Η Τουρκία δεν είναι μόνο Ερντογάν και Κιλιντσντάρογλου, όπως η Ελλάδα δεν είναι μόνο Μητσοτάκης και Τσίπρας. Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν αυτή την εβδομάδα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης για να τιμήσουν την εξέγερση του 2013 στο Πάρκο Γκεζί –την πρώτη μαζική κοινωνική έκρηξη κατά της κυβέρνησης του ΑΚΡ– και να μας θυμίσουν ότι εκεί που οι εθνικισμοί διχάζουν τους λαούς, οι ταξικοί αγώνες τους ενώνουν.
Ουκρανία: Εκατό ημέρες από την εισβολή
Εκατό ημέρες συμπληρώθηκαν από τη ρωσική εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου στην Ουκρανία. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, στρατιώτες και από τις δύο πλευρές, όπως και άμαχοι. Πολλαπλάσιοι έχουν τραυματιστεί ή έχουν μείνει ανάπηροι. Πάνω από δέκα εκατομμύρια –ο ένας στους τέσσερις κατοίκους της χώρας– έχουν αναγκαστεί να φύγουν από τα σπίτια τους, αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο είτε σε χώρες της ΕΕ είτε (λιγότεροι) στη Ρωσία. Πόλεις και χωριά έχουν μετατραπεί σε ερείπια, με τις ζωτικές υποδομές και βιομηχανίες να έχουν καταστραφεί. Η νέα σοδειά σε σιτηρά και άλλα προϊόντα, που θα μαζευτεί τον χειμώνα, εκτιμάται πως θα είναι κατά 30%-40% μικρότερη σε σύγκριση με την περυσινή, τόσο επειδή πολλές περιοχές είναι πεδία πολέμου όσο και γιατί τα εργατικά χέρια έχουν πάρει τα όπλα.
Θέλουν συνέχεια ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ και Ρωσία
Κι όμως, ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ από τη μία και Ρωσία από την άλλη, δεν δείχνουν διάθεση να τελειώσουν τον πόλεμο, εάν δεν πετύχουν τους στόχους τους. Οι μεν, όπως φάνηκε και αυτή την εβδομάδα από τις ανακοινώσεις του Μπάιντεν, του Σολτς και του Μακρόν, στέλνουν περισσότερα και πιο σύγχρονα όπλα στον Ζελένσκι. Με την ελπίδα ότι θα ισορροπήσουν κάπως το συντριπτικό πλεονέκτημα των Ρώσων στα πεδία των μαχών, όπως δείχνει και η προέλασή τους στο Ντονμπάς — ή, έστω, ότι θα τους προξενήσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά και απώλειες. Οι δε, όπως δείχνουν οι δηλώσεις Πούτιν, Μεντβέντεφ, Λαβρόφ και άλλων, δεν θα σταματήσουν, εάν δεν κατακτήσουν τουλάχιστον όλο το Ντονμπάς. Ετοιμαστείτε για πολύμηνο πόλεμο, όπως μας είπε και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Αν. Μπλίνκεν.
Οι λαοί στην εποχή των πολέμων
Σε αυτό το φόντο, μετρούν απώλειες όλοι οι λαοί. Άλλοι άμεσα, όπως της Ουκρανίας και της Ρωσίας, βλέποντας τα παιδιά τους να γίνονται κρέας για κανόνια στους πολέμους του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, και άλλοι έμμεσα, καθώς βυθίζονται βίαια στην ενεργειακή φτώχεια και σπρώχνονται στον κατήφορο του αυταρχισμού και της παραπληροφόρησης — ή απειλούνται με λιμό, εξαιτίας της επαπειλούμενης διατροφικής κρίσης, η οποία θα πλήξει πρωτίστως τις πιο υποβαθμισμένες και αδύναμες χώρες. Όσο για τον κόσμο μας, γίνεται συνολικά πιο επικίνδυνος και απρόβλεπτος κάθε μέρα που περνά, μιας και οι ανταγωνισμοί οξύνονται, τα «γάντια» έχουν βγει και τίποτα πια δεν θεωρείται απίθανο. Ακόμη και μια αναμέτρηση με πυρηνικά – μικρού βεληνεκούς και ελεγχόμενη– όπως ακούγεται όλο και πιο συχνά. Το σίγουρο είναι πως μπήκαμε για τα καλά στη νέα εποχή των πολέμων.
