Γιώργος Κρεασίδης
▸ Νέα σύσκεψη συντονισμού πρωτοβάθμιων εκπαιδευτικών σωματείων έγινε την Τρίτη, με τη συμμετοχή 18 ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, για να υπάρξει αγωνιστική συνέχεια
Βαραίνει το τοπίο στην Παιδεία, με τις αυταρχικές κυβερνητικές πιέσεις στους εκπαιδευτικούς για να υποκύψουν στην αξιολόγηση. Το υπουργείο Παιδείας ενθαρρύνεται από τη στάση του κυβερνητικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ να σταματήσει τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, που πήρε μαζικά χαρακτηριστικά. Το πραξικοπηματικό κλείσιμο της κινητοποίησης στην ΟΛΜΕ και η υιοθέτηση από τη ΔΟΕ του λεγόμενου «ενιαίου κείμενου» ως παρέμβασης μέσα στα πλαίσια της αξιολόγησης, οδηγούν στη νομιμοποίηση της συμμετοχής στην αξιολόγηση και κυρίως στη μετακίνηση σε λογικές αναζήτησης μιας «άλλης, καλής αξιολόγησης». Αυτό είναι που μένει, καθώς η ταύτιση από το υπουργείο του «ενιαίου κειμένου» με την απεργία-αποχή δείχνει πως δεν είναι η διαφυγή (που διαφημίστηκε) από τις πειθαρχικές συνέπειες.
Σε αυτές τις συνθήκες, το υπουργείο εξαπέλυσε νέα επίθεση στο δημόσιο σχολείο με την ανακοίνωση της εφαρμογής, την Άνοιξη, των εξετάσεων τύπου PISA, που ανοίγουν τον δρόμο για την αξιολόγηση του σχολείου και των εκπαιδευτικών με βάση τις επιδόσεις των μαθητών, αλλά και τη λειτουργία του ολοήμερου σχολείου μέχρι τις 6 το απόγευμα, που αντικειμενικά προϋποθέτει το πέρασμα της εκπαίδευσης στους δήμους, όπως προβλέπει και το ακραία νεοφιλελεύθερο «Πόρισμα Πισσαρίδη».
Οι εξετάσεις τύπου PISA είναι δομημένες γύρω από τυποποιημένες απαντήσεις που απαιτούν δεξιότητες και όχι γνώση. Στις ηλικίες της ΣΤ’ Δημοτικού και της Γ’ Γυμνασίου το προβλέψιμο αποτέλεσμα των χαμηλών επιδόσεων πρώτα από όλα θα στιγματίσει τους μαθητές ότι δεν κάνουν για γράμματα –για γυμνάσιο και λύκειο– αλλά για δουλειά, μαθητεία και κατάρτιση. Κατόπιν, θα αξιοποιηθούν για να «πιστοποιηθεί» η χαμηλή ποιότητα της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Η διεθνής εμπειρία από αυτές τις πρακτικές είναι τραγική, καθώς άφησαν πίσω τους ζώνες λειτουργικού αναλφαβητισμού, αποκλεισμού από την εκπαίδευση και απαξίωση των εκπαιδευτικών.
Παράλληλα, η κυβέρνηση αξιοποιεί τη στάση του κυβερνητικού συνδικαλισμού για να προχωρήσει στην αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, όπως δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών Μ. Βορίδης στην εφημερίδα Τα Νέα της Τετάρτης — και μάλιστα δυο φορές τον χρόνο. Ετοιμάζεται η κατηγοριοποίηση, η χειραγώγηση και το παραιτέρω χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης, ενόψει των νέων επιθέσεων στις κοινωνικές υπηρεσίες του δημόσιου τομέα. Η υπονόμευση της αντίστασης των εκπαιδευτικών στην αξιολόγηση και η ρητορική για επιμέρους αλλαγές, με αποδοχή όμως αυτής της στρατηγικής επιλογής, δυσκολεύουν σημαντικά μια αγωνιστική απάντηση σε ένα μέτωπο που τα σωματεία του δημόσιου τομέα είχαν κατορθώσει μαζικούς και νικηφόρους αγώνες.
Η στάση του κυβερνητικού συνδικαλισμού δεν έχει να κάνει μόνο με την υποστήριξη της ΝΔ ή τις ασκήσεις συναίνεσης από ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ. Είναι η πλήρης αποδοχή της στρατηγικής για την εκπαίδευση και τον δημόσιο τομέα που έχουν επεξεργαστεί ο ΟΟΣΑ και η ΕΕ και λειτουργούν σαν πυξίδα. Γι’ αυτή την εξέλιξη, σοβαρές είναι οι ευθύνες της μερίδας των Παρεμβάσεων στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, που άνοιξαν τη συζήτηση για το «ενιαίο κείμενο», επιλογή την οποία πλέον συζητά και το ΠΑΜΕ, αφού πρώτα άφησε να χαθεί πολύτιμος χρόνος, χωρίς να προτείνει ή να στηρίξει καμία μορφή συνέχισης και κλιμάκωσης του αγώνα, ειδικά την προκήρυξη της απεργίας-αποχής από τα πρωτοβάθμια σωματεία του κλάδου αυτήν τη φορά.
Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, η νέα σύσκεψη συντονισμού πρωτοβάθμιων εκπαιδευτικών σωματείων την Τρίτη, με τη συμμετοχή 18 ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ (οι 4 ως παρατηρητές), δεν είναι απλά μια ελπιδοφόρα πρωτοβουλία για να υπάρξει αγωνιστική συνέχεια. Είναι και μια κρίσιμη προσπάθεια για να βρουν στήριγμα οι πραγματικές διαθέσεις του κλάδου των εκπαιδευτικών, που παρά τις αυταρχικές πιέσεις και την απογοήτευση από τη στάση ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, συνεχίζει να αμφισβητεί την αξιολόγηση και δεν θέλει να υποκύψει, απαιτεί την επαναπροκήρυξη της απεργίας αποχής και αναζητεί δρόμους ανυπακοής, καθώς αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο το δημόσιο σχολείο, ο ρόλος και η εργασία του εκπαιδευτικού. Κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δύναμη θα κριθεί το αμέσως επόμενο διάστημα, ενώ επιτακτικό είναι το καθήκον να σηκωθεί ένα εργατικό τείχος αλληλεγγύης στο μαχόμενο εκπαιδευτικό κίνημα από σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους και μαζικούς φορείς.
