταλλευτικές κοινωνίες. Το νήμα που θα οδηγεί στην κοινωνική απελευθέρωση είναι η οργάνωση σε ένα κόμμα με κομμουνιστικό πρόγραμμα. Αυτό το «νήμα» έχουμε καθήκον να βρούμε το 2023.
