Μπάμπης Συριόπουλος
Οι επαναστάτες όταν συμμετέχουν σε επαναστάσεις και εξεγέρσεις διώκονται, εξοντώνονται ή/και χλευάζονται ως αιθεροβάμονες ή και παράφρονες. Για τους επιζώντες, εάν διαβούν τον Ρουβίκωνα και περάσουν στο στρατόπεδο της εξουσίας, όχι μόνο λησμονιούνται οι παλιές τους «αμαρτίες», αλλά και αξιοποιούνται από την τελευταία ως «ανανήψαντες» που άκουσαν τις «σειρήνες» της επανάστασης, αλλά έβαλαν μυαλό.
Οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις όμως έχουν το δικό τους νόημα που υπερβαίνει ακόμα και αυτούς που συμμετείχαν άμεσα τότε που έγιναν. Εξάλλου οι επαναστάσεις κάνουν τους επαναστάτες στον ίδιο βαθμό που οι επαναστάτες κάνουν τις επαναστάσεις. Δεν είναι κληρονόμοι του ΕΛΑΣ αυτοί που πολέμησαν με τον κυβερνητικό στρατό στον εμφύλιο πολεμώντας τους πρώην συντρόφους τους, δεν είναι κληρονόμοι του Μάη του 1968 αυτοί που πέρασαν από τα οδοφράγματα και μετά έγιναν νεοφιλελεύθεροι. Αυτοί που συμμετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 δεν είναι υποχρεωτικά κληρονόμοι του, αντίθετα μπορεί να είναι αρνητές του και νεκροθάφτες του. Όσοι από κυβερνητικές θέσεις κόψανε συντάξεις, υπογράψανε μνημόνια, συνέχισαν τις «επαναπροωθήσεις» προσφύγων και έσπειραν κι άλλες βάσεις των ΗΠΑ στη χώρα, δεν είναι πια οι ίδιοι με τους εαυτούς τους του 1973 αλλά οι αντιστραμμένες σκιές τους.
Η αλήθεια δεν έχει αυτοδίκαιους ιδιοκτήτες, αλλά υπάρχει αλήθεια και αυτοί που τη λένε, όπως υπάρχουν ψέματα και ψεύτες. Το Πολυτεχνείο δεν έχει αυτοδίκαιους ιδιοκτήτες αλλά είχε στόχους και νόημα. Κάποιοι το εκφράζουν και σήμερα και κάποιοι άλλοι είναι εχθροί του.
