Γιώργος Μιχαηλίδης
Ούτε ενάμιση χρόνο δεν άντεξε στην προεδρεία του Περού ο Πέδρο Καστίγιο, ο πρώτος αριστερός στην ιστορία της χώρας που βρέθηκε σε αυτή τη θέση. Έχοντας διαρρήξει τις σχέσεις του με το κόμμα Peru Libre (Ελεύθερο Περού) που τον στήριξε στην προεκλογική του εκστρατεία, ο Καστίγιο καθαιρέθηκε μετά την τρίτη πρόταση μομφής του εχθρικά διακείμενου προς αυτόν Κογκρέσου. Προσπαθώντας να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, ο Καστίγιο διέταξε την τελευταία στιγμή τη διάλυση του Κογκρέσου, την ανακήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τη δημιουργία μίας προσωρινής κυβέρνησης. Όμως, η παραίτηση πολλών υπουργών μετά την αναγγελία της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, η άρνηση της δικαστικής εξουσίας, του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας να υπακούσουν, οδήγησαν στη σύλληψή του και την αντικατάστασή του από την Ντίνα Μπολουάρτε, πρώην υπουργό Ανάπτυξης στην τελευταία κυβέρνηση Καστίγιο, την οποία ο ίδιος είχε οδηγήσει σε παραίτηση στις 25 Νοεμβρίου. Η Μπολουάρτε, που ήταν υποψήφια με το Ελεύθερο Περού στις τελευταίες εκλογές αλλά προέρχεται από τη Χριστιανοδημοκρατία, κρίθηκε ως το κατάλληλο πρόσωπο που θα επιτύχει τον συμβιβασμό απέναντι στις αντιτιθέμενες πολιτικές δυνάμεις υπό την σκέπη μίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που θα ενώσει την Αριστερά με τη Δεξιά.
Τις πρώτες ώρες μετά την καθαίρεση Καστίγιο, κυβερνήσεις γειτονικών χωρών, όπως του Μεξικό, της Κολομβίας, της Αργεντινής και της Βολιβίας, εξέφρασαν την ανησυχία τους και τον σκεπτικισμό τους απέναντι στις μεθοδεύσεις της περουβιανής ελίτ και των ΗΠΑ, υπογραμμίζοντας ότι η λαϊκή βούληση, όπως εκφράστηκε με την ψήφο στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, πρέπει να γίνει σεβαστή. Πιθανότατα, αυτή η αντίδραση των γειτονικών χωρών υποδηλώνει την ανησυχία των ηγετών τους για ένα πιθανό κύμα αντεπίθεσης των παραδοσιακών συντηρητικών δυνάμεων των χωρών τους, μαζί με ανάμειξη των ΗΠΑ, απέναντι στις κεντρώες και κεντροαριστερές κυβερνήσεις που έχουν προκύψει τελευταία στη Λατινική Αμερική.
Ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση και το τι στοιχεία θα προκύψουν γύρω από τις μεθοδεύσεις εναντίον του Καστίγιο, η καταρρέουσα δημοτικότητά του είχε τη βάση της στους διαρκείς συμβιβασμούς που έκανε ιδεολογικά και πολιτικά και τις παραχωρήσεις προς την περουβιανή ελίτ. Με εκατομμύρια πολίτες της χώρας να βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, χωρίς να βλέπουν τις ελπίδες τους να υλοποιούνται από τον νέο πρόεδρο, ο Καστίγιο πρώτα απώλεσε την πολιτική και λαϊκή βάση του κι έπειτα τα ερείσματά του στην εξουσία.
