Βίκτορας Τσακίρης*
Την Πέμπτη 10 Ιουνίου, έπειτα από καιρό, μια μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση πλημμύρισε το κέντρο της Αθήνας, κάτι που αποτέλεσε ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τη διάθεση και τη δυναμική του κόσμου της εργασίας να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να αποτρέψει την επιβολή του αντεργατικού εκτρώματος Χατζηδάκη.
Είναι προφανές, ωστόσο, ότι από μόνη της μια 24ωρη απεργία δεν αρκεί για να αντιστρέψει τη ροή των γεγονότων. Η κυβέρνηση την ερχόμενη εβδομάδα θα φέρει το νομοσχέδιο για ψήφιση στη βουλή όπου και, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, αυτό θα υπερψηφιστεί από τον κυβερνητικό «λόχο». Για να είναι αποτελεσματική η αντίσταση των εργαζομένων, θα πρέπει αυτή η απεργία να αποτελέσει την αφετηρία ενός αγώνα που θα διέπεται από:
Διάρκεια: Είναι απαραίτητο ο αγώνας να έχει συνέχεια και προοπτική, να μην περιοριστεί σε αποσπασματικές ενέργειες, «ντουφεκιές και πυροτεχνήματα» που, εκ των πραγμάτων, λειτουργούν εκτονωτικά.
Συνέπεια: Η αντίθεση στον αντεργατικό νόμο πρέπει να είναι συνολική κι αδιαπραγμάτευτη, να μην μπει στη λογική των «διορθωτικών παρεμβάσεων» διεκδικώντας επιμέρους τροποποιήσεις που θα αφήσουν άθικτο τον πυρήνα του.
Πολυμορφία: Ο αγώνας πρέπει να αποκτήσει πολλές διαστάσεις και να μεταφερθεί σε πολλά επίπεδα. Να ξεφύγει από τις στερεοτυπικές, προβλέψιμες και τελικά εύκολα διαχειρίσιμες πρακτικές. Να χρησιμοποιήσουμε όλα τα εργαλεία που έχουμε στα χέρια μας και να εφεύρουμε νέα, ακόμα κι αν αυτά βγαίνουν εκτός του, ολοένα κι ασφυκτικότερου πλέον, πλαισίου της αστικής νομιμότητας.
Αποφασιστικότητα: Ένα κίνημα που θα αμφισβητήσει ουσιαστικά και θα ενοχλήσει πραγματικά τους σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου, αναπόφευκτα θα μπει στο στόχαστρο της εξουσίας και των μηχανισμών της (δυνάμεις καταστολής, αστική «δικαιοσύνη», ΜΜΕ κτλ). Εκεί είναι σημαντικό να μη μείνει κανείς μόνος και να προτάξουμε το δικό μας όπλο, την αλληλεγγύη (για όλους κι όχι μόνο για τους «δικούς μας»).
Είναι σαφές βέβαια ότι έναν τέτοιο αγώνα ούτε θέλει αλλά ούτε και μπορεί να φέρει σε πέρας η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε όποια της έκφανση (εργοδοτική, κυβερνητική ή κομματική). Η πολιτική χειραφέτηση της εργατικής τάξης εξακολουθεί να παραμένει το ζητούμενο, δεν είναι όμως και προαπαιτούμενο. Οι κινηματικές διαδικασίες είναι που θα παράξουν τις νέες μορφές οργάνωσης και όχι το αντίστροφο.
Είναι τα παραπάνω εφικτά; Σαφώς και είναι! Ας σκεφτούμε απλώς ότι αν δεν ήταν, από τον Απρίλη ήδη η πανεπιστημιακή αστυνομία θα είχε μπει στις σχολές. Το ότι αυτό έχει πλέον παραπεμφθεί στις καλένδες συνιστά μια νίκη του φοιτητικού κινήματος που έδωσε έναν αγώνα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.
