Μόνο φωτιά στο δρόμο μας
Ό,τι δεν γκρέμισε η φτώχεια
το αποτέλειωσαν οι αρρώστιες και ο θάνατος
Κάποτε μπήκαμε ελευθερωτές στην πολιτεία
Όμως μας πρόδωσαν και μας σταυρώσαν
φυλάκισαν τα καλύτερα παιδιά μας και τα σκότωσαν
Ύστερα άρχισε μια σκυφτή ζωή
δοξάστηκαν ο γελωτοποιός ο μεταπράτης κι ο ρουφιάνος
Μονάχα εκείνο το φθινόπωρο
σφιγμένοι πίσω από την καγκελόπορτα
τους κάναμε να φοβηθούν για πάντα
Σήμερα ζαλισμένοι βυθιζόμαστε στο είδωλο του κόσμου
αιχμάλωτοι στην τυφλή σπηλιά
τρέχουμε αλαφιασμένοι πίσω απ’τις εικόνες
Ένα μεγάλο ποίημα να γράψουμε
σαν την απέραντη απλωσιά της θάλασσας
όλες τις διαψεύσεις να χωράει τις ματαιώσεις τις αρνήσεις
όλες τις νίκες τις ελπίδες μας τους ενθουσιασμούς
Γιώργος Ζιόβας
