Κυβέρνηση και εργοδοσία ετοιμάζονται εντατικά για τη νέα εποχή που «οραματίζονται» για τα σωματεία και το «τέλος της ταξικής πάλης». Ως νέος… Λάσκαρης, ο K. Χατζηδάκης διαμήνυσε προς κάθε σωματείο ότι σε περίπτωση που «δεν διασφαλίζει ότι η συμμετοχή στις εκλογές θα μπορεί να γίνει και ηλεκτρονικά εξ αποστάσεως, οι εκλογές θα θεωρούνται άκυρες». Τι σημαίνει αυτό; «Δεν θα αναγνωρίζεται το Διοικητικό Συμβούλιο που έχει εκλεγεί», τα μέλη του «δεν θα καλύπτονται από τις διατάξεις περί συνδικαλιστικής προστασίας» και το σωματείο «θα θεωρείται ότι δεν έχει διοίκηση», ενώ νέα θα ορίζεται από το δικαστήριο! Μέχρι να «συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις», δεν θα έχει δικαίωμα να συμμετέχει σε συλλογικές διαπραγματεύσεις, να κάνει συνελεύσεις ή να προκηρύσσει απεργίες!
Ο νόμος Χατζηδάκη αποτελεί ιστορική αντιδραστική τομή. Έρχεται από το μέλλον του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας. Επιχειρεί να επιβάλει έναν κατοικίδιο συνδικαλισμό της υποταγής και του εταιρισμού. Βάζει την απεργία στον «γύψο», αφού οι προϋποθέσεις κήρυξής της είναι σχεδόν απαγορευτικές. Φακελώνει τη συνδικαλιστική δράση, απονεκρώνει τις ζωντανές συλλογικές διαδικασίες. Ακόμα και μια «νόμιμη απεργία» θα προϋποθέτει έγγραφη προειδοποίηση της εργοδοσίας για την ημέρα, ώρα έναρξης, διάρκεια και μορφή της. Ενώ επιβάλλει «προσωπικό ελάχιστης εγγυημένης λειτουργίας», απαγορεύοντας ουσιαστικά στο 1/3 να απεργήσει.
Το μαχόμενο και ταξικό εργατικό κίνημα δεν μπορεί να αυτό-καταργηθεί, να υποταχθεί σε αυτόν τον νόμο. Η ακύρωση, ανατροπή και κατάργησή του είναι όρος ύπαρξης. Με απειθαρχία, μη εφαρμογή του και συνολικό πανεργατικό απεργιακό αγώνα για την κατάργησή του.
