Την έλλειψη σαφής στρατηγικής αντιμετώπισης της πανδημίας ανέδειξε η αμηχανία και η πανσπερμία απόψεων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τα χαράτσια και τα τιμωρητικά μέτρα της κυβέρνησης απέναντι στους ανεμβολίαστους.
Πολύ πρόσφατα άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε την πρόταση για ένα μίνιμουμ συνεννόησης με υπουργό κοινής ή μη αποδοχής, ώστε να μπορούν να παρθούν «δύσκολα μέτρα» και να αναλάβει και ο ΣΥΡΙΖΑ μέρος του πολιτικού κόστους. «Χρειάζονται άμεσα και ουσιαστικά μέτρα και όχι διαγγέλματα αυτοθαυμασμού» σημείωνε ο Αλέξης Τσίπρας και πρότεινε επέκταση του υποχρεωτικού εμβολιασμού αρχικά στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας. Υπάρχει καλύτερη υποχρεωτικότητα και τη θέλουμε;
Στην ανακοίνωση του προστίμου ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε αποστάσεις και ζήτησε αντί για χαράτσια να δοθούν οικονομικά κίνητρα στους ανεμβολίαστους, ένα μέτρο που τους προηγούμενες μήνες είχε ο ίδιος χαρακτηρίσει δωροδοκία και προσπάθεια εξαγορά ψήφων. Την αμηχανία επέτειναν δηλώσεις μελών του νέου think tank του ΣΥΡΙΖΑ, όπως του καθηγητή Γρηγόρη Γεροτζιάφα που τάχθηκε με τη σειρά του κατά του προστίμου αλλά υπέρ μιας διαφορετικής υποχρεωτικότητας που όμως συνιστά ακόμα πιο σκληρό διαχωρισμό και κοινωνικό αποκλεισμό: «Μια απλή ιδέα είναι να μην μπορούν οι ανεμβολίαστοι να έχουν πρόσβαση σε μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσιες υπηρεσίες, φορολογική ενημερότητα κλπ».
Στον αντίποδα της λογικής Γεροτζιάφα βρίσκεται ο Παύλος Πολάκης που συνεχίζει να κλείνει το μάτι στους αρνητές των εμβολίων, αμφισβητώντας διαρκώς την αποτελεσματικότητά των σκευασμάτων και υιοθετώντας συχνά επιχειρήματα «σκεπτικιστών» όπως του Δημήτρη Κούβελα.
Το κύριο πρόβλημα ωστόσο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οι προτάσεις του για την υγειονομική κρίση κινούνται αυστηρά εντός του ασφυκτικού πλαισίου των κατευθύνσεων που θέτει η ΕΕ. Μια κατεύθυνση που όπως είδαμε και στο άνοιγμα του τουρισμού προτεραιοποιεί την οικονομική ανάπτυξη πάνω από τον άνθρωπο.
