Δήμος Πειραιά: Ατομική ευθύνη το εργατικό «ατύχημα»!

Κυριάκος Νασόπουλος

Ο Βασίλης Στ. για χρόνια ολόκληρα έβγαζε το μεροκάματο ως χαλυβουργός. Πριν περίπου δέκα χρόνια, από τον Νοεμβρίου του 2011 μέχρι τον Ιούλιο 2012, έδωσε μαζί με τους συναδέλφους του ηρωική μάχη για τα συμφέροντα των εργατών, το δικαίωμα στην δουλειά, για μια καλύτερη ζωή. Συμμετείχε και στις 273 ημέρες απεργιακού –και ιστορικού– αγώνα στη Χαλυβουργία Ελλάδος.

Τον περασμένο Ιανουάριο, εν μέσω υγειονομικής και οικονομικής κρίσης, «κατάφερε» να πιάσει δουλειά στον Δήμο Πειραιά. Ήταν… τυχερός, προσελήφθη ως συμβασιούχος για οχτώ μήνες στον τομέα της καθαριότητας. Μέχρι και το Σάββατο 3 Απριλίου είχε το πόστο του οδοκαθαριστή, με καθημερινή πρωινή βάρδια (7.00 π.μ.-1.30 μ.μ.). Όμως, από τα τέλη Μαρτίου ενημερώθηκε από τον υπεύθυνο του τομέα ότι από την Δευτέρα 5 Απριλίου θα μετακινηθεί το απόγευμα (1 μ.μ.-7.30 μ.μ.). Όπως και έγινε! Εκείνη την μέρα, στην αρχή της βάρδιας, ο υπεύθυνος τον κάλεσε για να του μιλήσει: «Αύριο θα ξεκινήσουμε και δρομολόγια με απορριμματοφόρο ανακύκλωσης δοκιμαστικά».

Την επομένη, Τρίτη 6 Απριλίου, ο Βασίλης Στ. θα πάει στην δουλειά και θα ανέβει για πρώτη φορά στην ζωή του σε απορριμματοφόρο, μαζί με έναν μόνιμο συνάδελφό του. Το δρομολόγιο όμως δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ. Ο Βασίλης θα τραυματιστεί καθώς σε μια «κακιά στιγμή» το βαρύ όχημα θα τον χτυπήσει. «Κάταγμα περόνης και σπάσιμο ποδοκνημικής», η γνωμάτευση στο Αττικό Νοσοκομείο όπου κατέληξε χωρίς την συνοδεία κάποιου υπευθύνου του δήμου. Στο σημείο του συμβάντος το ΕΚΑΒ βρέθηκε αρχικά με μοτοσικλέτα και έπειτα με ασθενοφόρο, η τροχαία δεν κλήθηκε ποτέ! Όμως, ενημερώθηκε αργότερα.

«Χωρίς καμία εμπειρία και εκπαίδευση βρέθηκα από την μία στιγμή στην άλλη πάνω σε απορριμματοφόρο ανακύκλωσης», λέει στο Πριν ο Βασίλης σημειώνοντας παράλληλα ότι του είχαν δοθεί όλα τα απαραίτητα μέσα προστασίας. Ο τραυματισμός του, εν ώρα εργασίας, έγινε στην πλατεία Σερφιώτου. Όπως περιγράφει, το απορριμματοφόρο ξεκινώντας απότομα να στρίψει και να μπει ανάποδα στην οδό Φιλικής Εταιρείας ώστε να πάρουνε τους κάδους δημιούργησε κάτι σαν ωστικό κύμα. Ο Βασίλης, που εκείνη την ώρα βρισκόταν στον οδόστρωμα, άκουσε  ένα «Πρόσεχε!», ένιωσε αυτό το ωστικό κύμα να τον παρασέρνει και έπεσε στο έδαφος. Η δεξιά μπροστινή ρόδα του οχήματος τον βρήκε στο αριστερό πόδι. Τα γρήγορα αντανακλαστικά του οδηγού αποσόβησαν τα χειρότερα…

Από εκείνη την μέρα, αδυνατώντας να μετακινηθεί λόγω του σοβαρού τραυματισμού του, «παλεύει» με την γραφειοκρατία αλλά και την αδιαφορία –στην καλύτερη περίπτωση– των υπευθύνων του Δήμου Πειραιά. «Η προφορική διαβεβαίωση από τους υπεύθυνους του τομέα μου ότι για ό,τι χρειαστώ να τους πάρω τηλέφωνο έμεινε στα λόγια. Τα έγγραφα που χρειάστηκα στάθηκε… αδύνατο να τα λάβω υπηρεσιακά, παρά μόνο με τη βοήθεια συναδέλφων», λέει στο Πριν.

Παράλληλα, και φυσιολογικά, «αναρωτιέται» για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η απροθυμία από την πλευρά του δήμου στην τήρηση των βασικών διαδικασιών σε ότι αφορά το ΙΚΑ αλλά και την Επιθεώρηση Εργασίας. Λόγω της συγκεκριμένης στάσης, όπως εξηγεί, έχουν «κολλήσει» τα πάντα με αποτέλεσμα να μην έχει λάβει καμία αποζημίωση από το ΙΚΑ αλλά ούτε και κάποιο μισθό από τον δήμο, ενώ παράλληλα καλύπτει ο ίδιος τα αυξημένα έξοδα ιατρικής φροντίδας.

Αντίθετα, όπως προσθέτει, το σωματείο εργαζομένων από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στο πλάι του. «Αυτό που ζητάω, πέρα από εμένα, είναι να ληφθούν όλα τα μέτρα προστασίας ώστε να μην υπάρξουν ανάλογα “ατυχήματα” αλλά και κάθε εργαζόμενος που αντιμετωπίζει μια τέτοια κατάσταση να μπορεί χωρίς εμπόδια να βρει το δίκιο του», σημειώνει στο Πριν ο Βασίλης.

Ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό, εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε. Τα τελευταία χρόνια, δεκάδες εργαζόμενοι στον τομέα καθαριότητας των ΟΤΑ έχουν τραυματιστεί σοβαρά ή έχουν χάσει ακόμα και την ζωή τους. Εκατοντάδες συμβασιούχοι (μέσω ΟΑΕΔ κα) αναλαμβάνουν υπηρεσία σε απορριμματοφόρα, χωρίς να έχουν την απαραίτητη προϋπηρεσία ή εκπαίδευση και ενώ απαγορεύεται ρητά. Αλλά και για τους υπόλοιπους (συμβασιούχους ή μη) εργαζόμενους που επιτρέπεται, η μόνη εκπαίδευσή τους είναι η εμπειρία.

Αυτό που συνέβη στον Πειραιά δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας και εργαζόμενοι σαν τον Βασίλη υπάρχουν χιλιάδες…