Παναγιώτης Ξενόπουλος, δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης
Η δολοφονία του 19χρονου Άλκη, οπαδού του Άρη, συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Έγινε πρώτο θέμα στα δελτία των 8, αναλύσεις επί αναλύσεων για την οπαδική βία, έκτακτα δελτία για τον πρότερο βίο του συλληφθέντα, κραυγές για κρατική απάντηση «Θατσερικού τύπου» για να εκλείψει το φαινόμενο…
Ποιο είναι όμως στα αλήθεια το φαινόμενο και ποιοι δικαιούνται να μιλάνε γι αυτό, ποιοι στ’ αλήθεια θρηνούνε για τον χαμό ενός παιδιού επειδή υποστήριζε απλά κάτι; Μπορούν να έχουν λόγο σε αυτό η κυβέρνηση, οι τοπικοί παράγοντες που την επομένη έσπευσαν στο σημείο της δολοφονίας με κάμερες να δηλώσουν τα συλλυπητήριά τους, οι πρόεδροι και οι παρατρεχάμενοί τους στις ποδοσφαιρικές Α.Ε., όταν αυτοί πρώτοι προωθούν τον εκφασισμό της κοινωνίας, όταν στηρίζονται στη βία για να προασπίσουν τα συμφέροντα της τάξης τους;
Η δολοφονία του Άλκη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είναι φυσικό επακόλουθο, όταν πρόεδρος ΠΑΕ μπουκάρει στο γήπεδο με πιστόλι και δεν ανοίγει ρουθούνι, γιατί τυγχάνει να είναι ο μεγαλοεπενδυτής της πόλης. Όταν μάρτυρες κατηγορίας σε υπόθεση που εμπλέκεται άλλος πρόεδρος ΠΑΕ δολοφονούνται εν ψυχρώ και δεν κουνιέται φύλλο, γιατί τυγχάνει να είναι ο μεγαλοεπενδυτής της χώρας και να ελέγχει και ΜΜΕ. Όταν όλη η Θεσσαλονίκη ξέρει ότι πίσω απ’ τις φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις σε πρόσφυγες, αριστερούς, φοιτητές και μαθητές κρύβονται ομάδες με τον μανδύα των οπαδικών συνδέσμων. Και η αστυνομία που είναι παντού δεν είναι ποτέ εκεί που λαμβάνουν χώρα αυτά τα γεγονότα.
Το γήπεδο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται αυτό. Η άρχουσα τάξη με τα πολιτικά της όργανα τροφοδοτεί τη βία, γιατί σε αυτήν στηρίζει την κυριαρχία της, ειδικά την τελευταία δεκαετία της καπιταλιστικής κρίσης. Η νεολαία και ο κόσμος της δουλειάς θα συνεχίσουν να αναστενάζουν και στα γήπεδα και στα πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας, αν δεν βάλουν μπροστά αιτήματα και προτάγματα που θα αμφισβητούν την κυρίαρχη πολιτική που γεννά τη βία και σκορπίζει τον θάνατο. Και αυτή η πολιτική δεν είναι μονόδρομος…
Όσα οδήγησαν στη σφαγή
Άγγελος Ψαρρής
Λίγες μέρες έχουν περάσει από τη στιγμή που δολοφονήθηκε στη Χαριλάου, λίγα μέτρα από το γήπεδο του Άρη, ο 19χρονος Άλκης Καμπανός γιατί δεν φοβήθηκε να είναι ελεύθερος και να δηλώσει τη φίλαθλη ταυτότητά του. Ο Άλκης δεν διέφερε από τα παιδιά της ηλικίας του. Σπούδαζε, έκανε βόλτες, τον ενδιέφερε το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, πήγαινε καμιά φορά γήπεδο, χωρίς όμως οπαδική δράση. Τη μέρα εκείνη βγήκε από το σπίτι που τον φιλοξενούσαν στη Θεσσαλονίκη (η μόνιμη κατοικία του ήταν στη Βέροια) για να ξεσκάσει. Πώς να περιμένει ο ίδιος και η παρέα του, ότι σε έναν κεντρικό δρόμο κάποιοι δολοφόνοι θα του κόψουν το νήμα της ζωής. Κατέβηκαν από τα αμάξια, είχαν στα χέρια τους μαχαίρια τύπου καράμπιτ, χτύπησαν και μαχαίρωσαν. Ο Άλκης δεν άντεξε, κατέληξε από τα χτυπήματα και τη μαχαιριά, ενώ τα άλλα δύο παιδιά γλίτωσαν από καθαρή τύχη.
Το περιστατικό σόκαρε την κοινή γνώμη. Οι αρχές συνέλαβαν έναν 23χρονο αλβανικής καταγωγής, γνωστό για την οπαδική του δράση. Όχι όμως για την αφοσίωσή του στην ομάδα που υποστηρίζει, αλλά για ενέργειες που χαρακτηρίζονται δολοφονικές. Μέχρι πρότινος ήταν ελεύθερος, ενώ έχει καταδικαστεί για συμμετοχή σε αντίστοιχη επίθεση με μαχαίρι εναντίον νεαρού παιδιού, στο ίδιο σημείο με τη δολοφονία του Άλκη.
Η αλήθεια είναι ότι, εάν το περιστατικό δεν κατέληγε σε δολοφονία, το θέμα θα περνούσε στα… ψιλά των ΜΜΕ και του πολιτικού κόσμου. Οι ιστοσελίδες θα έβγαζαν μια «συμπλοκή οπαδών» γραμμένη από τους πάνω ορόφους των αστυνομικών μεγάρων και το ζήτημα θα έκλεινε εκεί. Ένα ακόμη σκηνικό θα έληγε, «μέσα στην περιοχή σας», θα λέγανε οι οπαδοί της ομάδας που «κέρδισε» τη μάχη, άσχετα έαν τα παιδιά που χτυπήθηκαν δεν είχαν καμία σχέση.
Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα στη Θεσσαλονίκη, που έχει γίνει καθεστώς. Από τις μαγκιές του Γιώργου Σαββίδη με μπράβους έξω από το Χαριλάου, στη Libertatia, στη δολοφονία Τόσκο, στους πυροβολισμούς στην Καραμανλή, στον αναίσθητο οπαδό του Άρη στην Καμάρα, στα επεισόδια στα ΕΠΑΛ στα δυτικά, στη δολοφονία του Άλκη. Όλα αυτά έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Τη φασίζουσα νοοτροπία σε ορισμένους οπαδικούς κύκλους, που γιγαντώνεται από την έλευση μεγάλων επενδυτών-ολιγαρχών. Στη Θεσσαλονίκη ο Σαββίδης, στην Αθήνα ο Μαρινάκης, ο Μελισσανίδης. Ο απολυταρχισμός καλύπτεται από την ΠΑΕ για να κάνει δουλειές μέσω έμμισθων σχέσεων και προστασίας.
Αυτό βέβαια συμβαίνει σε πολλές ομάδες, ανάλογα με την εποχή. Όμως ποιος μπορεί να παραβλέψει τη σχέση της γιγάντωσης εσωαγωνιστικά ή εξωαγωνιστικά μιας ΠΑΕ με έναν μεγαλομέτοχο που επιδιώκει να κάνει τις δικές του δουλειές; Εδώ ακόμη και άνθρωποι που δηλώνουν αριστεροί ή και αντιφασίστες καλύπτουν αυτές τις δράσεις στον βωμό του «θα τα πούμε μετά, ας πάρουμε σήμερα το πρωτάθλημα…». Νοοτροπία που επέφερε καταστροφές, ας θυμηθούμε την πανδημία για τους μη εξοικειωμένους με τα αθλητικά.
Η δολοφονία του Άλκη είναι σταθμός για την οπαδική πραγματικότητα. Είναι γεγονός πως εάν οι ίδιοι οι οργανωμένοι οπαδοί δεν πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους δεν θα αλλάξει πότε τίποτα. Αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος στις σχέσεις με τους μεγαλομετόχους που τους χρησιμοποιούν, να διώξουν τους ακροδεξιούς και τους δολοφόνους από τις τάξεις τους και να τραβήξουν μία άλλη πορεία, με διαφορετική κουλτούρα, που θα τιμά την ομάδα τους και όχι την ΠΑΕ τους…
