Χρήστος Αβραμίδης Δημοσιογράφος, υποψήφιος με τον Ασύνταχτο Τύπο στις εκλογές της ΕΣΗΕΜ-Θ
Λίγες μέρες μετά τον προπηλακισμό και την άσκηση βίας σε βάρος του από αστυνομικούς των ΜΑΤ σε διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ο Χρήστος Αβραμίδης μιλάει στο Πριν για την προσπάθεια ασφυκτικής χειραγώγησης των δημοσιογράφων σε δρόμους και αίθουσες σύνταξης, αλλά και για τις δυνατότητες αντεπίθεσης των εργαζομένων στα ΜΜΕ. .
Συνέντευξη στον Γιώργο Μουρμούρη
▶ Τι ακριβώς έγινε στη διαδήλωση το Σάββατο, 15 Ιανουαρίου;
Πάνω από 1.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στη Θεσσαλονίκη ενάντια στην αστυνομική καταστολή στα πανεπιστήμια. Μετά το πέρας της πορείας ακολούθησαν συγκρούσεις. Η αστυνομία έπιανε όποιον έβρισκε. Όταν προσπάθησα να καταγράψω έναν έλεγχο στοιχείων, ένας ασφαλίτης, παρά την επίδειξη δημοσιογραφικής κάρτας με ανάγκασε να κλείσω το βίντεο, με τράβηξε μέσα από τον αστυνομικό κλοιό και 6-7 ασφαλίτες με τραμπούκιζαν εν χορώ. Μου είπαν «εσύ είσαι ο Αβραμίδης ο γνωστός, ο φίλος μας» με απείλησαν με σεξιστικές εκφράσεις και στη συνέχεια ένας με χτύπησε.
Εγώ φώναζα πως είμαι δημοσιογράφος προκειμένου να καταλάβει ο κόσμος απέναντι και οι συνάδελφοι τι ακριβώς συμβαίνει και να παρέμβει για να σταματήσει η κράτησή μου. Ευτυχώς αυτό τελικά και αφέθηκα ελεύθερος. Παρόλα αυτά οι ίδιοι τραμπούκοι συνέλαβαν πολλούς νέους ανθρώπους εφευρίσκοντας ευφάνταστες κατηγορίες.
▶ Θεωρείς ότι προχώρησαν στον έλεγχο, με την υβριστική συμπεριφορά και τη σωματική επίθεση, παρά το γεγονός ή εξαιτίας του γεγονότος ότι είσαι δημοσιογράφος;
Ο έλεγχος ήταν απλώς η πρόφαση για να εμποδίσουν τη δημοσιογραφική κάλυψη. Μου είπαν να κλείσω το κινητό, και ουσιαστικά μου «έστειλαν ένα μήνυμα» σαν αυτά που στέλνουν οι μαφίες σε αυτούς που «πρέπει να προσέχουν» να μη τα βάζουνε μαζί τους. Ο προηγούμενος Υπουργός Προ.Πο είχε αναγγείλει πως στις πορείες, θα μας βάζαν σε ειδικές ζώνες δικιάς τους επιλογής, «για την προστασία» μας, υποτίθεται. Ευτυχώς οι αντιδράσεις δεν επέτρεψαν στην κυβέρνηση να σφίξει κι άλλο τον έλεγχο της πληροφορίας και ο σχεδιασμός δεν εφαρμόστηκε. Σε αυτήν την περίπτωση η αστυνομία πήγε να εφαρμόσει τις «ειδικές ζώνες» πάνω μου. Δυο δρόμους πιο κάτω αστυνομικοί παρεμπόδιζαν τον συνάδελφο Αλέξανδρο Λιτσαρδάκη. Οι ζώνες θα προστάτευαν υποτίθεται τους δημοσιογράφους από τους διαδηλωτές. Όμως σε ακόμα μια πορεία η δημοσιογραφία δεν δέχτηκε επίθεση από κανέναν διαδηλωτή. Δέχτηκε επίθεση από την Ελληνική Αστυνομία.
▶ Αντίστοιχες πρακτικές έχουν καταγραφεί και άλλες φορές στο παρελθόν κατά δημοσιογράφων. Θεωρείς, με βάση και τη δική σου εμπειρία, ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά με πρωταγωνιστές «οξύθυμους» αστυνομικούς ή οφείλονται στο ευρύτερο κλίμα στοχοποίησης μη φίλιων προς την κυβέρνηση φωνών στα ΜΜΕ;
Όταν έχεις απέναντί σου ένα σώμα που ψηφίζει κατά 50% Χρυσή Αυγή, δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά. Όμως αν ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα θα είχε ήδη λυθεί. Συμφέρει και τις κυβερνήσεις οι αστυνομικοί να έχουν υπερβάλλον ζήλο γιατί έτσι έχουν μεγαλύτερη μαχητικότητα στην καταστολή. Για αυτό όλοι αυτοί κάνουν ότι γουστάρουν και παραμένουν ατιμώρητοι. Στα χρόνια της πρωτόγνωρης μείωσης βιοτικού επιπέδου, 2010-2015 η εξουσία έχοντας χάσει όλα της τα επιχειρήματα, αναγκάστηκε να χρησιμοποιεί κυρίως το «τελευταίο επιχείρημά» της. Δηλαδή τη βία
Βαδίζοντας προς νέα περίοδο κατακόρυφης πτώσης του βιοτικού επιπέδου το κράτος προετοιμάζεται και ταυτόχρονα κάνει τα στραβά μάτια αν ξεφύγει και καμιά κλωτσιά;.
Σε περιόδους κρίσης η βία της αστυνομίας δρα ως καρδιά του ελληνικού κράτους. Εσείς θα ξεριζώνατε την καρδιά σας;
▶Πάνε σχεδόν 15 χρόνια από την «υπόθεση ζαρντινιέρας» στη Θεσσαλονίκη, κατά το φοιτητικό κίνημα του 06-07. Μπορείς να σταχυολογήσεις εξόφθαλμα περιστατικά αστυνομικής βίας στη συμπρωτεύουσα;
Από τις επιθέσεις σε φοιτητές, μέχρι την κατασταλτική συνεργασία με τους φασίστες στη Σταυρούπολη και στα Μακεδονικά, η σημερινή αστυνομία ταιριάζει περισσότερο με την χωροφυλακή που κυνηγούσε στους ίδιους δρόμους τον Μανώλη Αναγνωστάκη, τον Μόρφη Στεφούδη και τον Χρόνη Μίσσιο παρά με τον επίσημο αυτοπροσδιορισμό της. Αυτόν της «Προστασίας του Πολίτη»
▶ Πώς είναι το μιντιακό τοπίο στη Θεσσαλονίκη; Τι στάση κρατούν τα τοπικά ΜΜΕ έναντι των κοινωνικών κινημάτων;
Τα τοπικά ΜΜΕ δεν έχουν ενιαία στάση. Εκτιμώ ότι και στα πιο mainstream τοπικά ΜΜΕ η συνδικαλιστική παρέμβαση στους δημοσιογράφους μπορεί να αντισταθμίσει ως έναν βαθμό τις πιέσεις που δέχονται οι συνάδελφοι για την κάλυψη θεμάτων προς όφελος των ισχυρών. Θα ήθελα να σημειώσω κάτι: Tο να περάσει ένα θέμα ενάντια στην αστυνομία δεν είναι εύκολο. Αλλά το να περάσει ένα θέμα ενάντια στην οικονομική εξουσία, είναι συχνά αδύνατο. H Σταυρούλα Πουλημένη που έκανε το «έγκλημα» να γράψει ένα τέτοιο θέμα ενάντια στον Γολιάθ της Eldorado, είναι φωτεινό παράδειγμα δημοσιογραφίας και της αξίζει να την στηρίξουμε.
▶ Με δυο λόγια και ως συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, τι θεωρείς ότι έχει μείνει από την εμπειρία της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ3 σχεδόν 10 χρόνια μετά; Θα μπορούσε να αποτελέσει αντιπρόταγμα για μια άλλη προσέγγιση της δημοσιογραφίας; Ποιες θα ήταν κάποιες βασικές προϋποθέσεις σήμερα;
Σε εκείνον τον αγώνα χάσαμε νικώντας. Επαναπροσλήφθηκαν όλοι οι άνθρωποι που γράφαμε ώμο με ώμο τα ρεπορτάζ σε μια «παράνομη κατάληψη». Όμως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ξεδόντιασε τη λειτουργία. Έκλεψε την εξουσία από τις συνελεύσεις και τη δώρισε σε διορισμένους διευθυντές. Βασική προϋπόθεση για ένα εναλλακτικό ΜΜΕ είναι να έχει πόρους για να μπορεί να φτάσει σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και οι άνθρωποί του να εργάζονται στοχοπροσηλωμένα για να δώσουνε φωνή στους αδύναμους. Είχαμε υπό τον έλεγχό μας 19 κτίρια και μέσα παραγωγής αξίας εκατομμυρίων. Τώρα τα μέσα (συχνότητες, κάμερες, στούντιο) τα έχουν μόνο οι ολιγάρχες και η κυβερνητική τηλεόραση. Σε αυτή τη φάση βασικό καθήκον είναι η κάθε μορφής ενίσχυση των ριζοσπαστικών εγχειρημάτων ενημέρωσης.
▶ Συμμετέχεις στην ΕΣΗΕΜ-Θ με τη συλλογικότητα του «Ασύνταχτου Τύπου». Τι πρεσβεύει η παρουσία σας;
Ο Ασύνταχτος Τύπος αποτελείται από ανθρώπους που έχουν θυσιάσει πολλά τα τελευταία χρόνια σε σκληρούς αντιεργοδοτικούς αγώνες. Συναδέλφους που αγωνίζονται για μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση και που γνωρίζεις πως αν έχεις πρόβλημα με τον εργοδότη σου μπορείς να ακουμπήσεις πάνω τους. Οι αποφάσεις λαμβάνονται μετά από συνελεύσεις και προσπαθούμε να πηγαίνουμε στις σύγχρονες γαλέρες να γνωρίσουμε τους νέους συναδέλφους. Να ξέρουν πως αν έχουν οποιοδήποτε πρόβλημα, με ένα τηλέφωνο εμείς θα είμαστε εκεί να τους στηρίξουμε. Λέμε «Για μια Ένωση των εργαζομένων και όχι των Διευθυντών» και το εννοούμε.
