Μια ζωή γεμάτη βάσανα και διωγμούς
Τι συναισθήματα να προκαλούνται άραγε σε ένα άνθρωπο, όταν βλέπει τη ζωή του στην κινηματογραφική οθόνη. Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν θα την μάθουμε ποτέ για την Ελένη Βούλγαρη-Γκολέμα, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Γιατί η Ελένη δεν αξιοποίησε τα Πέτρινα χρόνια (Π. Βούλγαρης, 1985) για να δώσει συνεντεύξεις και να κάνει δημόσιες εμφανίσεις.
Γεννημένη το 1935, δεν προλαβαίνει να γνωρίσει τον πατέρα της, αφού την επόμενη χρονιά συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στην Ακροναυπλία, ενώ στην κατοχή μεταφέρεται στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά, όπου εκτελείται ως όμηρος το 1942. Το 1947 συλλαμβάνεται και η μητέρα της και η Ελένη στέλνεται σε μια θεία της στην Αθήνα, όπου το 1948 σε ηλικία, μόλις 13 ετών, εντάσσεται στα Αετόπουλα.
Το τέλος του εμφυλίου την βρίσκει στη Λάρισα, όπου το 1954, τελειώνοντας το γυμνάσιο, οργανώνεται στο ΚΚΕ και γνωρίζεται με τον Μπάμπη Γκολέμα, από τότε σύντροφό της στη ζωή και τον αγώνα. Τον ίδιο χρόνο ο σύντροφός της συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε 15 χρόνια φυλάκιση με τον νόμο 375 «περί κατασκοπείας». Η ίδια διαφεύγει της σύλληψης, παραμένει κρυμμένη για 6 μήνες και στη συνέχεια περνά στην παράνομη δουλειά του κόμματος.
Το 1966, στην παρανομία, συναντά ξανά μετά από 12 χρόνια τον Μπάμπη Γκολέμα, ο οποίος μόλις έχει αποφυλακιστεί, αλλά μετά μερικούς μήνες συλλαμβάνεται η ίδια και φυλακίζεται στις φυλακές Αβέρωφ, όπου γεννά το πρώτο τους παιδί. Το 1970, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν συλλαμβάνεται ξανά και ο σύντροφός της, αποφασίσουν να παντρευτούν και ο γάμος γίνεται την ίδια χρονιά μέσα στις φυλακές Αβέρωφ με κουμπάρο το τρίχρονο παιδί τους.
Βασίλης Τσιράκης
