Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Την πολιτική κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 έρχεται τώρα να ολοκληρώσει η νοητική κωλοτούμπα, σύμφωνα με την οποία το δημοψήφισμα του 2015 ήταν μια μεγάλη νίκη της δημοκρατίας στην ΕΕ και ας μεθόδευσαν Βρυξέλλες, εγχώρια αστική τάξη και ηγεσία ΣΥΡΙΖΑ την πραξικοπηματική κατάργηση του «Όχι»!
Την άποψη αυτή, με ακραία θριαμβολογική μορφή, ανέπτυξε στην ΕφΣυν το ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Δραγασάκης (2-3/7/2022). Κατά τον αρθρογράφο, το προδομένο «Όχι» του δημοψηφίσματος θυσιάζεται, όπως η Ιφιγένεια στην Αυλίδα, για να δρομολογηθούν οι δήθεν προοδευτικές αλλαγές στη χώρα, αλλά και στην ΕΕ! Συγκεκριμένα: «Το ελληνικό δημοψήφισμα ήταν μία δημοκρατική ρωγμή σε μία νεοφιλελεύθερη Ευρώπη», «Τα αποτελέσματα του ελληνικού δημοψηφίσματος δείχνουν την αναντικατάστατη δύναμη που έχει η προσφυγή στον λαό, ιδίως όταν δημιουργούνται ανυπέρβλητα πολιτικά αδιέξοδα», «Η ρύθμιση του χρέους που διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισε σταθερά και χαμηλά επιτόκια, ως τις αρχές της επόμενης δεκαετίας… Το γνωστό μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ επιτρέπει στη χώρα να ζήσει, ακόμη κι αν δεν μπορεί να δανειστεί για κάποιο διάστημα» κοκ.
Στα θριαμβολογικά αυτά αποσπάσματα είναι διαφανής η δολοφονία της λογικής και της πραγματικότητας. Το λογικό άλμα του αρθρογράφου όμως οδηγεί στον γκρεμό… Πώς το δημοψήφισμα οδήγησε σε αυτόν τον περιφανή θρίαμβο, αφού δεν εφαρμόστηκε; Μήπως αυτός είναι ο μίτος της Αριάδνης για την έξοδο από τα προβλήματά μας; Nα μην εφαρμόζουμε, δηλαδή, αυτά που θεωρούμε ορθά και αναγκαία;
Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη! Αλήθεια, ποια είναι η νίκη για την οποία επαίρεται το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ; Το τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο; Το οιονεί τέταρτο μνημόνιο με τα πρωτογενή πλεονάσματα 3-4% επί τετραετία; Το μνημόνιο ως το 2059, με ετήσιο επιτόκιο 2%, έως ότου να αποπληρωθεί το 75% του χρέους; Το γνωστό μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ που αφαίμαξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από τα λαϊκά στρώματα, με το οποίο υποτίθεται ότι τα προστατεύει; Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κάθε τόσο αναίσχυντα διαλαλεί ότι χάρη σ’ αυτό το αιματοβαμμένο πλεόνασμα εξασφαλίζεται η δημοσιονομική ισορροπία στη χώρα, αφού αυτή μπορεί να ζήσει, ακόμη κι αν δεν δανειστεί για κάποιο διάστημα, πράγμα που δήθεν την θωρακίζει από απρόβλεπτες αντιξοότητες.
Επιπλέον, παρά τη δημαγωγία του, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκατέστησε τον 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, ενώ κατάργησε το ΕΚΑΣ, το επίδομα των πιο φτωχών συνταξιούχων. Υπερφορολόγησε τους μικρομεσαίους, ενώ εμφανιζόταν ως προστάτης τους. Προχώρησε σε ευρείες ιδιωτικοποιήσεις, παρά τις αντισυστημικές κορώνες του. Πρόσφερε βορά στα μονοπώλια τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, ενώ ενέταξε τη δημόσια περιουσία στο ΤΑΙΠΕΔ. Προετοίμασε το έδαφος όχι μόνο να διατηρηθούν οι αμερικάνικες βάσεις αλλά και να αυξηθούν, με εμβληματικότερη τη βάση της Αλεξανδρούπολης, που έχει εξελιχθεί σε στρατιωτικό και οικονομικό κόμβο των ΗΠΑ. Εξάλλου, και η πάλαι ποτέ ρητορική της αποδέσμευσης από το ευρώ έχει ολοκληρωτικά εγκαταλειφθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παρά τις ιδεολογικοπολιτικές τους αντιθέσεις και την ακραία αντιπαλότητα στην πολιτική τους ρητορική, τα αστικά κόμματα συγκλίνουν στα βασικά ζητήματα της πολιτικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τον λόγο του κατά της διαχείρισης της ΕΕ που κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα, επανήλθε στα ήρεμα νερά της ολοκληρωτικής συμμόρφωσης στο ευρωπαϊκό ιερατείο. Η ΝΔ καταστροφολογούσε για το δημοψήφισμα και την εκρηκτική ετυμηγορία του, ελεεινολογώντας τον ΣΥΡΙΖΑ για την ανευθυνότητα και την επικίνδυνη δημαγωγία του. Σήμερα, αν και αμφότεροι ομνύουν στα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού, η ΝΔ αναμασά την ίδια ρητορική της ανευθυνότητας και επικινδυνότητας του ΣΥΡΙΖΑ, για να τον υπονομεύσει πολιτικά και να διαγράψει από τη συλλογική μνήμη το «Όχι» ως πράξη αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και τα εγχώρια ενεργούμενά του.
Το ΠΑΣΟΚ καταδικάζει το δημοψήφισμα, ελεεινολογώντας επίσης τον ΣΥΡΙΖΑ για το «τζογάρισμά» του και τη δημαγωγία του, κατηγορεί τις μνημονιακές κυβερνήσεις για τα μνημόνια και τις προμνημονιακές, γιατί με τον ανεύθυνο υπερδανεισμό τους οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια.
Παρά την προσπάθειά του το ΠΑΣΟΚ ώδινεν όρος και έτεκεν μυν! Πώς θα διαφοροποιηθεί το σημερινό ΠΑΣΟΚ απ’ τις προμνημονιακές και μνημονιακές κυβερνήσεις, αφού σ’ αυτές συμμετείχε και το ίδιο, με καθοριστική ευθύνη μάλιστα, όπως με την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος παρά τη διαβεβαίωση ότι «λεφτά υπάρχουν» εγκαινίασε τη μνημονιακή πολιτική για να καλύψει τα τεράστια ελλείμματα; Εξάλλου, ο ίδιος ο Ανδρουλάκης και το σύνολο σχεδόν των στελεχών του σημερινού ΠΑΣΟΚ ενστερνίζονται στην ουσία, με κάποιες διαφοροποιήσεις, τη μνημονιακή «αναγκαιότητα» και έχουν μετάσχει σε μνημονιακές κυβερνήσεις. Όσο κι αν κραυγάζουν και «μαλλιοτραβιούνται» τα αστικά κόμματα, αποδεικνύεται ότι πιστεύουν εις ένα Θεόν: Το κεφάλαιο και τα κέρδη του…
Πρόδωσαν το «Όχι», υμνούν το δημοψήφισμα
Επτά χρόνια μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, η αντιπαράθεση για την αξία και την πολιτική αντιμετώπισή του κινείται σε δύο πόλους, με τις επίκαιρες διαφοροποιήσεις και εμφάσεις, τον συστημικό και τον αντισυστημικό. Ο συστημικός περιλαμβάνει τις βασικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, που παρά τις οξυμένες ιδεολογικές και πολιτικές διαφωνίες τους συγκλίνουν σε μία δεσπόζουσα πολιτική γραμμή που επιβάλλει η διεθνής και η εθνική αστική τάξη. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να λείπουν οι εσωτερικές αντιθέσεις, από ιδεολογική άποψη αξιολογεί θετικά το δημοψήφισμα ως «όργανο πάλης των λαών», ακολουθώντας τη φιλελεύθερη αστική αντίληψη, που κατόρθωσε να εντάξει το δημοψήφισμα ως οριακή δυνατότητα σε αστικά συντάγματα. Στην πολιτική πρακτική, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την προδοσία του «Όχι», που ήταν η ετυμηγορία του λαού στο δημοψήφισμα. Επέλεξε την υποταγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως το «αναγκαίο και μικρότερο κακό».
Η άποψη του αναγκαίου κακού, ωστόσο, σταδιακά υποχωρούσε, για να αντικατασταθεί πανηγυρικά στις τρέχουσες εκλογές από μία αντίληψη νίκης, που επιχειρεί να απωθήσει από τη συνείδηση των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως μιας πιο αριστερής τάσης, το ιδεολογικό τραύμα που προκάλεσε η παλινωδία της ηγεσίας του με την προδοσία του δημοψηφίσματος. Έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η επανασυσπείρωση αυτού του αριστερού ακροατηρίου, το οποίο όμως δεν πείθεται.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει και των εκλογών, επιχειρεί να απαλείψει τη ρετσινιά μιας –έντιμης έστω– ήττας, που συνδέεται με την απεμπόληση της ετυμηγορίας του δημοψηφίσματος, προβάλλοντας την άποψη ότι η πραγματοποίηση και μόνο του δημοψηφίσματος αποτελεί ρεαλιστική πολιτική νίκη, παρά τη μη υλοποίηση του αρνητικού του περιεχομένου.
