Διάλογος: Αντικαπιταλιστική Αριστερά-δράση και συνεργασία
Η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς — οργανώσεις τοποθετούνται πάνω στην πρόταση ΝΑΡ-νΚΑ
Επιδιώκοντας να δώσει μεγαλύτερη ώθηση στον διάλογο και λόγω του ενδιαφέροντος που έχει δημιουργηθεί, το Πριν ζήτησε από τις πολιτικές οργανώσεις που συμμετείχαν στη συζήτηση στο φεστιβάλ Αναιρέσεις 2022 με θέμα «Η αντικαπιταλιστική αριστερά στην εποχή της κρίσης και του πολέμου» να τοποθετηθούν πάνω στην πρόταση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της νΚΑ για την ανασυγκρότηση και συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η πρόταση ΝΑΡ-νΚΑ παρουσιάστηκε στο προηγούμενο Πριν (έντευπη έκδοση) και είναι αναρτημένη στο prin.gr. Θα ακολουθήσουν και άλλες τοποθετήσεις οργανώσεων.
Σάββας Μιχαήλ (ΕΕΚ): Ενότητα δράσης των δυνάμεων με αναφορά στην επανάσταση και τον κομμουνισμό
1. Ο πόλεμος που πυροδότησε ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ/ΕΕ/ΝΑΤΟ στην Ουκρανία έχει διεθνείς ρίζες, διαστάσεις και συνέπειες, αλλάζοντας δραματικά το παγκόσμιο σκηνικό της καπιταλιστικής κρίσης και της ταξικής πάλης, όλες τις συγκρούσεις ανάμεσα και μέσα σε όλες τις χώρες. Η σπείρα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που ξετυλίγεται από το κραχ του 2008, στο παγκόσμιο πανδημικό σοκ το 2020, κορυφώνεται τώρα στον διεθνή πόλεμο, απειλώντας με πυρηνικό Αρμαγεδδώνα την ανθρωπότητα.
Η τομή αυτή στην Ιστορία αποτελεί ξανά την μέγιστη πρόκληση της εποχής, Λυδία Λίθο για την στάση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς διεθνώς, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης που αυτοπροσδιορίζεται σαν κομμουνιστική και επαναστατική. Δυστυχώς ως τώρα η συντριπτική πλειοψηφία της Αριστεράς, καθεστωτικής και «εκτός των τειχών», μετατοπίστηκε δεξιά, κρατώντας απαράδεκτη στάση, ανοικτά ή καλυμμένα, φιλονατοϊκή ή και «ίσων αποστάσεων».
Η συσπείρωση των επαναστατικών κομμουνιστικών δυνάμεων διεθνώς και σε κάθε χώρα περνάει μέσα από την πάλη ενάντια στη γενικευμένη σύγχυση, στο δρόμο ενός νέου διεθνιστικού αντιπολεμικού Τσίμερβαλντ του 21ου αιώνα. Μόνον ο προλεταριακός διεθνισμός στην πράξη, για την διάλυση του ΝΑΤΟ και την μετατροπή του διεθνούς ιμπεριαλιστικού πολέμου σε παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση θα φέρει την ειρήνη.
2. Η καπιταλιστική Ελλάδα είναι ο «σπασμένος κρίκος» της ευρωζώνης. Με όλα τα λαοκτόνα μνημόνια και τα αποτυχημένα «μερεμέτια» δεν συγκολλήθηκε, όπως δείχνει με τα μέτρα της ακόμα και η ΕΚΤ. Χρεοκοπημένη η χώρα, με όλα τα βάρη της χρεοκοπίας στις πλάτες του λαού, έχει μπροστά της τον τυφώνα της νέας κλιμάκωσης της παγκόσμιας κρίσης αλλά και του πολέμου, καθώς μετατρέπεται στο πιο προχωρημένο πολεμικό προπύργιο του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Η κορύφωση των αντιφάσεων οδηγεί σε νέα έκρηξη που θα ξεπεράσει ότι γνωρίσαμε από τον Δεκέμβρη του 2008 και τους αντιμνημονιακούς αγώνες.
Οι εκλογές θα είναι ένα επεισόδιο στην εκρηκτική διαδικασία, αλλά δεν θα λύσει την κρίση, θα την επιδεινώσει πολιτικά. Υπάρχει καθεστωτική κρίση. Μετά το 2008 δοκιμάστηκαν όλοι οι δυνατοί κυβερνητικοί συνδυασμοί και απέτυχαν: κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, κυβέρνηση Παπαδήμου, κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, κυβερνώσα Αριστερά της «κωλοτούμπας» ΣΥΡΙΖΑ, επιστροφή και αποτυχία της κυβέρνησης της ρεβανσιστικής Δεξιάς Κούλη Μητσοτάκη-Βορίδη-Άδωνη. Η καπιταλιστική κρίση έχει υψωθεί σε δομική κρίση της ίδιας της αστικής εξουσίας, του κράτους της. Η εντεινόμενη κρατική καταστολή χωρίς οικονομικές παραχωρήσεις, χωρίς κοινωνικά ερείσματα ισχυρά, το μόνο που πετυχαίνει είναι την συρρίκνωση της αστικής ηγεμονίας , την ολοένα πιο ασφυκτική αναπαραγωγή του φαύλου κύκλου της κρίσης εξουσίας.
Η μόνη διέξοδος είναι η ανάδειξη της εργατικής τάξης σαν διάδοχης ηγεμονικής δύναμης εξουσίας.
3. Αυτή είναι η πρόκληση για τους επαναστάτες κομμουνιστές σήμερα. Η ανταπόκριση στην πρόκληση σίγουρα προσκρούει στην κρίση μέσα στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά, προπαντός στον κατακερματισμό των δυνάμεων που αναφέρονται στον κομμουνισμό και την επανάσταση και τον αποπροσανατολισμό που επέφεραν οι καταρρεύσεις του «υπαρκτού» μετά το 1989-91. Μπορεί το λεγόμενο «τέλος της Ιστορίας» να διαψεύστηκε αλλά φαίνεται σαν να έχει χαθεί το νόημα της ιστορικής πράξης, ο προσανατολισμός μέσα στην Ιστορία. Μπορεί και πρέπει να ανακτήσουμε την Ιστορία, χωρίς αμνησία του ιστορικού παρελθόντος, με ζωντανή μαρξιστική ανάλυση του παρόντος και ανοικτούς ορίζοντες στο μέλλον. Ο ρόλος και η ευθύνη μιας κομμουνιστικής διεθνιστικής πρωτοπορίας οργανωμένης σε Κόμμα της διαρκούς επανάστασης είναι τεράστιας σημασίας.
Ενάντια στον κατακερματισμό που διαιωνίζει την ηττοπάθεια, η ενότητα στην δράση των δυνάμεων με αναφορά στην επανάσταση και τον κομμουνισμό πάνω σε όλα τα ταξικά ζητήματα, μεγάλα και μικρά, χωρίς σεχταρισμούς και καπελώματα είναι αναγκαία όσο ποτέ. Δεν, είναι, όμως αρκετή. Δεν πρέπει να συγχέεται με το Ενιαίο Μέτωπο που πρέπει να είναι μέτωπο των μαζών και των εργατικών-λαϊκών οργανώσεών τους, όχι μόνο μιας μειοψηφίας. Η ενότητα στην δράση πρωτοπόρων δυνάμεων μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης σε κάτι τέτοιο. Αλλά έχει όρια.
Η εμπειρία, ιδίως από το 1990 κι εδώ, δείχνει ότι το κάθε εγχείρημα μετωπικής συσπείρωσης βρίσκει ώθηση και όρια μέσα στην κάθε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.
Με τους συντρόφους του ΝΑΡ συμπορευτήκαμε μαζί στην Λαϊκή Αντιπολίτευση, την Μαχόμενη Αριστερά και το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς, κολυμπώντας συχνά ενάντια στο ρεύμα, στην δύσκολη περίοδο που από τις καταρρεύσεις του 1989-91 φτάνει στο σταθμό του κραχ του 2008 διεθνώς και την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008. Μετά τον Δεκέμβρη, στη νέα περίοδο που άνοιγε, παρ’ όλες τις κοινές μάχες που δώσαμε συχνά, οι διαδρομές μας χωρίστηκαν. Το ΕΕΚ, για λόγους που έχει εξηγήσει κατ’ επανάληψη, δεν συμμετείχε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και ακολούθησε τον δικό του ανεξάρτητο δρόμο. Για μας, το ζήτημα δεν είναι να επιχαίρει κανείς, κατόπιν εορτής, για τα αδιέξοδα των άλλων, αλλά να βγάλουμε με νηφάλιο, συντροφικό, χωρίς παραχωρήσεις αρχών, διάλογο τα μαθήματα. Μαθήματα των χρόνων της παλίρροιας και άμπωτης των αντιμνημονιακών αγώνων, της εμπειρίας της συμβιβασμένης «κυβερνώσας Αριστεράς» μέσα στον καπιταλισμό, μαζί και της εμπειρίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των ανεξάρτητων δρόμων, της αδυναμίας να εμφανιστεί ένα πειστικό μέσα στις μάζες εναλλακτικό σχέδιο πάλης για την εργατική εξουσία.
Την «κωλοτούμπα» του 2015 την πληρώσαμε όλοι μας στην Αριστερά, από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συνοδοιπόρους του μέχρι το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τις άλλες οργανώσεις αλλά και το ΝΑΡ και το ΕΕΚ, τους αδιάλλακτους κριτές του ρεφορμισμού, του σταλινισμού και της ταξικής συνεργασίας.
Ένα ταξικό Μέτωπο – πρώτα-πρώτα η κομμουνιστική πρωτοπορία του- πρέπει να έχει σαφή προγραμματική οριοθέτηση από το αστικό και ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο στη νέα περίοδο θυελλών που άνοιξε παγκόσμια και στην Ελλάδα. Πρέπει να βγάλει τα μαθήματα του παρελθόντος να δράσει αποφασιστικά στο παρόν, να ανοίξει τον δρόμο στο αύριο, για να αναδειχθεί η εργατική τάξη σε δύναμη πολιτικής εξουσίας και ταξικής κυριαρχίας — για να μπορέσει ο λαός να σώσει τον λαό.
