Άντζελ Τουμπάου
Τη στιγμή που γράφουμε, την Τρίτη 23 Νοεμβρίου, οι τριάντα χιλιάδες εργάτες στη μεταλλουργία στην περιφέρεια του Κάντιθ (επαρχία της Ανδαλουσίας, νότια της χώρας) μπαίνουν στην όγδοη ημέρα απεργίας διαρκείας.
Χθες το απόγευμα, πάλι, η τρίτη σύνοδος διαπραγματεύσεων μεταξύ των εκπροσώπων των εργοδοτών και των συνδικαλιστικών οργανώσεων (UGT και CCOO και της υπηρεσιακής ομοσπονδίας εργολάβων μεταλλουργίας) απέτυχε. Η περιφέρεια του Κάντιθ – μία από τις πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές της Ισπανίας, ιδίως με τα ναυπηγεία και τον τομέα της αεροναυπηγικής – έχει ήδη υποστεί τρεις μεγάλες βιομηχανικές «αναδιαρθρώσεις» από τότε που η Ισπανία εντάχθηκε στην κοινή αγορά το 1986. Αυτή τη στιγμή, το ποσοστό ανεργίας στην περιοχή φτάνει στο 27%, το υψηλότερο ποσοστό στη χερσόνησο της Ισπανίας. Τα αιτήματα των εργαζομένων είναι πολύ απλά: να διασφαλιστεί ότι η συλλογική σύμβαση που πρέπει να μπει σε επαναδιαπραγμάτευση περιλαμβάνει αύξηση των μισθών στο ποσοστό του πληθωρισμού, ο οποίος είναι 5,4%, καθώς και συγκεκριμένα μέτρα κατά του υψηλού ποσοστού επισφαλών θέσεων εργασίας και της διατήρησης άλλων κεκτημένων δικαιωμάτων. Τα αφεντικά, τα οποία έχουν ωφεληθεί πλήρως τον τελευταίο ενάμιση χρόνο από την κρατική βοήθεια, αρνούνται ωστόσο να αυξήσουν τους μισθούς κατά περισσότερο από 1%. Αυτή η απεργία των εργατών μετάλλου είχε ως αποτέλεσμα την υποστήριξη όλων των εργαζομένων, και μόλις σήμερα, Τρίτη, αποφασίστηκε μια μέρα απεργία αλληλεγγύης σε όλη την περιφέρεια, συμπεριλαμβανομένων των φοιτητών. Τη Δευτέρα, 22 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις υποστήριξης στις κύριες πόλεις της Ανδαλουσίας, και μηνύματα αλληλεγγύης από συνδικαλιστικές οργανώσεις, ομάδες εργαζομένων, λαϊκές συλλογικότητες καταφτάνουν στο Κάντιθ από όλη την Ισπανία.
Το Κάντιθ δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση
Την περασμένη Τετάρτη (17/11), εργαζόμενοι στη βόρεια Γαλικία Βέστας και Αλκόα κατέβηκαν σε απεργία ενάντια στις απειλές κλεισίματος. Οι μεταλλουργοί στην περιοχή του Αλικάντε (Νοτιοανατολικά) απεργούν εδώ και πέντε ημέρες, υπερασπίζοντας τη συλλογική τους σύμβαση. Οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες διαδήλωσαν στη Μαδρίτη το Σαββατοκύριακο (20-21/11) απαιτώντας τις αυξήσεις μισθών που είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση. Σε άλλους τομείς, διάφορες οργανώσεις στον τομέα των οδικών μεταφορών και της κτηνοτροφίας απειλούν επίσης να απεργήσουν, ορισμένοι κατά της αύξησης της τιμής των καυσίμων, άλλοι για να απαιτήσουν δίκαιες τιμές ενάντια στις επιταγές των μεγάλων μονοπωλίων αγροτοδιατροφικών ειδών. Πολλοί εργαζόμενοι – ειδικά στην πρωτοπορία – αναρωτιούνται γιατί δεν οργανώνεται μια ολοκληρωμένη κινητοποίηση για αιτήματα κοινά σε όλους, συμπεριλαμβανομένων των αυξήσεων των μισθών και κατά των απολύσεων.
Η πολιτική κρίση επιδεινώνεται
Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, επιταχύνει την υιοθέτηση από το Κοινοβούλιο των διαφόρων μέτρων και νόμων που συμφωνήθηκαν με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με αντάλλαγμα ευρωπαϊκά ταμεία ανάκαμψης, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος και του Εργατικού Κώδικα. Για να το πράξει αυτό, αναζητά μια πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο που θα μπορούσε να ενσωματωθεί στην ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό του 2022. Ο προϋπολογισμός του 2022 δεν αναπληρώνει τις περικοπές που έχουν γίνει στο σύστημα υγείας από το 2008, ενώ, όντας αντιμέτωπο με μια νέα απειλή ανάκαμψης της πανδημίας, το δίκτυο πρωτοβάθμιας φροντίδας βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης (επίσημα 665.000 ασθενείς βρίσκονται σε λίστα αναμονής για ιατρική εξέταση και ο αριθμός των πολιτών που χρησιμοποιούν ιδιωτική ασφάλιση έχει εκτιναχθεί: τουλάχιστον έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι, ειδικά στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη). Η «μάχη» κατά της πανδημίας, συνειδητά ενορχηστρωμένη, έχει συμβάλει στην επιτάχυνση της διάλυσης του δημόσιου συστήματος υγείας. Εκτός από την οικονομική, υγειονομική και κοινωνική κρίση, υπάρχει τώρα μια συστηματική αμφισβήτηση του δικαστικού συστήματος, υπό την εποπτεία του βασιλιά, το οποίο συνεχίζει τις αυθαίρετες διώξεις του, στο πλαίσιο της εφαρμογής του νόμου φίμωσης. Η κινητοποίηση που ξεκίνησε στο Κάντιθ, καθώς και όλες οι απεργίες που βρίσκονται σε εξέλιξη, έχει βαθιά σημασία: παρά τις επιθέσεις, όλες τις βιαιοπραγίες, όλες τις εκστρατείες ενοχοποίησης του πληθυσμού, η εργατική τάξη στέκεται όρθια και δείχνει το δρόμο αγωνιζόμενη για τα αιτήματά της, αμφισβητώντας το καθεστώς και την κυβέρνηση που το υπηρετεί.
Από την εφημερίδα Informations Ouvrières
Απόδοση Λίτσα Φρυδά
