Αντώνης Δραγανίγος
Η 5η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό για την ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι ευρύτερα την Αριστερά. Η πορεία ανασυγκρότησης και επανεξόρμησής της αποτελεί τον πιο αποφασιστικό παράγοντα για την ανασυγκρότηση και της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς συνολικά.
Η Συνδιάσκεψη θα αναμετρηθεί με τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τον κόσμο της δουλειάς. Με το βλέμμα προς τα «έξω», όχι προς τα «μέσα». Στόχος είναι η συμβολή της σε ένα κίνημα και ένα πολιτικό ρεύμα που θα παλεύει αποφασιστικά για την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ, της επίθεσης κεφαλαίου-ΕΕ-ΝΑΤΟ και της συναίνεσης ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ, ενός ρεύματος που «κοιτάει στα μάτια» τον αντίπαλο, επιδιώκει να συγκρουστεί με τις βασικές ορίζουσες της πολιτικής του, όχι να κινηθεί στα πλαίσιά τους για να τις φτιασιδώσει. Να ανοίξει δρόμους αντικαπιταλιστικής ανατροπής και επαναστατικής προοπτικής.
Το αναγκαίο πρόγραμμα μας ενώνει με τους εργαζόμενους και μας οριοθετεί από τη διαχείριση του καπιταλισμού
Τα βασικά ζητήματα του προγράμματος και της τακτικής που απασχολούν την Συνδιάσκεψη πηγάζουν ακριβώς από τις ανάγκες της ταξικής πάλης. Είναι τα βασικά ζητήματα της κοινωνικής αντιπαράθεσης. Αυτά που ενώνουν την αντικαπιταλιστική αριστερά με την εργαζόμενη πλειοψηφία και την οριοθετούν σαν πολιτικό ρεύμα από τις διάφορες εκδοχές διαχείρισης του καπιταλισμού. Δεν είναι εγκεφαλικά κατασκευάσματα, ούτε είναι ζητήματα για «διαπραγμάτευση» σε συμμαχίες κοινοβουλευτικού τύπου.
Πράγματι μέσα στις πρωτόγνωρες καταστάσεις και προβλήματα, των τελευταίων χρόνων η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά τα πολύ σημαντικά της προβλήματα, έδωσε σοβαρές μάχες και με τις θέσεις και την πρακτική της, άφησε το στίγμα της στην αριστερά. Από την πανδημία μέχρι τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, από την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και τις εθνικοποιήσεις έως την υπεράσπιση του περιβάλλοντος ενάντια στον «μαύρο» και τον «πράσινο καπιταλισμό», από τον αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό έως την πάλη για ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες, διαμόρφωσε διακριτές αντικαπιταλιστικές θέσεις και έδωσε σημαντικές μάχες, σε ορισμένες απ τις οποίες έπαιξε καθοριστικό ρόλο (μάχη για τη δημόσια υγεία και απειθαρχία στα μέτρα καταστολής στην περίοδο της καραντίνας, πανεπιστημιακή αστυνομία, υπεράσπιση του δικαιώματος στην διαδήλωση κλπ).
Μέσα σε αυτούς τους αγώνες διαμορφώθηκε ένα πλατύ αγωνιστικό δυναμικό, που μπορεί και πρέπει να συγκροτηθεί πολιτικά και προγραμματικά, που μπορεί και πρέπει να κάνει εδώ και τώρα ένα σοβαρό βήμα στην συνεργασία σε λογική ανατροπής, σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Που δεν του αξίζει να χωνευτεί σε ανώδυνες για το σύστημα διαχειριστικές λογικές, να γίνει αιμοδότης της καρικατούρας των «δημοκρατικών δυνάμεων» και των διάφορων εφεδρειών τους.
Η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα επιβεβαιώσει εμφατικά το κάλεσμα για την συσπείρωση των αγωνιστών, των ρευμάτων και των δυνάμεων που θέλουν να παλέψουν ενάντια στον δολοφονικό καπιταλισμό της εποχής μας, για το ψωμί, την ειρήνη και την ελευθερία των λαών, ενάντια στα κέρδη, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους του κεφαλαίου. Που υπερασπίζονται την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Αυτό το βήμα είναι πιο αναγκαίο και πιο δυνατό απ’ ότι την περίοδο 2010-2015. Πρώτο γιατί οι σπασμοί της πολύπλευρης κρίσης του καπιταλισμού, στην περίοδο της επέλασης της αγοράς, του πολέμου, της περιβαλλοντικής καταστροφής και της ολομέτωπης επίθεσης στους λαούς φέρνει αντικειμενικά σε πρώτο πλάνο την ανάγκη ευρύτερης σύγκρουσης με τις κεντρικές επιλογές του συστήματος, κάνει ανέφικτες τις «ενδιάμεσες» πολιτικές λύσεις μιας φιλολαϊκής διαχείρισης. Και δεύτερο γιατί αυτή η ανάγκη ωριμάζει στις συνειδήσεις ευρύτερων τμημάτων αγωνιστών στο φως της βαθύτερης ιστορικής εμπειρίας των αυταπατών και των διαψευσμένων ελπίδων της ανόδου και της κατάληξης του ΣΥΡΙΖΑ.
Ωριμάζει στο πρωτοπόρο δυναμικό η ανάγκη για βαθύτερες απαντήσεις, με βάση και την εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ
Αν αυτός είναι ο ένας δρόμος που ανοίγεται μπροστά στον αγωνιζόμενο κόσμο, ο άλλος είναι ο δρόμος μιας «ενότητας» πάνω στα «άμεσα ζητήματα», που δεν θίγει τις βάσεις της πολιτικής του κεφαλαίου, με προοπτική μια «μεγάλη» ρεφορμιστική και διαχειριστική αριστερά (τύπου Λούλα, Μελανσόν) κλπ. Αυτή η λογική που εκπροσωπείται σήμερα από την ΛΑΕ, καταλήγει σε μια πολιτική και εκλογική απεύθυνση στο ΜΕΡΑ25, σε μια δύναμη του αστικού εκσυγχρονισμού, εντός του ευρωνατοϊκού πλαισίου, που έχει δηλώσει την διαθεσιμότητά του να στηρίξει την προοδευτική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Είναι μια λογική που «θολώνει» τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην αντισυστημική αριστερά και τις δυνάμεις του συστήματος, καθιστά την επαναστατική αριστερά «αριστερό άκρο» στην ανασυγκρότηση του αστικού πολιτικού συστήματος και αντικειμενικά είναι εχθρική στο πρόγραμμα και την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς.
Αντίθετα με αυτό σήμερα υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές και ορισμένες δυνάμεις που, στις δημόσιες τοποθετήσεις και διεργασίες εκφράζουν θέσεις που βρίσκονται στον ένα ή τον άλλο βαθμό σε συμφωνία με τις βασικές θέσεις του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, υποστηρίζουν την αυτοτέλεια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, απορρίπτουν την πολιτική και εκλογική συμπόρευση με τις δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς, και στην δεδομένη περίπτωση με το ΜΕΡΑ25, έχουν διαμορφώσει συναγωνιστικές σχέσεις.
Οι δυνάμεις αυτές έχουν διαμορφώσει ένα σημαντικό πεδίο συμφωνίας σε ζητήματα όπως η εκτίμηση για την πολύπλευρη κρίση του καπιταλισμού, τον αντιδραστικό ρόλο τόσο της κυβέρνησης της ΝΔ, όσο και της συναινετικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, στην ανάγκη αποφασιστικής πάλης για την άμεση ριζική βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων κόντρα με την λογική του κέρδους και του κεφαλαίου, στον αντιδραστικό ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία, στον χαρακτήρα της ΕΕ σαν πολιτικό μηχανισμό του κεφαλαίου και στην ανάγκη της ρήξης-αποδέσμευσης απ’ αυτή και της διαγραφής του χρέους, στο «δύσκολο» ζήτημα του αντιδραστικού ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, στην υπεράσπιση της αυτοτέλειας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Τέτοιες δυνάμεις είναι για παράδειγμα δυνάμεις που συγκρούστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ βγάζοντας ουσιαστικά συμπεράσματα από την πορεία αυτή (όπως η ΔΕΑ, το «Κόκκινο Νήμα» και άλλες), δυνάμεις που αποχώρησαν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, (Κ-Σχέδιο/ΑΡΑΝ), νέες συλλογικότητες όπως η Αναμέτρηση.
Οι «προτάσεις ενότητας» ανάμεσα σε δυνάμεις με ριζικά διαφορετικές και αντίθετες γραμμές και η πρόταξη της ανάγκης «συμφωνίας όλων» τελικά οδηγεί είτε στην άρνηση οποιασδήποτε συνεργασίας, το πιθανότερο, είτε σε μια ενότητα «φούσκα» ενός αδιάφορου και καταστροφικού «μέσου όρου». Αυτή η λογική στέκεται εμπόδιο για να γίνουν τα άμεσα βήματα που είναι ώριμα και δυνατά!
Η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα υπερασπίσει μαχητικά και θα αναπτύξει παραπέρα το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, θα ιχνηλατήσει τους δρόμους προς το αντικαπιταλιστικό μέτωπο της εποχής μας, θα επιμείνει με επιτακτικό τρόπο στο ανοιχτό κάλεσμα για την συσπείρωση των χιλιάδων αγωνιστών, των δυνάμεων που αναφέρθηκαν, κάθε δύναμης που θέλει να υπερασπίσει αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική.
