Ο αυταρχισμός, ο κυνισμός και η αναλγησία στη διαχείριση της πανδημίας, από κοινού με τους κοινωνικούς διαχωρισμούς και τη δημιουργία κοινωνίας «δύο ταχυτήτων» αποτελούν καθημερινότητα στην Ελλάδα — αλλά όχι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Τις τελευταίες εβδομάδες, στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξετυλίγεται μια τεράστια «βεντάλια» περιοριστικών μέτρων, που εκκινούν από τον αποκλεισμό των μη εμβολιασμένων από δραστηριότητες, περνούν από τα «στοχευμένα» lockdowns για ανεμβολίαστους και καταλήγουν στα καθολικά lockdowns, όπως το 2020.
Η Αυστρία μετατράπηκε την προηγούμενη εβδομάδα στο πρώτο κράτος-μέλος της ΕΕ που επέβαλε lockdown για τους ανεμβολίαστους, το οποίο λίγες μέρες αργότερα επεκτάθηκε στο σύνολο του πληθυσμού, καθιστώντας σαφές ότι οι περιορισμοί «πρώτα έρχονται για τους άλλους και μετά για όλους». Η Ολλανδία, ήδη από τις 12 Νοεμβρίου, προχώρησε στην επιβολή μερικού lockdown. Στη Γερμανία, η είσοδος ακόμα και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς επιτρέπεται μόνο για εμβολιασμένους, νοσήσαντες και ανεμβολίαστους με αρνητικό τεστ. Αλλά και οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ έχουν ήδη λάβει μέτρα περιορισμού των ανεμβολίαστων, τα οποία διαφοροποιούνται από βδομάδα σε βδομάδα.
Η εικόνα που διαμορφώνεται στην ΕΕ μόνο… γη της Επαγγελίας, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων δεν θυμίζει. Κινούμενοι μεταξύ των Συμπληγάδων κρατικού αυταρχισμού και αντιεμβολιαστικών κινημάτων, οι λαοί ουσιαστικά καλούνται να αντιμετωπίσουν με «ατομική ευθύνη» τα αλλεπάλληλα κύματα της πανδημίας. Είναι, μεταξύ άλλων, το αποτέλεσμα της αντιμετώπισης του κορονοϊού και του προγράμματος εμβολιασμού ως επιχειρηματικό παιχνίδι από την Κομισιόν και τους υπόλοιπους θεσμούς της ΕΕ, που στο κορυφαίο υγειονομικό ζήτημα της εποχής μας κινήθηκαν από την πρώτη στιγμή με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν: Business as usual.
