▸ Γραμμή ρήξης με κυβέρνηση και αστική πολιτική ή «ώριμου φρούτου»;μ
Με την ομιλία του γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα -όπως γίνεται κάθε χρονιά- έληξαν οι φετινές εκδηλώσεις του 47ου Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή.
Οι εκδηλώσεις είχαν μαζική συμμετοχή, με αποκορύφωμα την τελευταία μέρα. Ο Δ. Κουτσούμπας μίλησε για τη «μεγάλη επιτυχία του φετινού Φεστιβάλ», τη «χαρά και αισιοδοξία» που αυτό αποπνέει, σε αντίθεση με αυτούς που «βιάστηκαν στο παρελθόν να μιλήσουν για το τέλος των ιδεολογιών, ακόμα και για το τέλος της ιστορίας». Ο γ.γ. της ΚΕ ανάδειξε την κρατική πολιτική εγκατάλειψης της Υγείας και της δασικής προστασίας σε αντίθεση με τα δισ. ευρώ για το ΝΑΤΟ και το κεφάλαιο. Αυτά τα παραδείγματα «αποδεικνύουν ότι το σημερινό κράτος δεν είναι κάτι ουδέτερο» αλλά «ένας μηχανισμός καταπίεσης, καταστολής, εκμετάλλευσης, διαιώνισης της αδικίας». Μίλησε για τις ψεύτικες υποσχέσεις για «έναν πιο δίκαιο και φιλικό προς το περιβάλλον πράσινο καπιταλισμό», για τα «νέα κοινωνικά συμβόλαια» και «τη νέα ιερή αγελάδα της ΕΕ, το Ταμείο Ανάκαμψης». Τόνισε τη συνενοχή όλων των κυβερνήσεων την τελευταία 20ετία στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Αφγανιστάν και στην εμπλοκή στους σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και στις συμφωνίες για τις βάσεις.
Ο Δ. Κουτσούμπας τόνισε τις δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ στη στρατηγική της ΕΕ, το «μνημόνιο των μνημονίων», την αποθέωση του Μπάιντεν ως «ελπίδα των λαών και των κινημάτων» καθώς και το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ «η Ευρώπη αλλάζει». Τόνισε πως «ο μύθος της δήθεν “προοδευτικής διακυβέρνησης” έχει χρεοκοπήσει σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα».
Όσον αφορά την αναγκαία απάντηση σημείωσε: «Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά για να οργανώσει ο λαός την αντεπίθεσή του, για να καθορίζουν οι εργαζόμενοι τις εξελίξεις προς όφελός τους». Μίλησε για «ένα πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της», τους στόχους ενός τέτοιου κινήματος, οικονομικούς και πολιτικούς, την αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά «με τον λαό στην εξουσία». Θολό έμεινε εάν αποτελεί, για το ΚΚΕ, προϋπόθεση για τους στόχους αυτούς η κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας, κάτι που αντικειμενικά τους μετατρέπει σε στόχους ζύμωσης.
Ο Δ. Κουτσούμπας αναφέρθηκε στις «μεγάλες εφόδους» του Οκτώβρη και της Παρισινής Κομμούνας μαζί και στην υπεράσπιση «χωρίς ταλαντεύσεις αλλά και χωρίς εξιδανικεύσεις» της «σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ο αιώνα». Τόνισε «τα “μεγάλα μεγέθη” που μας υπενθύμισε ο μεγάλος Μίκης», και κάλεσε σε συμπόρευση με το ΚΚΕ «πέρα από επιμέρους διαφορές και προβληματισμούς».
Ωστόσο εκτός από τα «μεγάλα μεγέθη» του σοσιαλισμού, τις κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα υπάρχουν και οι μεγάλοι συμβιβασμοί όχι μόνο του «μεγάλου Μίκη» αλλά και της αριστεράς, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου. Όχι μόνο ο κυβερνητισμός του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι συγκυβερνήσεις του ’89-’90 καθώς και η κοινοβουλευτικοποίηση των αγώνων από το ΚΚΕ. Τα μεγάλα μεγέθη για να μην καταντούν απλά σύμβολα πρέπει να συνδέονται με την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ, με ταυτόχρονη καταδίκη της συναίνεσης του ΣΥΡΙΖΑ και του αστικού πολιτικού συστήματος. Αλλιώς μένει μόνο ο δρόμος της ομαλής κυβερνητικής εναλλαγής, του «ώριμου φρούτου». Ένα πολιτικό εργατικό κίνημα ανατροπής συγκροτείται με την οργάνωση της ίδιας της εργατικής τάξης και τη συμβολή των δυνάμεων της μαχόμενης αριστεράς και όχι με τη «συμπόρευση» γύρω από ένα κόμμα.
