Δημήτρης Σταμούλης
▸ Περισσότερες και απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά τα σαββατοκύριακα, έλεγχος και διάλυση σωματείων και απεργιακού δικαιώματος
Παρουσιάζοντας την αποκαλυπτική συνέντευξη του Κ. Χατζηδάκη το Βήμα προανήγγειλε «σεισμό στην εργατική νομοθεσία». Μόνο που τα συντρίμμια που θα αφήσει πίσω του το νέο αντεργατικό έκτρωμα για τα εργασιακά, αν περάσει, θα πέσουν στις πλάτες των εργαζομένων και θα ρημάξουν και τις επόμενες γενιές. Ο υπουργός Εργασίας δεν έχει άδικο που κάνει λόγο για τη «σημαντικότερη αλλαγή» εδώ και 40 χρόνια. Μόνο που είναι αντιδραστική! Και ως τέτοια πρέπει να την «υποδεχτεί» το μαχόμενο ταξικό εργατικό κίνημα, να την αντιμετωπίσει «στα ίσια» και να την πετάξει στα σκουπίδια της ιστορίας!
H κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θέλει να εισαγάγει «σημαντικά στοιχεία ευελιξίας» στην αγορά εργασίας. Η «ευελιξία» τους όμως είναι ήδη μια ζοφερή πραγματικότητα. Τελευταία έρευνα της ΓΣΕΕ, αποκαλύπτει ότι το 52% των εργαζομένων εργάζεται παραπάνω από το κανονικό (εβδομαδιαίο) ωράριο και μάλιστα 1 στους 10, πάνω από 7 ώρες. Το 40% εξ αυτών δεν αμείβεται για τις υπερωρίες του. Οι 6 στους 10 μερικώς απασχολούμενους, δηλώνουν πως αντί να εργάζονται 20 ώρες την εβδομάδα υποχρεώνονται σε 30 και 35 ώρες! Στόχος της κυβέρνησης είναι να νομιμοποιήσει και γενικεύσει αυτό το καθεστώς, να καταστήσει υποχείριο του κεφαλαίου και των αναγκών του όλον τον εργάσιμο και μη χρόνο των εργαζομένων ώστε να μεγιστοποιηθεί η εκμετάλλευση και η απόσπαση υπεραξίας. Πέντε είναι συνοπτικά οι πιο βασικοί άξονες του επικείμενου νομοσχεδίου:
Γενίκευση ευέλικτης εργασίας, 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα. Στο όνομα της «εποχικότητας» που χαρακτηρίζει ορισμένους κλάδους εργασίας όπως τουρισμός, μεταφορές, τρόφιμα (π.χ. συσκευαστήρια), υπηρεσίες κ.α. θα δίνεται στους εργοδότες η δυνατότητα ευέλικτης διευθέτησης του χρόνου εργασίας. Οι εργαζόμενοι θα υποχρεούνται να εργαστούν μέχρι δέκα ώρες ημερησίως για ένα εξάμηνο και οι επιπλέον ώρες εργασίες θα πρέπει να τους επιστρέφονται με εξάωρη ημερήσια εργασία για τους υπόλοιπους έξι μήνες του χρόνου. Δηλαδή μιλάμε για 50 ώρες εργασίας την εβδομάδα, ανάλογα με τις παραγωγικές ανάγκες κάθε εποχής για το κεφάλαιο!
Περισσότερες και απλήρωτες υπερωρίες, δουλειά τα σαββατοκύριακα. Το υπουργείο Εργασίας επιδιώκει να καταργήσει τον θεσμό της υπερεργασίας ώστε να ενισχύσει τις υπερωρίες. Η σημερινή διάκριση των 96 ωρών υπερωρίας τον χρόνο στη βιομηχανία και των 120 ωρών στις υπηρεσίες θα «εξισωθεί» προς τα πάνω(!) και θα ανέλθει στις 150 ώρες τον χρόνο για όλους τους κλάδους. Επιπλέον για ορισμένους κλάδους, όπως πληροφορικής, Data centers, Logistics, έτοιμου σκυροδέματος κ.ά., θα προβλεφθεί απασχόληση και τα Σαββατοκύριακα, κάτι που ήδη έχει καθιερωθεί σε σούπερ μάρκετ και λιανεμπορικές αποθήκες. Αυτές οι ώρες δεν θα έχουν προσαυξήσεις 40% ως 60% όπως προβλέπεται σήμερα.
Καθιέρωση ατομικών συμβάσεων. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ανατρέψει ακόμα και το υφιστάμενο αντεργατικό νομικό πλαίσιο του 2011, που θέτει ως προϋπόθεση η ευελιξία αυτή να καθορίζεται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή με συμφωνία εργοδότη και συνδικαλιστικής οργάνωσης ή με συμφωνία εργοδότη και συμβουλίου εργαζομένων ή Ένωσης Προσώπων του Ν. 1264/1982. Όλα αυτά είναι… περιττά πλέον, και η κυβέρνηση επιδιώκει να επιβάλει τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, με τους εργαζόμενους «κατά μόνας» έρμαιους στην εργοδοτική εξουσία.
Γενίκευση τηλεργασίας, σπαστά ωράρια, διαρκής εκμετάλλευση στο σπίτι. Ο Κ. Χατζηδάκης υποσχέθηκε δήθεν «διαβούλευση και ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς, συμφωνία» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για τον τρόπο απασχόλησης, μιλώντας απροκάλυπτα για «κατανομή του οκταώρου στη διάρκεια της ημέρας», για εφαρμογή «σπαστού ωραρίου», με «τυράκι» ότι δήθεν ο εξοπλισμός θα βαρύνει αποκλειστικά τον εργοδότη! Πρόκειται για… ανέκδοτο, καθώς σήμερα που το 26% των εργαζόμενων δουλεύει με τηλεργασία, λειτουργικά έξοδα και υποδομή επιβαρύνουν αποκλειστικά τους ίδιους!
Φακέλωμα και διάλυση σωματείων, απαγόρευση απεργίας. Η κυβέρνηση γνωρίζοντας ότι θα βαδίσει σε «κοινωνικό ναρκοπέδιο» επιχειρεί να ελέγξει, να χειραγωγήσει και εν τέλει να καταργήσει τον ταξικό συνδικαλισμό και το απεργιακό δικαίωμα στους χώρους δουλειάς. Ο Κ. Χατζηδάκης μιλά για «κατάρτιση και επικαιροποίηση μητρώων εργαζομένων» από τα συνδικάτα, θέλει να επιβάλει ηλεκτρονικές ψηφοφορίες (όπως στους εκπαιδευτικούς που «έσπασαν τα μούτρα» τους), και φαντασιώνεται ότι έτσι θα «καταργήσει» τις απεργίες και την ταξική πάλη ως νεόκοπος… Λάσκαρης. Και το αποκορύφωμα, όταν κάποια απεργία γίνεται τελικά, να είναι… για τα μάτια, αφού τα συνδικάτα θα υποχρεούνται να παρέχουν «ελάχιστες υπηρεσίες». Δίνουν και «παράδειγμα» με υποτιθέμενη απεργία στο μετρό όπου οι εργαζόμενοι θα υποχρεούνται να κινούν το ένα τρίτο των συρμών!
Το ταξικό εργατικό κίνημα πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια την αντιδραστική πρόκληση
Η κυβέρνηση διανθίζει την προπαγανδιστική εκστρατεία της με τρία απροκάλυπτα ψέματα. Πρώτο, ότι στις χώρες όπου τα συνδικάτα έχουν προβεί σε τέτοιες συμφωνίες, έχει υπάρξει όφελος από την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας κλάδων της οικονομίας. Ποτέ και πουθενά όμως οι εργάτες δεν είδαν αυξήσεις από κανέναν «ανταγωνισμό» αλλά μόνο μετά από αγώνες. Δεύτερο, ότι «δεν θα αλλάξει το 8ωρο/40ωρο».
Δεν είναι όμως λογιστικό το ζήτημα. Οι εργάτες δεν είναι μηχανές, για να δουλεύουν 10 ώρες μια περίοδο και 6 ώρες την άλλη. Είναι άνθρωποι, έχουν ανάγκες, θέλουν και απαιτούν ελεύθερο, δημιουργικό χρόνο για προσωπικές, οικογενειακές, κοινωνικές σχέσεις. Τρίτο, ότι αυτό «το θέλουν πολλοί εργαζόμενοι». Όμως η έρευνα της ΓΣΕΕ έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Σχεδόν καθολική (73%) ήταν η απαίτηση των εργαζομένων να πληρώνονται τις υπερωρίες τους αντί να λαμβάνουν άδεια ή ρεπό!
