▸«Ναι» στο ΝΑΤΟ, «ναι μεν αλλά» στη ΝΔ
Σε μία προσπάθεια λεκτικών σχημάτων ώστε να διαφοροποιηθεί από την κυβερνητική πολιτική για τις εξελίξεις στην Ουκρανία, επιδίδεται το τελευταίο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρά το γεγονός ότι έχει σαφή θέση υπέρ των πρωτοβουλιών του ΝΑΤΟ και ξεκάθαρη στάση για το ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις οφείλουν να τηρούν τις δεσμεύσεις τους ως μέλη της συμμαχίας.
Δήλωσε άλλωστε εμφατικά ότι δεν είναι «συμμαχική δύναμη η Ρωσία, η Ελλάδα έχει τους συμμάχους της, είναι μέλος του ΝΑΤΟ».
Η αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορεί την κυβέρνηση για «πολιτική προκεχωρημένου φυλακίου της Δύσης» υποστηρίζοντας ότι η δική της πρόταση είναι η Ελλάδα να ακολουθεί τακτική «πυλώνα σταθερότητας» στην περιοχή. Άσκησε κριτική στην αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία εστιάζοντας όμως περισσότερο στον «αντιθεσμικό» χαρακτήρα του τρόπου λήψης της απόφασης (μη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, απουσία ΥΠΕΞ κ.λπ.) προκρίνοντας την αποστολή «ανθρωπιστικού υλικού». Επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται υπέρ των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Ρωσία από την Δύση, τις οποίες όμως βαφτίζει «διπλωματικές πιέσεις» κι επιχειρώντας να εντοπίσει διαφοροποιήσεις ανάμεσα στην «διπλωματική» και την «στρατιωτική» προσέγγιση του ζητήματος. Ως να μην είναι το ένα συνέχεια του άλλου σε μια ενιαία στρατηγική.
Τέλος συνεχίζει να καλλιεργεί τις συνήθης αυταπάτες περί ενός αυτόνομου γεωπολιτικού ρόλου της Ευρώπης. Αφήνονταν να εννοηθεί ότι σε μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσαν οι «υγιείς δυνάμεις» να μετατρέψουν την ΕΕ σε κάτι άλλο πέραν από έναν επίσης «παίκτη» προάσπισης των δικών της καπιταλιστικών συμφερόντων στον παγκόσμιο ανταγωνισμό του ελέγχου των αγορών. Χαρακτηριστική ήταν η πρόσφατη αναφορά του Αλέξη Τσίπρα σύμφωνα με την οποία «είναι ευθύνη μας να αναγεννήσουμε αυτό που ονομάζεται δυτικός κόσμος. Με τις αρχές μας, με το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία, τις αρχές της αλληλεγγύης».
